I SA/Gl 1284/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Asesor WSA Mikołaj Darmosz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o. o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 10 lipca 2023 r. nr 2401-IEE.7192.252.2023.5.MD UNP: 2401-23-155142 w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów egzekucyjnych oddala skargę. UZASADNIENIE 1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ drugiej instancji, organ nadzoru) z dnia 10 lipca 2023 r. o nr 2401-IEE.7192.252.2023.5.MD UNP: 2401-23-155142 utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. (dalej: organ pierwszej instancji, organ egzekucyjny) z dnia 22 maja 2023 r. nr [...] dotyczące odmowy zwrotu kosztów egzekucyjnych, wydane wobec I. sp. z o.o. w K. (dalej: skarżąca, spółka). 2. Postępowanie przed organami administracji. 2.1. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji prowadził wobec Spółki postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 18 stycznia 2023 r., nr 2471-723.43108.2023 obejmujący należności z tytułu podatku od towarów i usług za październik 2022 r. Podstawą tytułu wykonawczego była złożona przez spółkę deklaracja VAT-7. Odpis ww. tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniami z dnia 18 stycznia 2023 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w S. S.A. oraz o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w m. S.A. doręczono Skarżącej w dniu 23 stycznia 2023 r., zaś ww. banki odebrały je odpowiednio w dniach 18 stycznia 2023 r. oraz 23 stycznia 2023 r. W dniu 23 stycznia 2023 r. wystawiono zmieniony tytuł wykonawczy o nr 2417-723.43108.2023. Tytuł ten wraz z zawiadomieniem z tej samej daty został doręczony spółce w dniu 30 stycznia 2023 r. 2.2. Pismem z dnia 23 marca 2023 r. (uzupełnionym pismem z dnia 4 czerwca 2023 r.) spółka wniosła o zwrot kosztów egzekucyjnych w kwocie 33.798,41 zł, pobranych w związku z zajęciem rachunku bankowego. Skarżąca uzasadniając wniosek wskazała, że wszczęcie jak i prowadzenie postępowania egzekucyjnego i podjęte czynności były bezzasadne. Podniosła, iż w jednolitym pliku kontrolnym (JPK) za wrzesień 2022 r. wykazano zobowiązanie podlegające wpłacie do urzędu w wysokości 335.995,00 zł. Spółka wpłaciła zobowiązanie w ustawowym terminie. W dniu 25 listopada 2022 r. dokonano korekty deklaracji za wrzesień 2022 r. i złożono wniosek o stwierdzenie nadpłaty w wysokości 335.995,00 zł z prośbą o zaliczenie tej kwoty na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług za październik 2022 r. W wyniku postępowania wszczętego wnioskiem zaistniała konieczność skorygowania deklaracji za wskazany okres. Aby złożyć prawnie skuteczną korektę, wystąpiono o umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Po doręczeniu postanowienia o umorzeniu postępowania z dnia 13 stycznia 2023 r. dokonano kolejnej korekty obejmującej wrzesień 2022 r., w wyniku której kwota nadpłaty pozostała w tej samej wysokości (335.995,00 zł). W dniu 17 stycznia 2023 r. za pośrednictwem operatora pocztowego ponownie złożono wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku za wrzesień 2022 r. w wysokości 335.995,00 zł z prośbą o zaliczenie tej kwoty na poczet należności za październik 2022 r. Wniosek ponownie nadano w dniu 19 stycznia 2023 r. za pośrednictwem portalu ePUAP, gdyż wniosek w formie papierowej wówczas nie dotarł do urzędu. Na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 18 stycznia 2023 r. dokonano zajęcia środków na rachunku bankowym spółki, następnie organ zwrócił spółce jedynie kwotę należności głównej (bez kosztów egzekucyjnych oraz odsetek). Zdaniem spółki, w niniejszej sprawie nadpłata podatku wystąpiła w momencie zapłaty podatku w wysokości wyższej niż należna i organ miał o tym wiedzę już w chwili złożenia korekty deklaracji, tj. w dniu 25 listopada 2022 r. Od tamtej pory kwota 335.995,00 zł pozostawała w dyspozycji organu, gdyż nie została zwrócona ani zaliczona na poczet innych zobowiązań. Pomimo tego organ wszczął postępowanie egzekucyjne wobec spółki, zajmując środki na jej rachunkach bankowych i doliczając koszty egzekucyjne oraz odsetki za zwłokę. Postępowanie organu pozbawiło spółkę znacznych środków pieniężnych, utrudniając jej funkcjonowanie. Organ egzekucyjny pismem z dnia 17 kwietnia 2023 r., zwrócił się do wierzyciela, tj. Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. o zajęcie stanowiska, czy w związku ze złożonym przez spółkę wnioskiem zaistniały przesłanki do zwrócenia kosztów egzekucyjnych. W odpowiedzi udzielonej pismem z dnia 26 kwietnia 2023 r. wierzyciel stwierdził, że po przeprowadzonej analizie przesłanek wystawienia tytułu wykonawczego należy stwierdzić, że tytuł ten został wystawiony prawidłowo i wszczęcie egzekucji było zgodne z prawem. 2.3. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 22 maja 2023 r. o nr [...] organ egzekucyjny odmówił spółce zwrotu kosztów egzekucyjnych w kwocie 33.798,41 zł, naliczonych w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym, na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 18 stycznia 2023 r., obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za październik 2022 r. W uzasadnieniu tego postanowienia organ egzekucyjny zwrócił na wstępie uwagę, iż w wyniku zastosowanych czynności egzekucyjnych należność objęta tytułem wykonawczym została w całości wyegzekwowana w dniu 26 stycznia 2023 r., przy czym kwotę kosztów egzekucyjnych stanowi suma 33.798,41 zł. W niniejszej sprawie koszty egzekucyjne zostały naliczone i wyegzekwowane zgodnie z ustawą z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2022 r., poz. 479, dalej: u.p.e.a., ustawa egzekucyjna). Na koszty egzekucyjne (33.798,41 zł) składają się: opłata manipulacyjna 100 zł (art. 64 § 1 u.p.e.a.); opłata egzekucyjna 33.677,53 zł, wynosząca 10% wyegzekwowanych środków pieniężnych (art. 64 § 4 u.p.e.a.); wydatki egzekucyjne w kwocie 20,88 zł (art. 64b § 1 pkt 15 i pkt 16 u.p.e.a.). Dalej organ pierwszej instancji, powołując się na orzecznictwo sądowe, zaznaczył, iż w zakresie stwierdzenia nadpłaty (o którą spółka wnosiła) konieczne jest przeprowadzenie czynności sprawdzających. Zaakcentował nadto, iż w dniu 12 stycznia 2023 r. spółka wycofała wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień 2022 r. Decyzją z dnia 13 stycznia 2023 r. umorzono postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty za ww. miesiąc w kwocie 335.995,00 zł. W decyzji tej zwrócono uwagę na bezskuteczność korekty deklaracji. Kolejną korektę spółka złożyła w dniu 16 stycznia 2023 r. natomiast wniosek o stwierdzenie nadpłaty oraz o zaliczenie jej na zaległość podatkową z tytułu podatku od towarów i usług za październik 2022 r. wpłynął do organu w dniu 20 stycznia 2023 r. W związku z tym, zdaniem organu egzekucyjnego, tytuł wykonawczy z dnia 18 stycznia 2023 r. obejmujący należność z tytułu podatku od towarów i usług za październik 2022 r. został wystawiony prawidłowo i wszczęcie egzekucji było zgodne z prawem. Brak jest zatem podstaw do zwrotu kosztów egzekucyjnych. 2.4. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik spółki zarzucił naruszenie art. 64c § 3 pkt 2 u.p.e.a. oraz art. 64cd § 1 u.p.e.a. 2.5. Postanowieniem z dnia 10 lipca 2023 r. organ drugiej instancji utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ nadzoru zwrócił uwagę na istotę sporu, która sprowadza się do oceny, czy organ egzekucyjny prawidłowo przyjął, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było zgodne z prawem w sytuacji złożenia przez spółkę wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku od towarów i usług wraz z korektą deklaracji. W ocenie wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego było zgodne z prawem. W tych ramach podkreślił, że przepisy ustawy egzekucyjnej przewidują zwrot kosztów egzekucyjnych zobowiązanemu jedynie wówczas, gdy po wyegzekwowaniu lub uzyskaniu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie lub prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, w szczególności, jeżeli w chwili wyegzekwowania lub uzyskania kosztów egzekucyjnych postępowanie egzekucyjne podlegało umorzeniu. Jak dalej podkreślił organ nadzoru, w niniejszej sprawie termin płatności podatku od towarów i usług za październik 2022 r. przypadał na 25 listopada 2022 r. Jak wynika ze stanowiska wierzyciela, spółka wykazała kwotę do zapłaty w wysokości 415.251,00 zł, oraz dokonała częściowej zapłaty w wysokości 79.256,00 zł. Z upływem tego terminu, organ podatkowy realizując swoje obowiązki mógł dochodzić od spółki wykonania zobowiązania pieniężnego w postaci zapłaty należnego podatku. Z akt sprawy wynika, że dnia 25 listopada 2022 r. spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień 2022 r. i zaliczenie jej na poczet zaległości wynikającej ze złożonej deklaracji VAT-7 za październik 2022 r. Jak wyjaśnił wierzyciel oraz organ egzekucyjny, na dzień wystawienia upomnienia do zaległości za październik 2022 r. (tj. na 29 listopada 2022 r.) w odniesieniu do wniosku o stwierdzenie nadpłaty toczyło się postępowanie podatkowe. W zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny wyjaśnił, że złożona korekta deklaracji podlega badaniu przez organ podatkowy, co wynika z art. 272 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 z późn. zm., dalej: O.p.). Ponadto z materiału dowodowego wynika, że w dniu 12 stycznia 2023 r. spółka wycofała wniosek o stwierdzenie nadpłaty, a wierzyciel decyzją z dnia 13 stycznia 2023r. o nr [...] umorzył postępowanie dotyczące nadpłaty. Powyższe spowodowało, że wierzyciel dnia 18 stycznia 2023 r. wystawił tytuł wykonawczy o nr 2471-723.43108.2023, który w tym samym dniu przesłał do organu egzekucyjnego. Kolejną korektę deklaracji VAT-7 za wrzesień 2022 r. spółka złożyła dnia 16 stycznia 2023 r. a pismem z dnia 20 stycznia 2023 r. spółka złożyła ponowny wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Jak podkreślił organ nadzoru, podatek niezapłacony w terminie staje się zaległością podatkową, a powstanie zaległości podatkowej powoduje możliwość wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z przepisami ustawy egzekucyjnej, koszty egzekucyjne - co do zasady - obciążają zobowiązanego. Jak wynika z akt sprawy, dnia 18 stycznia 2023 r. nastąpiło wszczęcie postępowania egzekucyjnego (przesłanie tytułu wykonawczego do organu egzekucyjnego) oraz w tym samym dniu nastąpiło wszczęcie egzekucji (doręczenie zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w m. S.A.). Zatem, wszczęcie to nastąpiło przed dniem złożenia ponownego wniosku o stwierdzenie nadpłaty i zaliczenia na poczet zaległości podatkowej. Ponadto, w dniu 26 stycznia 2023 r. uzyskano kwotę z zajęcia rachunku bankowego, zaliczoną na poczet zaległości podatkowej. Końcowo organ nadzoru zauważył, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Regulacja ta nie obliguje i nie uprawnia organu egzekucyjnego do zweryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji, gdyż badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje ustalenie, czy obowiązek podlega egzekucji administracyjnej, czy tytuł wykonawczy został wystawiony przez uprawniony podmiot, czy konkretny organ egzekucyjny jest właściwy do egzekucji obowiązku określonego w tytule wykonawczym oraz czy osoba wskazana w tytule wykonawczym podlega orzecznictwu polskich organów administracyjnych. Badanie to ma zatem charakter czysto formalny. Odpowiedzialność za ustalenie zasadności i wymagalności obowiązku ponosi wyłącznie wierzyciel. 3. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 3.1. Na powyższe postanowienie skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wniosła skargę, zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 64c § 3 pkt 2 u.p.e.a. oraz art. 64cd § 1 tej ustawy. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazywał, że zgodnie z art. 12 § 6 pkt 2 O.p. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 896, 1933 i 2042) lub w placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub otrzymane przez polską placówkę pocztową operatora wyznaczonego po nadaniu w państwie spoza Unii Europejskiej albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Wniosek o stwierdzenie nadpłaty został nadany w polskiej placówce pocztowej dnia 17 stycznia 2023 r., zatem ten dzień jest terminem złożenia wniosku. Złożenie wniosku nastąpiło więc przed dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Dalej pełnomocnik podnosił, że zgodnie z art. 73 § 1 pkt 1 O.p. nadpłata powstaje z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. W oparciu o art. 76a § 2 pkt 2 O.p. zaliczenie nadpłaty następuje z dniem złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Zatem w przedmiotowej sprawie nadpłata powstała w momencie zapłaty przez podatnika podatku w wysokości wyższej niż należna. Zdaniem pełnomocnika, organ miał wiedzę o tym fakcie już w momencie złożenia korekty deklaracji, tj. w dniu 25 listopada 2022 r. Od tamtej pory kwota nadpłaconego podatku w wysokości 335.995,00 zł pozostawała w dyspozycji organu; nie została zwrócona ani zaliczona na inne zobowiązania. Mimo tego organ wszczął wobec spółki postępowanie egzekucyjne i zajął środki na rachunkach bankowych, doliczając koszty egzekucyjne i odsetki za zwłokę. To postępowanie organu pozbawiło skarżącą, z nieuzasadnionych przyczyn, znacznej części środków obrotowych przeznaczonych na bieżącą działalność, co w dużym stopniu utrudniło jej funkcjonowanie. Powołując się na treść art. 64c § 3 pkt 2 ustawy egzekucyjnej oraz na art. 64cd § 1 tej ustawy, pełnomocnik skarżącej stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zarówno wszczęcie, jak również prowadzenie postępowania egzekucyjnego i podjęte czynności egzekucyjne były bezzasadne. Zajęcie środków na rachunkach bankowych spółki spowodowało, że organ dysponował w pewnym momencie kwotą przekraczającą dwukrotność wysokości zobowiązania. Taka kwota nie była należna. Do tego naliczono odsetki za zwłokę oraz koszty egzekucyjne, które zostały wyegzekwowane drogą zajęcia środków na rachunku bankowym. Takie postępowanie nie budzi zaufania do organu i naraża spółkę na bezzasadne ponoszenie dodatkowych kosztów, a także jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. 3.2. Odpowiadając na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację, zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4.1. Skarga okazała się niezasadna. 4.2. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność odmowy zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego na rzecz skarżącej w sytuacji złożenia przez spółkę wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku od towarów i usług wraz z korektą deklaracji. 4.3. Rozważając sporne zagadnienie Sąd podzielił stanowisko organu, iż zarówno wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego było zgodne z prawem, co oznacza, iż zasadnie odmówiono zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając takie stanowisko przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 64c § 2 u.p.e.a. koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego. Pokrycie przez wierzyciela kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 nie stanowi przeszkody w dochodzeniu tych kosztów od zobowiązanego, na wniosek tego wierzyciela, w ponownie wszczętej egzekucji administracyjnej. Natomiast w myśl art. 64cd § 1 ww. ustawy jeżeli po wyegzekwowaniu lub uzyskaniu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie lub prowadzenie postępowania egzekucyjnego było niezgodne z prawem, w szczególności jeżeli w chwili wyegzekwowania lub uzyskania kosztów egzekucyjnych postępowanie egzekucyjne podlegało umorzeniu, organ egzekucyjny, który zakończył postępowanie egzekucyjne, zwraca zobowiązanemu lub wierzycielowi wyegzekwowane lub uzyskane koszty egzekucyjne wraz z ustawowymi odsetkami naliczonymi od dnia ich wyegzekwowania lub uzyskania do dnia obciążenia rachunku bankowego organu egzekucyjnego przekazywanymi środkami pieniężnymi. Z powyższego wynika zatem, że co do zasady koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego. Jednakże w przypadku ich wyegzekwowania od zobowiązanego w sytuacji, w której okaże się, że wszczęcie lub prowadzenie postępowania egzekucyjnego było niezgodne z prawem zobowiązanemu przysługuje ich zwrot wraz z należnymi odsetkami. Przepisy ustawy egzekucyjnej przewidują zwrot kosztów egzekucyjnych zobowiązanemu jedynie wówczas, gdy po wyegzekwowaniu lub uzyskaniu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie lub prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, w szczególności, jeżeli w chwili wyegzekwowania lub uzyskania kosztów egzekucyjnych postępowanie egzekucyjne podlegało umorzeniu. 4.4. W realiach niniejszej sprawy termin płatności podatku od towarów i usług za październik 2022 r. przypadał na 25 listopada 2022 r. Jak wynika ze stanowiska wierzyciela, spółka wykazała kwotę do zapłaty w wysokości 415.251,00 zł, oraz dokonała częściowej zapłaty w wysokości 79.256,00 zł. Z upływem tego terminu, organ podatkowy realizując swoje obowiązki mógł dochodzić od spółki wykonania zobowiązania pieniężnego w postaci zapłaty należnego podatku. Z akt sprawy wynika, że dnia 25 listopada 2022 r. spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień 2022 r. i zaliczenie jej na poczet zaległości wynikającej ze złożonej deklaracji VAT-7 za październik 2022 r. Jak wyjaśnił wierzyciel oraz organ egzekucyjny, na dzień wystawienia upomnienia do zaległości za październik 2022 r. (tj. na 29 listopada 2022 r.) w odniesieniu do wniosku o stwierdzenie nadpłaty toczyło się postępowanie podatkowe. W zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny wyjaśnił, że złożona korekta deklaracji podlega badaniu przez organ podatkowy, co wynika z art. 272 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 z późn. zm., dalej: O.p.). Ponadto z materiału dowodowego wynika, że w dniu 12 stycznia 2023 r. spółka wycofała wniosek o stwierdzenie nadpłaty, a wierzyciel decyzją z dnia 13 stycznia 2023r. o nr [...] umorzył postępowanie dotyczące nadpłaty. Powyższe spowodowało, że wierzyciel dnia 18 stycznia 2023 r. wystawił tytuł wykonawczy o nr 2471-723.43108.2023, który w tym samym dniu przesłał do organu egzekucyjnego. Kolejną korektę deklaracji VAT-7 za wrzesień 2022 r. spółka złożyła dnia 16 stycznia 2023 r. a pismem z dnia 20 stycznia 2023 r. spółka złożyła ponowny wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Zasadnie twierdzi organ, iż podatek niezapłacony w terminie staje się zaległością podatkową, a powstanie zaległości podatkowej powoduje możliwość wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z przepisami ustawy egzekucyjnej, koszty egzekucyjne - co do zasady - obciążają zobowiązanego. Jak wynika z akt sprawy, dnia 18 stycznia 2023 r. nastąpiło wszczęcie postępowania egzekucyjnego (przesłanie tytułu wykonawczego do organu egzekucyjnego) oraz w tym samym dniu nastąpiło wszczęcie egzekucji (doręczenie zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w m. S.A.). Zatem, wszczęcie to nastąpiło przed dniem złożenia ponownego wniosku o stwierdzenie nadpłaty i zaliczenia na poczet zaległości podatkowej. Ponadto, w dniu 26 stycznia 2023 r. uzyskano kwotę z zajęcia rachunku bankowego, zaliczoną na poczet zaległości podatkowej. Podkreślić także należy, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, w tym zweryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji. Badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje ustalenie, czy obowiązek podlega egzekucji administracyjnej, czy tytuł wykonawczy został wystawiony przez uprawniony podmiot, czy konkretny organ egzekucyjny jest właściwy do egzekucji obowiązku określonego w tytule wykonawczym oraz czy osoba wskazana w tytule wykonawczym podlega orzecznictwu polskich organów administracyjnych. Weryfikacja w tym zakresie ma zatem charakter czysto formalny. Odpowiedzialność za ustalenie zasadności i wymagalności obowiązku ponosi wyłącznie wierzyciel. Reasumując, egzekucja była wszczęta i prowadzona zgodnie z prawem, dlatego też zasadnie organ pierwszej instancji odmówił zwrotu kosztów egzekucyjnych. W konsekwencji nie doszło do naruszenia art. 64c § 3 pkt 2 u.p.e.a. oraz art. 64cd § 1 tej ustawy. 4.5. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.), skargę oddalił, uznając ją za bezzasadną.