III OSK 1008/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych i D.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 693/22 w sprawie ze skargi D.K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 30 grudnia 2020 r. 1. oddala skargę kasacyjną D.K., 2. w uwzględnieniu skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 3. zasądza od D.K. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2023 r., sygn. akt II SAB/Wa 693/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej "WSA w Warszawie" lub "Sąd I instancji"), po rozpoznaniu sprawy ze skargi D.K. (dalej "skarżący") na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej "Prezes" lub "organ") w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 30 grudnia 2020 r.: 1. stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 30 grudnia 2020 r.; 2. stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznał skarżącemu od Prezesa sumę pieniężną w wysokości 1000 złotych; 4. zasądził od Prezesa na rzecz skarżącego kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powyższy wyrok, od którego zostały złożone skargi kasacyjne, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Pismem z dnia 30 grudnia 2020 r. skarżący skierował do Prezesa skargę na niezgodne z prawem przetwarzanie jego danych osobowych. Skarga ta wpłynęła do organu w dniu 12 stycznia 2021 r. W skardze tej zarzucił, że I. sp. z o.o. z siedzibą w W., Oddział we W., naruszyła przepisy dotyczące przetwarzania danych osobowych m.in. poprzez niedopełnienie w stosunku do niego obowiązku informacyjnego w zakresie poinformowania o powierzeniu jego danych osobowych innemu podmiotowi, tj. firmie ochroniarskiej S. sp. z o. o. Pismem z dnia 19 marca 2021 r. Prezes poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie. W tym samym dniu Prezes skierował do I. sp. z o.o. wezwanie do ustosunkowania się do skargi oraz do udzielenia wyjaśnień w zakresie 4 przedstawionych w tym piśmie pytań. W dniu 6 kwietnia 2021 r. do Prezesa wpłynęła odpowiedź I. sp. z o.o. Pismem z dnia 14 października 2021 r. Prezes zwrócił się do S. sp. z o.o. o przedstawienie wyjaśnień w sprawie. Pismem z tej samej daty Prezes poinformował skarżącego o dotychczas podjętych czynnościach w sprawie. S. sp. z o.o. pismem dnia 25 października 2021 r. udzieliła odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 14 października 2021 r. Odpowiedź ta wpłynęła do Prezesa w dniu 28 października 2021 r. Skarżący w piśmie z dnia 2 lutego 2022 r. wniósł do organu ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Pismem z dnia 15 lutego 2022 r. Prezes zawiadomił skarżącego oraz I. sp. z o.o. o zgromadzeniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pismem z dnia 21 września 2022 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa w sprawie jego skargi z dnia 30 grudnia 2020 r. Skarżący wniósł o: stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania; zobowiązanie Prezesa do wydania decyzji w przedmiocie skargi z dnia 30 grudnia 2020 r. na niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych, w terminie do 14 dni od uprawomocnienia orzeczenia Sądu; stwierdzenie, że bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; przyznanie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W dniu 25 stycznia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok opisany na wstępie. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji wskazał, że postępowanie w sprawie rozpoznania skargi skarżącego na niezgodne z prawem przetwarzanie jego danych osobowych prowadzone było w sposób przewlekły. Jak wynikało z akt sprawy wniosek inicjujący postępowanie w sprawie wpłynął do organu w dniu 12 stycznia 2021 r. Pierwsza czynność jaką podjął Prezes w sprawie, tj. zwrócenie się do I. sp. z o.o. z wezwaniem o złożenie wyjaśnień, miała miejsce dopiero 19 marca 2021 r. Nastąpiło to zatem ponad dwa miesiące od wpływu skargi do organu. Wyjaśnienia od wskazanej spółki wpłynęły do organu w dniu 6 kwietnia 2021 r. Kolejną czynność w sprawie organ podjął dopiero ponad sześć miesięcy później, tj. 14 października 2021 r. Prezes wezwał wówczas do złożenia wyjaśnień S. sp. z o. o. Odpowiedź na to wezwanie wpłynęła do organu w dniu 28 października 2021 r. Następnie, pismami z dnia 15 lutego 2022 r. organ poinformował strony, że w sprawie została zebrana dokumentacja niezbędna do wydania merytorycznej decyzji oraz pouczył je o uprawnieniach. Decyzja administracyjna w tej sprawie została wydana natomiast dopiero w dniu 20 października 2022 r., a więc po skierowaniu przez skarżącego skargi do Sądu na przewlekłość i bezczynność postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezesa. W toku postępowania, w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy organ skierował pismo do I. sp. z o.o. (pismo z dnia 19 marca 2021 r.) oraz do S. sp. z o.o. (pismo z dnia 13 grudnia 2021 r.). Z akt sprawy nie wynikało, aby organ podejmował inne czynności mające na celu załatwienie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że zwrócenie się do S. sp. z o.o. o wyjaśnienia było możliwe dopiero po wcześniejszym złożeniu wyjaśnień przez I. sp. z o.o. i ich analizie. Nawet uznając takie działanie za uzasadnione zauważyć należało, że analiza stanowiska I. sp. z o.o. oraz rozważanie czy należy wystąpić o wyjaśnienia także do S. sp. z o.o. zajęło organowi ponad sześć miesięcy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd I instancji stwierdził, że przedmiotowe postępowanie było prowadzone przewlekle, o wiele dłużej niż było to konieczne, ze znaczącymi, a nieznajdującymi uzasadnienia w świetle akt sprawy, przerwami w podejmowanych czynnościach. Nie można było uznać, że postępowanie prowadzone jest bez zbędnej zwłoki w sytuacji, gdy w okresie 21 miesięcy działania organu sprowadzały się do skierowania dwóch pism do dwóch różnych spółek. Podkreślono przy tym, że takie czynności, jak gromadzenie i rozpatrzenie materiału dowodowego są elementami postępowania wyjaśniającego i zasadniczo powinny zostać zakończone w terminie określonym w przepisach. WSA w Warszawie zwrócił także uwagę, że organ zignorował całkowicie wniesione przez skarżącego ponaglenie z dnia 2 lutego 2022 r. oraz że w toku postępowania nie informował skarżącego o terminie jego zakończenia. Przyjmując nawet, że sprawa ta miała charakter szczególnie skomplikowany, jest bezsporne, że organ nie zakończył postępowania w ustawowym terminie. Organ dopuścił się zatem przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie wniosku skarżącego z dnia 30 grudnia 2020 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji zaakcentował także to, że RODO nie zawiera odrębnych od k.p.a. przepisów dotyczących terminów załatwienia sprawy, jak również nie wyłącza stosowania przepisów k.p.a. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno zatem nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania. Konieczność zbadania zasadności podniesionych skardze skierowanej do organu argumentów oraz dokonania wnikliwej analizy stanu faktycznego sprawy nie zwalniają z zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania. Pogląd ten jest zgodny z powszechnie aprobowaną zasadą, że realizacja kompetencji organu administracji publicznej jest jego prawnym obowiązkiem, od którego nie zwalniają go tzw. trudności obiektywne w postaci np. złożoności sprawy. Z uwagi na wydanie decyzji w sprawie, Sąd I instancji nie miał podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania skargi skarżącego, stwierdzając jedynie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postepowania, a przewlekłe prowadzenie postepowania w niniejszej sprawie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Pismem z dnia 9 marca 2023 r. Prezes wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2023 r., sygn. akt II SAB/Wa 693/22, zaskarżając go w całości. Skarżący kasacyjnie Prezes – na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. i art. 78 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46A/VE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35) poprzez błędne przyjęcie, że przepis art. 35 § 3 k.p.a. ma zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy do określenia terminu załatwienia przedmiotowej sprawy miał zastosowanie przepis art. 78 ust. 2 RODO; 2) art. 149 § 1a p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że Prezes dopuścił się przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa; 3) art. 149 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, a w konsekwencji przyznanie od Prezesa na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 1000 złotych. Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie Prezes wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, albo o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o rozpoznanie skargi na rozprawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Prezes przedstawił argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. W odpowiedzi na tę skargę kasacyjną skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, zasądzenie kosztów postępowania od organu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Pismem z dnia 16 marca 2023 r. skarżący wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 października 2023 r., sygn. akt II SAB/Wa 693/22, zaskarżając go w części – co do pkt. 3 w zakresie przyznania skarżącemu sumy pieniężnej w wysokości 1000 zł. Skarżący kasacyjnie – na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 149 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że nie zachodzą podstawy do przyznania sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej w wysokości 1000 zł w sytuacji, gdy orzeczona kwota nie rekompensuje okresu oczekiwania skarżącego na załatwienie sprawy, przy czym nie działa mobilizująco i prewencyjnie na organ postępowania, który dopuścił się rażącego naruszenia prawa poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania. Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę pkt 3 zaskarżonego wyroku poprzez przyznanie skarżącemu od Prezesa sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącego od organu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na tę skargę kasacyjną Prezes wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawszy skargi kasacyjne, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna skarżącego nie ma usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu, natomiast skarga kasacyjna Prezesa zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do sformułowanego w skardze kasacyjnej skarżącego zarzutu naruszenia art. 149 § 2 p.p.s.a., zauważyć należy, że zastosowanie tego przepisu odbywa się zgodnie z uznaniem sądu stosującego przewidziane nim środki. Uznanie sądowe cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego zastosowanego środka pieniężnego polega natomiast przede wszystkim na ocenie zachowania ustawowych granic stosowanej instytucji materialnoprawnej, a ponadto, czy wybór oparty został na obiektywnych kryteriach wynikających z celu stosowanych norm (zob. wyrok NSA z dnia 26 marca 2024 r., III OSK 724/23). Rozstrzygnięcie w przedmiocie sumy pieniężnej oparte jest na instytucji uznania sędziowskiego. Dlatego też ewentualna ingerencja sądu drugiej instancji w tę sferę dyskrecjonalnej władzy sędziowskiej powinna być ograniczona do przypadków oczywistego, niebudzącego wątpliwości, przekroczenia granic uznania sędziowskiego (zob. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2024 r., II OSK 965/23). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia zawartego w pkt 3 jego sentencji. Sąd I instancji w tym kontekście wskazał, że przyznał skarżącemu sumę pieniężną w kwocie 1000 zł, uznając ją za swoiste zadośćuczynienie za ignorowanie jego uzasadnionego interesu w terminowym załatwieniu sprawy. Zdaniem Sądu I instancji przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej w tej kwocie rekompensuje okres oczekiwania na załatwienie sprawy. Sąd I instancji miał przy tym na uwadze przede wszystkim długość okresu, w którym organ rozpatrzył sprawę. Sąd I instancji nie znalazł podstaw do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej we wnioskowanej wysokości, tj. w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Skarżący – zdaniem Sądu I instancji – nie powołał żadnych okoliczności, które by przemawiały za takim rozstrzygnięciem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie to jawi się jako przekonujące, a w skardze kasacyjnej skarżącego nie sformułowano argumentacji mogącej je skutecznie podważyć. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela przy tym przytoczone już wyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że rozstrzygnięcie przewidziane w art. 149 § 2 p.p.s.a. oparte jest na uznaniu sędziowskim, a "ewentualna ingerencja sądu drugiej instancji w sferę dyskrecjonalnej władzy sędziowskiej powinna być ograniczona do przypadków oczywistego, niebudzącego wątpliwości, przekroczenia granic uznania sędziowskiego". Dotyczy to w równej mierze przypadku, gdy Sąd I instancji skorzystał z kompetencji przewidzianej w art. 149 § 2 p.p.s.a.; przypadku, gdy Sąd I instancji nie znalazł ku temu podstaw; przypadku, gdy skarżącemu została przyznana suma pieniężna, ale niższa od wnioskowanej. Z użytej w art. 149 § 2 p.p.s.a. formuły "może orzec" wynika, że sąd administracyjny jest uprawniony, a nie zobowiązany do przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej bądź wymierzenia organowi grzywny w razie stwierdzenia, iż organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłości (zob. wyrok NSA z dnia 16 maja 2023 r., II OSK 1764/22). W niniejszej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej ani ich uzasadnienie nie naprowadzają na takie okoliczności, które wskazywałyby na przekroczenie przez Sąd I instancji granic uznania sędziowskiego. W tej sytuacji niepodobna skonstatować naruszenia art. 149 § 2 p.p.s.a. Nawiązując z kolei do sformułowanego w skardze kasacyjnej Prezesa zarzutu naruszenia przepisów postępowania przez błędne przyjęcie, iż art. 35 § 3 k.p.a. ma zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy do określenia terminu załatwienia sprawy miał zastosowanie art. 78 ust. 2 RODO – stwierdzić należy, że zarzut ten jest zasadny. Zgodnie z powołanym przepisem, bez uszczerbku dla innych administracyjnych lub pozasądowych środków ochrony prawnej każda osoba, której dane dotyczą, ma prawo do skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem, jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77. Trzymiesięczny termin z art. 78 ust. 2 RODO nie odnosi się tylko do obowiązku poinformowania osoby, której dane dotyczą, o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77 RODO, ale w pierwszej kolejności odnosi się do rozpatrzenia skargi, co wynika z treści przepisu ("jeżeli organ nadzorczy właściwy zgodnie z art. 55 i 56 nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował..."). Rozpatrzenie skargi w rozumieniu art. 78 ust. 2 RODO w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781 ze zm., dalej u.o.d.o.) oznacza wydanie decyzji administracyjnej. Nie jest więc uprawnione twierdzenie, że art. 78 ust. 2 RODO nie wyznacza terminu na załatwienie sprawy administracyjnej. Skoro upływ trzymiesięcznego terminu, o jakim mowa w art. 78 ust. 2 RODO, uprawnia do wniesienia skargi na bezczynność – a bezczynność wiąże się z niezałatwieniem sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (zob. art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.) – to termin z art. 78 ust. 2 RODO musi być traktowany jako termin szczególny, w rozumieniu art. 35 § 4 k.p.a. Art. 78 ust. 2 RODO należy odczytywać zatem w ten sposób, że obowiązek organu nadzoru poinformowania osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrywania skargi staje się aktualny, jeśli skarga nie została rozpatrzona w tym terminie (czyli nie została wydana decyzja administracyjna) i zachodzi potrzeba jego wydłużenia, w trybie art. 36 k.p.a., co koresponduje z art. 62 u.o.d.o., nakazującym dodatkowo w takiej sytuacji poinformowanie stron o stanie sprawy i przeprowadzonych w jej toku czynnościach. Zgodnie bowiem z art. 62 u.o.d.o. w przypadku, o którym mowa w art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, Prezes Urzędu, zawiadamiając strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, jest obowiązany również poinformować o stanie sprawy i przeprowadzonych w jej toku czynnościach. Nic nie stoi na przeszkodzie w złożeniu przez dany podmiot skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.) – niemniej jednak ocena jej zasadności powinna być dokonywana z uwzględnieniem tego, że termin z art. 78 ust. 2 RODO jest terminem szczególnym w rozumieniu art. 35 § 4 k.p.a. Tymczasem Sąd I instancji przyjął odmienne założenie, co implikuje konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2024 r., III OSK 2184/22, oraz powołane tam orzecznictwo). W zaistniałej sytuacji odniesienie się do pozostałych zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej organu byłoby przedwczesne. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną skarżącego (pkt 1) i zarazem na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w uwzględnieniu skargi kasacyjnej organu uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania (pkt 2). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. (pkt 3).