II OPP 7/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi J. J. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 406/22 ze skargi J. J. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 28 lutego 2022 r. nr SO-IX.621.10.2022.DM w przedmiocie udostępnienia danych z rejestrów ewidencji ludności postanawia: odrzucić skargę na przewlekłość postępowania. UZASADNIENIE W dniu 22 marca 2023 r. wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga J. J. na przewlekłe prowadzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postępowania w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody Pomorskiego z 28 lutego 2022 r. w przedmiocie udostępnienia danych z rejestrów ewidencji ludności. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy (w tym zwolnienie z opłaty od skargi), wobec czego akta zostały przekazane do WSA w Gdańsku, celem rozpoznania tego wniosku. Prawomocnym postanowieniem z 30 maja 2019 r. sygn. III SPP/Gd 59/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 19 maja 2023 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy. Akta zostały ponownie przekazane do NSA z dniu 6 czerwca 2023 r. Na mocy wydanego tego samego dnia zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej NSA, w związku z prawomocną odmową przyznania prawa pomocy, skarżący został wezwany do uiszczenia opłaty od skargi na przewlekłość w kwocie 200 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia tej skargi. W odpowiedzi na to wezwanie, skarżący w piśmie z 16 czerwca 2023 r. oświadczył, że nie posiada środków na pokrycie kwoty 200 zł i wnosi o zwolnienie z tej opłaty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2018 r., poz. 75 ze zm.), skarga na przewlekłość postępowania podlega stałej opłacie w wysokości 200 zł. Z kolei w myśl art. 8 ust. 2 tej ustawy w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania toczącego się na skutek skargi na przewlekłość postępowania sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy. Zgodnie zaś z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) dalej zwanej "p.p.s.a." skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Ze względu na to, że skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braku fiskalnego skargi na przewlekłość postępowania, skarga ta podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 8 ust. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy. Należy podkreślić, że ponowne wystąpienie przez skarżącego z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie wpływa na obowiązek wykonania zarządzenia wzywającego do uiszczenia opłaty od skargi. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem jednolicie, że prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w wezwaniu do uiszczenia opłaty, wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia na toczące się postępowanie (por. np. postanowienie NSA z 10 maja 2010 r., II FZ 115/10, postanowienie NSA z 8 stycznia 2014 r., II GZ 761/13, postanowienie NSA z 11 kwietnia 2013 r., I OSK 536/13, postanowienie NSA z 22 marca 2023 r., III FZ 134/23). Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w sytuacji, gdy WSA w Gdańsku prawomocnym postanowieniem ocenił, że skarżący nie spełnia przesłanek zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia opłaty od skargi oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez Sąd terminie. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.