II OSK 2707/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zychora po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1232/21 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2022 r., VII SA/Wa 1232/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego (zwanego dalej "Wojewodą") z dnia [...] kwietnia 2021 r., [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] (zwanego dalej "Starostą") z dnia [...] października 2020 r., [...] o zezwoleniu Wójtowi Gminy [...] (zwanemu dalej "Wójtem") na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa drogi gminnej na działce nr ew. [...] w miejscowości Ilinko, gmina [...]", zlokalizowanej na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] oraz [...], obręb [...], oraz o zatwierdzeniu podziału nieruchomości, to jest działki [...]na działki [...] i [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył M. G. zarzucając naruszenie: 1. art. 145 § 1 ust. [powinno być "pkt"] 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo braku sprawdzenia w toku postępowania administracyjnego projektu budowlanego w aspekcie naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, w szczególności § 9 ust. 1 pkt 5 "rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 23 grudnia 2015 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie"; 2. art. 145 § 1 ust. 1 [powinno być "pkt"] lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji wobec istotnego braku w materiale dowodowym w postaci zapewnienia osoby sprawdzającej projekt budowlany, który to obowiązek wynika z art. 20 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, oraz zawarcia w projekcie niewiarygodnych i sprzecznych ze stanem rzeczywistym informacji, że droga nr [...] połączona jest z drogą powiatową poprzez skrzyżowanie zwykłe; 3. § 9 ust. 1 pkt 5 "rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 23 grudnia 2015 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie" poprzez: jego niezastosowanie w sytuacji, gdy projekt budowlany przewiduje budowę skrzyżowania w bliskiej odległości od skrzyżowania drogi krajowej z drogą powiatową (projekt powinien był określić, czy odległości wynikające z tego przepisu zostały zachowane) oraz błędne określenie, że będzie mieć on zastosowanie do drogi powiatowej, a nie do drogi gminnej, gdy w projekcie przewidziano połączenie dróg obu kategorii; 4. art. 20 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że obiekt budowlany jest prostej konstrukcji i nie wymaga sprawdzenia. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zwrócił się także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej M. G. wniósł także o przeprowadzenie dowodu z wycinka mapy sytuacyjno-wysokościowej z dnia [...] września 1997 r. oraz fragmentu mapy z dnia [...] sierpnia 2000 r. na okoliczność ustalenia, że działka [...] nie posiadała połączenia z drogą powiatową – ul. [...]. W motywach skargi kasacyjnej M. G. wywodził, że Sąd pierwszej instancji – odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz w związku z art. 11 i ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych – wskazał, iż organ oceniał w postępowaniu projekt budowy drogi gminnej, a nie drogi powiatowej (ul. Płockiej). Zdaniem skarżącego podejście takie było nieuzasadnione. Wyjaśnił on, że projekt budowlany, choć literalnie odnosi się do budowy drogi na działce [...], przewiduje również budowę skrzyżowania z drogą powiatową nazywanego w projekcie "włączeniem". Zaprojektowanie skrzyżowania drogi gminnej z drogą powiatową ujętego w zatwierdzonej dokumentacji wiązało się z koniecznością uwzględnienia przepisów szczególnych odnoszących się do takiego jego sytuowania, czego nie dopełniono. Skarżący podkreślił, że zaprojektowane połączenie dróg jest skrzyżowaniem. Co więcej, w bliskiej odległości znajduje się też połączenie z drogą krajową przez skrzyżowanie typu rondo. M. G. wywodził, że w myśl § 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 pkt 3 wskazanego wyżej rozporządzenia droga powiatowa – ul. [...] powinna spełniać wymagania co najmniej drogi klasy "Z" (zbiorczej). Natomiast dla takich dróg wedle § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 250 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 150 m. Skarżący akcentował, że Sąd pierwszej instancji oceniając zarzuty skargi błędnie przyjął, że powyższy wymóg nie dotyczy sprawy, gdyż odnosi się do drogi powiatowej, która nie jest przedmiotem projektu w niniejszym postępowaniu. Argumentacja taka – zdaniem M. G. – zupełnie pomija fakt, że zatwierdzony projekt przewiduje budowę skrzyżowania drogi gminnej z drogą powiatową. Uzupełniając powyższe skarżący zaznaczył, że sporządzony w sprawie projekt budowlany jest dokumentem niewiarygodnym. W jego ocenie nie jest tak, jak zaznaczono, że działka [...] już ma połączenie z ul. [...]. Skarżący stwierdził wreszcie, że nie do zaakceptowania jest stanowisko Sądu pierwszej instancji odnoszące się do braku konieczności zapewnienia sprawdzenia projektu drogi. Zasadą określoną w art. 20 ust 2 Prawa budowlanego jest, że projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Osoba sprawdzającego powinna być uwzględniona na stronie tytułowej projektu budowlanego, a także powinna złożyć oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zdaniem M. G. , wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie było podstaw do zastosowania odstępstwa od opisanego wyżej wymogu określonego w art. 20 ust. 3 P.b. Projektowana droga nie jest w szczególności obiektem o prostej konstrukcji z uwagi na jej długość, określenie promieni skrętów, wyprofilowania spadków nawierzchni, wielości jej warstw, odwodnienia, określenia sposobu i warunków połączeń z innymi drogami, oraz zjazdami publicznymi, a także uwzględnienia przepisów i zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz konieczności dokonania i uwzględnienia uzgodnień z zarządcami dróg. Odpowiedź na skargę kasacyjną M. G. przedłożyła uczestniczka postępowania [...] sp. z o.o. domagając się jej oddalenia. Odnosząc się do podniesionych zarzutów spółka zaznaczyła między innymi, że przedmiotem inwestycji jest droga gminna, a nie powiatowa, a taką inwestycję należy oceniać wedle regulacji właściwej dla przedmiotu postępowania. [...] sp. z o.o. zaznaczyła też, że nawet gdyby uznać, że inwestycja w jakimś stopniu dotyczy drogi powiatowej [...], to modyfikacje w obrębie tej ostatniej mogłyby być co najwyżej postrzegane jako jej przebudowa. To z kolei oznacza, że dopuszczalne jest, zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, przyjęcie klasy niższej niż określona w § 4 ust. 2 pkt 3, a zatem w przypadku drogi powiatowej – klasy L (lokalna). Spółka podniosła wreszcie, że zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia możliwe jest zmniejszenie odległości między skrzyżowaniami, jeżeli dotyczą one istniejących węzłów lub skrzyżowań, nie spowoduje to pogorszenia stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz możliwe będzie oznakowanie drogi zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Ocena, że przyjęte w projekcie rozwiązania nie pogorszą stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego została dokonana przez kilka podmiotów – nie tylko przez projektanta drogi, ale także przez Powiatowy Zarząd Dróg w [...], wykonawcę przebudowy drogi powiatowej oraz Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, którzy uzgodnili projekt włączenia drogi gminnej do drogi powiatowej (co szczegółowo opisał Sąd pierwszej instancji na s. 20-21 uzasadnienia wyroku). Pismem z dnia [...] marca 2023 r. M. G. uzupełnił skargę kasacyjną w zakresie uzasadnienia. Zaznaczył, że wedle pozyskanych przez niego informacji (pismo Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2022 r., [...]) działka [...] nie została zaliczona do dróg gminnych publicznych. Oznacza to, że jest to użytek drogowy "dr" nie będący drogą publiczną, do którego mogły mieć zastosowanie przepisy specustawy drogowej. W toku rozprawy przed Naczelny Sądem Administracyjnym, która odbyła się 4 kwietnia 2023 r. M. G. i [...] sp. z o.o. podtrzymali swe wnioski i stanowiska. Z kolei obecny pełnomocnik Gminy [...] przychylił się do stanowiska uczestniczki postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że art. 193 zd. drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Rozpatrzenie zarzutów skargi kasacyjnej należy poprzedzić pewną uwagą wstępną. Otóż wspomniane wyżej związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wyrażone w art. 183 § 1 P.p.s.a. ma znaczenie nie tylko z perspektywy Sądu, ale także wpływa na obowiązki profesjonalnego pełnomocnika sporządzającego skargę kasacyjną dla reprezentowanego przezeń podmiotu. Podstawy skargi kasacyjnej wyznaczają granice rozpoznania sprawy w drugiej instancji sądowej. Wyrażają się one we wskazaniu zarzutów naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przedstawienie podstaw kasacyjnych jest obligatoryjne i powinny być one jednoznacznie sprecyzowane (art. 174 pkt 1 i 2, art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Oznacza to, że należy oczekiwać wskazania przez profesjonalnego pełnomocnika – autora skargi kasacyjnej – przepisów objętych zarzutami, to jest jednostek redakcyjnych aktów prawnych, jak i też sprecyzowania dat i nazw tych aktów oraz ich publikatorów pozwalających na zorientowanie się, którego brzmienia przepisu (ze względu na obowiązywanie na przestrzeni czasu) zarzut dotyczy. Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna sporządzona przez pełnomocnika M. G. nie spełnia wyżej opisanych standardów. Przywołane w jej zarzutach akty prawne nie zostały należycie wskazane z daty i nazwy. Nie podano też żadnego publikatora urzędowego. W dwóch przypadkach sposób określenia aktu prawnego jest błędny. Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej dotyczy art. 145 § 1 ust. [powinno być "pkt"] 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, co dalej wiązać się miało też z naruszeniem § 9 ust. 1 pkt 5 "rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 23 grudnia 2015 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie". Pierwsze trzy z wymienionych aktów prawnych nie zostały określone z daty i z powołaniem publikatora urzędowego. Pomimo powyższego, bacząc aby wyrażone w art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) prawo do sądu przysługujące skarżącemu nie doznało uszczerbku, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął – a okoliczności sprawy na to pozwalały – że autor skargi kasacyjnej na potrzeby rozważanego zarzutu (i następnych również) odnosił się odpowiednio do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.) w zw. z art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej "K.p.a.") oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, dalej "P.b."). Warto w tym miejscu podkreślić, że przywołane wyżej przepisy nie ulegały zmianie na przestrzeni czasu, tzn. gdy prowadzone było postępowanie administracyjne (później też sądowe), tak więc nie było także wątpliwości co do tego, jakiego brzmienia zaskarżonych regulacji prawnych skarga kasacyjna dotyczy. Gdy chodzi o przywołanie w skardze kasacyjnej przepisu § 9 ust. 1 pkt 5 "rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 23 grudnia 2015 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie", Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł, że doszło ze strony autora skargi kasacyjnej do omyłki w podaniu daty aktu prawnego. Takiego aktu prawnego w podanej dacie nie wydano. Także w tym przypadku jednak wadliwość zarzutu skargi kasacyjnej można "konwalidować". Naczelny Sąd Administracyjny odnotował bowiem, że na s. 5 autor skargi kasacyjnej precyzuje, że akt wykonawczy, w oparciu o który przedstawiona została argumentacja prawna, to rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 124, z późn. zm., dalej "r.ws.w.t.dr."). Poczyniwszy powyższe ustalenia porządkujące można przejść do oceny merytorycznej opisanego zarzutu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma usprawiedliwionych podstaw, aby stwierdzić naruszenie powiązanych przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. i w zw. z § 9 ust. 1 pkt 5 r.ws.w.t dr., jak i też odrębnie wskazanego jako zarzut naruszenia § 9 ust. 1 pkt 5 r.ws.w.t.dr. Po pierwsze wyjściowo rację ma Sąd pierwszej instancji, że skoro mamy do czynienia z inwestycją obejmującą budowę drogi gminnej, to zasadniczo nie ma podstaw do oceny tej drogi przez pryzmat § 9 ust. 1 pkt 5 r.ws.w.t.dr. Z projektu budowlanego wynika wprost, że klasę techniczną drogi określono jako "D" (s. 10 projektu), czyli jest to droga dojazdowa w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 7 r.ws.w.t.dr., a do takich § 9 ust. 1 pkt 5 r.ws.w.t.dr. nie ma zastosowania. Zarazem Naczelny Sąd Administracyjny chciałby podkreślić, że powyższe stwierdzenie nie oznacza, że argumentacja M. G. zaprezentowana w skardze kasacyjnej jest pozbawiona racji. Prawdą jest, że budowa spornej drogi gminnej ma następować do granicy pasa drogowego drogi powiatowej – ul. [...] i tworzyć z nią połączenie. Nie można więc zaprzeczyć, że powstanie w ten sposób skrzyżowanie nie tylko mające znaczenie z punktu widzenia drogi gminnej, ale też – co akcentuje skarżący – mające znaczenie z punktu widzenia drogi powiatowej. Nawiązując do wypowiedzi z poprzedniego akapitu można więc stwierdzić, że wprawdzie mamy do czynienia z budową drogi gminnej klasy D, to jednak utworzy ona skrzyżowanie z drogą powiatową i będzie miała wpływ na bezpieczeństwo korzystania z tej drugiej. W tym kontekście należy więc ocenić, czy przyjęte rozwiązanie drogowe dotyczące drogi gminnej objętej projektem nie prowadzi do obejścia materialnoprawnych warunków technicznych drogi powiatowej, z którą zostanie połączona. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafną argumentację w tym zakresie przedstawia [...] sp. z o.o. w piśmie procesowym z dnia 15 grudnia 2022 r., która to spółka wskazuje między innymi na § 9 ust. 2 r.ws.w.t.dr., akcentując, że przy przebudowie drogi możliwe jest zmniejszenie odległości, o których mowa w § 9 ust. 1, jeżeli dotyczą one istniejących węzłów lub skrzyżowań, nie spowoduje to pogorszenia stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz możliwe będzie oznakowanie drogi zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W rozważanym przypadku nie mamy wprawdzie do czynienia z istniejącym skrzyżowaniem dwóch dróg publicznych, niemniej w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na fakt, iż połączenie dotyczy budowy drogi gminnej na działce dotychczas ewidencyjnie drogowej (dr) prostopadle przylegającej do granic działki, na której znajduje się droga publiczna powiatowa (ul. [...]), ocena spełnienia warunków technicznych z perspektywy gęstości skrzyżowań dla tej drugiej może być oceniona właśnie przez odpowiednie zastosowanie § 9 ust. 2 r.ws.w.t.dr. W tym miejscu trzeba podkreślić, że pismem z dnia [...] maja 2019 r., [...] Powiatowy Zarząd Dróg w [...] uzgodnił projekt włączenia drogi gminnej, której dotyczy niniejsza sprawa, do drogi powiatowej 3076W stanowiącej ul. [...] w [...] z uwagami dotyczącymi parametrów konstrukcji i nawierzchni oraz z zastrzeżeniem kompleksowego oznakowania skrzyżowania. Z uwagi na bliskość projektowanego połączenia dróg gminnej i powiatowej ze skrzyżowaniem z drogą krajową [...] projekt uzyskał także pozytywną opinię Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wyrażoną w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r., [...], z zastrzeżeniem, że ruch pojazdów odbywać się będzie wyłącznie w relacjach prawoskrętnych. Podsumowując, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie ocenie podlegała przede wszystkim budowa drogi gminnej klasy D, do której nie mają wprost zastosowania wymogi wynikające z przywołanego w skardze kasacyjnej § 9 ust. 1 r.ws.w.t.dr. Niemniej nawet, jeśliby inwestycję oceniać z perspektywy drogi powiatowej i włączenia do niej drogi gminnej, to w takim ujęciu nie dochodzi do niedopuszczalnego obejścia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Istniejące włączenie budowanej drogi publicznej gminnej (zasadniczo budowanej w ciągu istniejącej już działki drogowej) do drogi powiatowej nie spowoduje pogorszenia stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz możliwe będzie oznakowanie drogi zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (co można stwierdzić w oparciu o przedłożone pozytywne opinie zarządców dróg powiatowej i krajowej). Skoro w sprawie nie było podstaw, aby dopatrywać się uchybienia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, to nie można było uznać za usprawiedliwione również powiązanych z tym zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. Oceniając dalej skargę kasacyjną należy stwierdzić, że nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 P.b. i art. 20 ust. 2 i 3 P.b. (z naciskiem na naruszenie reguł postępowania), a także naruszenia art. 20 ust. 2 i 3 P.b. (z naciskiem na uchybienie normom materialnoprawnym w nich zawartym). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, który akcentował, iż zgodnie z art. 20 ust. 3 pkt 2 P.b. obowiązek sprawdzenia projektu nie dotyczy projektów obiektów budowlanych o prostej konstrukcji, jak: budynki mieszkalne jednorodzinne, niewielkie obiekty gospodarcze, inwentarskie i składowe. Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że projekt dotyczący budowy odcinka 137 m drogi gminnej o najniższej klasie D (dojazdowa) i prędkości projektowej 30 km/h dotyczy obiektu o prostej konstrukcji. Zaznaczyć też trzeba, że wedle brzmienia art. 20 ust. 2 P.b. znajdującego zastosowanie do zaskarżonej sprawy zapewnienie sprawdzenia dotyczyło konkretnie projektu architektoniczno-budowlanego. Ten natomiast w rozważanym przypadku sprowadzał się do kilkustronicowego, nieskomplikowanego opracowania opisującego projektowaną budowlę drogową. Końcowo Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że wobec przedstawionego stanowiska nie znalazł podstaw, aby przeprowadzić dowody z dokumentów przedstawionych w skardze kasacyjnej. Nie miała też istotnego znaczenia dla sprawy okoliczność zgłaszana przez skarżącego, której wnioski dowodowe dotyczyły, to jest, że w projekcie zawarto niewiarygodną i sprzeczną ze stanem rzeczywistym informację, iż droga "nr [...]" połączona jest z drogą powiatową poprzez skrzyżowanie zwykłe. Zasadnicze znaczenie ma przede wszystkim to, że zaprojektowana droga gminna, choć została połączona z drogą powiatową, zyskała pozytywną ocenę zarządcy tej drugiej, a także zarządcy pobliskiej drogi krajowej. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za nieusprawiedliwione, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.