II OSK 2208/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Po 1036/18 w sprawie ze skargi K. C. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia 1. prostuje oznaczenie przedmiotu sprawy zawarte w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Po 1036/18 w ten sposób, że w miejsce słów "odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania" wpisuje " odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia", 2. oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 27 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Po 1036/18 oddalił skargę K. C. (dalej skarżący) na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2018 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lipca 2018 r. nr [...], którym odmówiono zmiany terminu dostarczenia żądanych dokumentów. Sąd I instancji stwierdził, że powoływanie się na nieznajomość prawa, w tym również w zakresie sposobu obliczania terminów, nie stanowi podstawy do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Zaakcentowano, że skarżący od wielu miesięcy uczestniczył w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez PINB. W toku tego postępowania odbierał już korespondencję tego samego rodzaju, co korespondencja doręczona mu 6 lipca 2018 r. Wówczas skarżący nie miał problemu ze zrozumieniem jego treści, w szczególności treści pouczeń, co daje właściwy obraz jego możliwości dołożenia staranności w dochowywaniu terminów w toku postępowania. W ocenie Sądu I instancji organ prawidłowo odmówił przywrócenia skarżącemu terminu, prowadząc postępowanie w sposób odpowiadający zasadom postępowania administracyjnego, nie naruszając przy tym tak norm prawa procesowego, jak i materialnego. Uczynił również zadość wymogom stawianym uzasadnieniu decyzji, w szczególności wskazując prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia, dokonując prawidłowej subsumcji i dając temu wyraz w wyjaśnieniu motywów wydanego rozstrzygnięcia. 2. Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa) poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie faktycznego w sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zaakceptowanie przez Sąd I instancji wadliwych ustaleń co do stanu faktycznego spowodowało w konsekwencji aprobatę dla niewłaściwego zastosowania art. 58 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej Kpa) przez organy administracji publicznej. Skutek ten był następstwem błędnej wykładni tego przepisu dokonanej przez organy, której Sąd nie zakwestionował. Interpretacja przyjęta przez organy administracji i niezakwestionowana przez Sąd sprzeczna jest z duchem prawa. Ten stan rzeczy powoduje, że doszło do niewłaściwego stosowania prawa. W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna. 3.2. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 Ppsa, bowiem skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony w wyznaczonym terminie nie zażądały jej przeprowadzenia. 3.3. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że powołany w pierwszym zarzucie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż ma charakter wynikowy i reguluje sposób rozstrzygnięcia sprawy, określając przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administarcyjnego prezentowany jest jednolity pogląd, że bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzut taki nie jest trafny (por. wyroki NSA z: 11 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2383/14, 4 marca 2015 r. sygn. akt II GSK 78/14). 3.4. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia powołanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 58 § 1 Kpa. Nie sposób bowiem odnieść się merytorycznie do zarzutu, że interpretacja przyjęta przez organy administracji i niezakwestionowana przez Sąd jest sprzeczna z duchem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wykładnię art. 58 § 1 Kpa dokonaną w przedmiotowej sprawie i uznanie, że przedstawione przez skarżącego okoliczności nie mogły stanowić podstawy do przywrócenia terminu. 3.5. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjne są zatem niezasadne. 3.6. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił (punkt 2 wyroku). Z uwagi zaś na oczywistą omyłkę pisarską zawartą w zaskarżonym wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 156 § 1 i 3 Ppsa, dokonał w punkcie 1 wyroku sprostowania komparycji ww. orzeczenia Sądu I instancji w zakresie oznaczenia przedmiotu sprawy.