III SAB/Gd 211/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Asesor WSA Adam Osik, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi G. K. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w Czarnem w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. UZASADNIENIE G. K. pismem z dnia 3 sierpnia 2023 r. wniósł do Dyrektora Zakładu Karnego w C. o udostępnienie mu, na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, dostępnych osadzonym w tutejszym zakładzie karnym stron internetowych BIP – w sierpniu 4x po godzinie w poniedziałek lub inny dzień tygodnia oraz we wrześniu 3x po godzinie w poniedziałek lub inny dzień tygodnia. Pismo to wpłynęło do Zakładu Karnego w C. w dniu 9 sierpnia 2023 r. Pismo skarżącego organ potraktował jako prośbę i zaaprobował ją w dniu 23 sierpnia 2023 r., przy czym tak w sierpniu, jak i we wrześniu zezwolił skarżącemu na dostęp do BIP 1 x w tygodniu. W skardze z dnia 31 sierpnia 2023 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, G. K. zarzucił Dyrektorowi Zakładu Karnego w C. bezczynność. Podał , że wniosek złożył w dniu 3 sierpnia 2023 r., a zgodę uzyskał w dniu 28 sierpnia 2023 r. Wniosek był złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej i powinien być załatwiony w terminie 14 dni lub niezwłocznie. Tymczasem wniosek ten, niezgodnie z prawem, potraktowano jako prośbę. Powyższe oznacza, że prawa konstytucyjne zostały złamane, w tym art. 61 art. 61 Konstytucji RP. Bezczynność w załatwieniu wniosku trwała 28 dni. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zasądzenie kosztów postępowania sądowego, przyznanie na jego rzecz/ wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1000 zł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zakładu Karnego w C. wniósł o odrzucenie skargi, bowiem prośba G. K. z dnia 3 sierpnia 2023 r. dotyczyła zasad odbywania kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w C. Skarżący zwrócił się z prośbą o umożliwienie skorzystania z dostępnego osadzonym stanowiska komputerowego, gdzie udostępnione są strony Biuletynu Informacji Publicznej. W prośbie powołał się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, jednak z uwagi na treść żądania ustawa ta nie miała zastosowania. Prośbę osadzonego należało rozpatrzyć na gruncie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 września 2022 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1960). Organ dodał również, że prośba G. K. została rozpatrzona pozytywnie, w konsekwencji czego mógł on korzystać ze stanowiska komputerowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej - dalej: u.d.i.p. (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 902). Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. , obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W myśl art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Przepisy u.d.i.p. stanowią, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), przy czym udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje, nie wydaje decyzji lub też nie podejmuje innej czynności. Nie budziło wątpliwości, że Dyrektor Zakładu Karnego w C. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia posiadanej informacji publicznej. W niniejszej sprawie , przy ocenie zasadności skargi wniesionej z powołaniem się na ustawę o dostępie do informacji publicznej konieczne jest dokonanie oceny, czy wniosek skarżącego faktycznie dotyczył materii unormowanej ustawą o dostępie do informacji publicznej. Zauważyć należy, że skarżący nie domagał się żadnej informacji, która, będąc publiczną, nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium. Skarżący domagał się w istocie dostępu - we wskazanym przez siebie wymiarze – do stanowiska komputerowego, udostępnianego osadzonym w Zakładzie Karnym w C., w celu korzystania ze stron Biuletynu Informacji Publicznej. Podkreślić należy, że organ uczynił zadość wnioskowi skarżącego - bowiem wydał w dniu 23 sierpnia 2023 r. zgodę na korzystanie przez skarżącego ze stanowiska komputerowego raz w tygodniu w sierpniu i wrześniu 2023 r. Organ uznał przy tym, że wniosek skarżącego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej , a prośbą wniesioną na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 września 2022 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1960). Wynika to z treści adnotacji uczynionych na wniosku skarżącego "Proponuję potraktować w/w wniosek jako prośbę" oraz "Zgoda". O takim sposobie kwalifikacji wniosku i wyrażeniu zgody na korzystanie ze stanowiska komputerowego w przyznanym wymiarze skarżący został zawiadomiony. Uznać zatem należy, że skarżący został powiadomiony, że jego pismo nie dotyczy informacji publicznej. Jak wynika z przedłożonych Sądowi dokumentów, wniosek skarżącego, datowany na dzień 3 sierpnia 2023 r., wpłynął do organu w dniu 9 sierpnia 2023 r. i w dniu 23 sierpnia 2023 r. został rozpatrzony poprzez uznanie, że nie dotyczy on informacji publicznej oraz poprzez wydanie zgody, czyli w terminie 14 dni. Twierdzenie skarżącego, że zgodę uzyskał w dniu 28 sierpnia 2023 r., nie ma oparcia w dokumentach. Niezależnie od tego niemożliwe w sposób oczywisty do zaakceptowania jest twierdzenie skarżącego, że skoro wniosek złożył w dniu 3 sierpnia 2023 r., a zgodę uzyskał 28 sierpnia 2023 r., to bezczynność w załatwieniu wniosku trwała 28 dni. Nie można zatem uznać, by organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego. Dodać należy, że skarżący ( który okoliczności te przyznaje), wniósł skargę na bezczynność organu już po zawiadomieniu go przez organ o sposobie kwalifikacji wniosku jako pisma nie dotyczącego informacji publicznej, jak i o sposobie jego rozpatrzenia. Niezależnie od powyższego, zdaniem sądu w składzie rozpoznającym sprawę, ilość zgłaszanych przez skarżącego wniosków o udzielenie informacji publicznej i skarg kierowanych do sądu administracyjnego (48 skarg) wraz z wnioskami o udzielenie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata z urzędu wskazuje na nadużywanie przez skarżącego prawa dostępu do informacji publicznej. Celem tego prawa, gwarantowanego przez art. 61 Konstytucji RP oraz przepisy u.d.i.p., jest sprawowanie przez obywateli swoistej społecznej kontroli nad organami wykonującymi zadania publiczne, a żądanie określonych informacji przez wnioskodawców podyktowane jest troską o dobro publiczne. Cel tych regulacji powoduje jednocześnie, że prawo dostępu do informacji publicznej nie może być postrzegane jako prawo nieograniczone. Dotyczy to zwłaszcza podmiotu, którego działanie w tym zakresie nie zmierza do realizacji interesu publicznego i przestrzegania prawa, a okoliczności sprawy jasno i bez potrzeby głębszej analizy jednoznacznie świadczą o tym, że działanie wnioskodawcy - choć formalnie podjęte z powoływaniem się na przepisy ustawy u.d.i.p – faktycznie zmierza do celu sprzecznego z legitymowanym prawnie celem tej ustawy. Z żadnego z wielu wniosków skarżącego nie wynika, by realizował on interes publiczny, zgłaszając swe liczne wnioski o udostępnienie informacji i wnosząc skargi do sądu administracyjnego wraz z wnioskami o ustanowienie kolejnych pełnomocników z urzędu. Mając na uwadze powyższe Sąd uznając, że skarga jest bezzasadna, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.