II GZ 514/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 września 2024 r. sygn. akt III SA/Po 427/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania uprawnień do kierowania pojazdami po wznowieniu postępowania postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie, 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA", "Sąd pierwszej instancji") postanowieniem z 20 września 2024 r., sygn. akt III SA/Po 427/24 odmówił T. O. (dalej: "skarżący") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania uprawnień do kierowania pojazdami po wznowieniu postępowania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w związku z możliwością spowodowania szkody. We wniosku zaznaczył, że mieszka na wsi i prawo jazdy jest mu niezbędne do dojazdu do pracy. Jest osobą niekaraną, nie popełnił żadnego przestępstwa związanego z kierowaniem pojazdami, a więc daje rękojmię, że uprawnienia uzyskane przez skarżącego zostały w należyty sposób zweryfikowane na egzaminie teoretycznym oraz praktycznym. W ocenie Sądu pierwszej instancji, brak dokumentu źródłowego określającego rodzaj wykonywanej pracy i zakresu obowiązków uniemożliwia przyjęcie, że nieposiadanie uprawnień do kierowania pojazdami skutkuje niemożliwością wykonywania aktualnych obowiązków zawodowych czy utraty przez skarżącego pracy, a tym bardziej - niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. WSA podkreślił, że Sąd nie jest obowiązany do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku w powyższym zakresie, gdyż uzasadnienie wniosku nie stanowi wymogu formalnego wniosku, lecz jego materialnoprawną argumentację, stąd treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Zdaniem Sądu również druga podana przez skarżącego okoliczność - niekaralność i brak popełnienia przestępstwa związanego z kierowaniem pojazdem i mająca z tego wynikać rękojmia należytego kierowania pojazdem - nie wskazuje na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie domagając się ponownego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie decyzji. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że w przypadku utraty uprawnień do prowadzenia pojazdów nie będzie mógł dojechać do pracy, ponieważ na wsiach nie ma dostępnego transportu publicznego jak komunikacja miejska czy też autobusy PKS, szczególnie w nocy, a pracuję w systemie zmianowym również w nocy. Podkreślił, że jest jedyną osobą obsługującą maszynę tego typu, więc w przypadku braku możliwości dojazdu do pracy, pracodawca będzie zmuszony go zwolnić. Wtedy szkodę finansową poniesie zarówno on jak i pracodawca ze względu na czasochłonną naukę nowego pracownika oraz wstrzymanie produkcji. Do zażalenia skarżący dołączył zaświadczenie od pracodawcy z 1 października 2024 r. oraz kserokopię decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego z 22 lipca 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają lub nie za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz w zażaleniu dostatecznie wykazał, popierając swoje twierdzenia załączonym do zażalenia zaświadczeniem, że zastosowanie wobec niego instytucji ochrony tymczasowej, o której mowa w cytowanym przepisie jest zasadne. Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia bowiem okoliczność, że skarżący pracuje poza miejsca zamieszkania i z uwagi na brak innej możliwości transportu (połączenia środkami komunikacji publicznej), nie jest w stanie dojeżdżać do pracy inaczej niż własnym samochodem. Ponadto wykonywana przez skarżącego praca jest pracą zmianową, również w porze nocnej i stanowi dla niego źródło utrzymania. W takiej sytuacji należy zatem przyjąć, że wykonanie decyzji orzekającej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami może wywołać trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty przez skarżącego pracy i co za tym idzie środków do życia. Należało zatem uznać, że zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji, podlegało uchyleniu, natomiast wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uwzględnieniu z wyżej przedstawionych powodów. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.