VI SA/Wa 1168/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 czerwca 2017 r., którym odmówiono wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania postanawia: odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 czerwca 2017 r. UZASADNIENIE Skarżąca – A. sp. z o.o. z siedzibą w [...], w prawidłowym trybie i terminie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "WSA") skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej "SKO"), którym - w pkt 1, odmówiono przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji nakładającej na skarżącą karę w kwocie 171.974,70 złotych, a w pkt 2 stwierdzono uchybienie terminu do złożenia tegoż odwołania, tj. od decyzji nakładającej na skarżącą karę w kwocie 171.974,70 złotych. W skardze, którą należycie opłacono, zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nakładającej na skarżącą karę w kwocie 171.974,70 złotych. W jego uzasadnieniu pod wątpliwość poddano prawidłowość nałożenia samej kary pieniężnej oraz powołując się na stratę w kwocie 239.191,22 złotych za rok obrotowy 2015 stwierdzono, że konieczność zapłaty kary w kwocie 171.974,70 złotych doprowadzi do "powstania w majątku Spółki znacznej szkody, przekraczającej jej możliwości finansowe, a tym samym może prowadzić do wszczęcia postępowania likwidacyjnego Spółki". Do wniosku załączono sprawozdanie finansowe skarżącej za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2015 r., sporządzone dnia 31 marca 2016 r. wraz z rachunkiem zysków i strat za ów okres (dalej "rachunek zysków i strat 2015 r."). Postanowieniem z 27 czerwca 2017 r. WSA odmówił wstrzymania wykonana decyzji organu pierwszej instancji. Sąd uznał, że wniosek skarżącej o przyznanie ochrony tymczasowej nie poddawał się ocenie, gdyż pozostała ona bierna w wykazaniu, że z zapłatą ww. kary pieniężnej może wiązać się niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokumentem, który Sąd badał był rachunek zysków i strat za 2015 r. Skarżąca z zachowaniem trybu i terminu zażaliła odmowę do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej "NSA"), zarzucając naruszenie art. 61 § 3 oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu zażalenia wskazała, że obciążenie jej ww. karą finansową, w wysokości stanowiącej ponad 70% straty finansowej za rok poprzedzający rok wydania decyzji nakładającą ową karę, powoduje, że chcąc ją uiścić – nawet licząc się z możliwością jej zwrotu w przyszłości – nie miałaby możliwości regulowania ciążących na niej, wymagalnych zobowiązań pieniężnych, co w konsekwencji prowadziłoby do zaistnienia niewypłacalności. Ponadto wyjaśniono, że skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji nie przedstawiła aktualnego sprawozdania finansowego za 2016 r., gdyż w dacie składania tego wniosku sprawozdanie to nie zostało jeszcze zatwierdzone. Do zażalenia załączono sprawozdanie finansowe skarżącej za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2016 r., sporządzone dnia 31 marca 2017 r. wraz z rachunkiem zysków i strat za ów okres (dalej "rachunek zysków i strat 2016 r."). Postanowieniem z 6 września 2017 r. NSA oddalił zażalenie skarżącej. Sąd przypomniał, że wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej skarżąca uzasadniła w ten sposób, że zapłacenie przez nią kary 171.974,70 złotych dodatkowo pogorszy jej sytuację finansową. W tym kontekście, powołując się na stratę w kwocie 239.191,22 złotych za rok obrotowy 2015 stwierdziła, że konieczność zapłaty nałożonej kary, doprowadzi do powstania w jej majątku znacznej szkody, przekraczającej jej finansowe możliwości, a tym samym może prowadzić do wszczęcia postępowania likwidacyjnego. W ocenie NSA skarżąca przedkładają tylko rachunek zysków i strat za 2015 r. nie uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Przedstawione bowiem przez nią informacje nie odzwierciedlają jej aktualnej sytuacji majątkowej. Ponadto NSA podkreślił, że wykazanie straty z działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z 18 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 1325/16). Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty, nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. NSA zwrócił uwagę, że na powyższą ocenę nie miał żadnego wpływu załączony do zażalenia rachunek zysków i strat za 2016 r., skoro został dołączony do akt dopiero na etapie wniesienia zażalenia. Wskazał jednocześnie, że zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Dnia 28 listopada 2017 r. do WSA wpłynął wniosek skarżącej o zmianę postanowienia z 27 czerwca 2017 r., którym odmówiono wstrzymania wykonania decyzji nakładającej na nią karę w kwocie 171.974,70 złotych. Skarżąca powołując się na art. 61 § 4 p.p.s.a., jako nową okoliczność wskazała zatwierdzony i załączony przez nią do sprawy rachunek zysków i strat za 2016 r., z którego wynika, że strata, jaką w 2016 r. poniosła, wynosi 1.748.254,97 złotych. W jej ocenie tak wysoka strata w zestawieniu z karą w kwocie 171.974,70 złotych uzasadnia wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż spełnia przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody. Owa szkodę upatruje w możliwości wszczęcia postępowania upadłościowego. Wyrokiem z 30 listopada 2017 r. WSA oddalił skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 § 4 p.p.s.a. przewiduje możliwość zmiany lub uchylenia postanowienia wydanego w sprawie wstrzymania aktu lub czynności w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, przy czym ów czas jest ograniczony, bądź wydaniem wyroku uwzględniającego skargę, bądź uprawomocnieniem się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Sąd mając na uwadze powyższe w pierwszym rzędzie stwierdza, że w niniejszej sprawie skarga została dnia 30 listopada 2017 r. oddalona, a wyrok ten nie jest prawomocny, zatem możliwe było przyjęcie do rozpoznania wniosku skarżącej o zmianę postanowienia z 27 września 2017 r. Niewątpliwym jest również w ocenie Sądu to, że przedstawiony obecnie przez skarżąca rachunek zysków i strat za 2016 r. jest nową okolicznością w sprawie – nieznaną WSA w czerwcu 2017 r., którą należy ocenić przez pryzmat przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej, o jaką wnioskuje skarżąca, a w konsekwencji rozważyć, czy uzasadnia ona zmianę postanowienia odmawiającego wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Z ww. rachunku zysków i strat za 2016 r. wynika, że strata, jaką skarżąca w 2016 r. poniosła (1.748.254,97 złotych) jest o ponad 1.500.000 złotych wyższa od tej poniesionej w 2015 r. (239.191,22 złotych). W ocenie Sądu, którą wyraził już w swoim poprzednim postanowieniu z 27 czerwca 2017 r., a która znalazła poparcie także w postanowieniu NSA z 6 września 2017 r., poniesienie straty przez podmiot gospodarczy nie świadczy jeszcze o spełnieniu przesłanek wystąpienia jednego z niebezpieczeństw wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Do takiej oceny niezbędne są pełniejsze dane dotyczące rzeczywistej sytuacji finansowej wnioskującego o wstrzymanie wykonania kary pieniężnej. Tymczasem w aktach sprawy znajdują się wyłącznie wskazane rachunki zysków i strat, kolejno z 2015 r. i z 2016 r. Nie ma zaś żadnych innych dokumentów, z których wynika jaka jest rzeczywista kondycja finansowa skarżącej, np. na jakim poziomie uzyskuje roczny dochód, czy jakimi środkami pieniężnymi dysponuje na rachunkach bankowych. Jak już to w niniejszej spawie wyartykułowano, strata sama w sobie nie jest okolicznością wystarczającą do oceny wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Strata stanowi bowiem tylko różnicę pomiędzy przychodem osiągniętym w konkretnym roku podatkowym, a kosztami jego uzyskania. Wykazanie straty nie jest natomiast tożsame z twierdzeniem, że dany podmiot gospodarczy nie dysponuje środkami finansowymi, albo majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Strata nie stanowi także o powstaniu stanu zagrożenia niewypłacalnością. Nie jest bowiem wykluczone, że może ona zostać pokryta np. ze środków finansowych, którymi podmiot dysponuje. Z akt nie wynika jednak w żadnym razie, że skarżąca takich środków nie ma. Poniesienie straty nie musi więc oznaczać końca działalności gospodarczej przedsiębiorcy (tak NSA m.in. w postanowieniu z 19 maja 2016 r. II GZ 476/16). Jednocześnie Sąd zauważa, że w protokole Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników skarżącej, odbytego dnia 31 marca 2017 r., kiedy to zatwierdzono rachunek zysków i strat 2016 r., zawarta jest uchwała nr 5/07/2017, zgodnie z którą, Zgromadzenie postanowiło - mimo, że sporządzony przez Zarząd bilans wykazał stratę przewyższającą sumę kapitałów zapasowego i rezerwowych oraz połowę kapitału zakładowego skarżącej, kontynuować działalność skarżącej (k. 73 akt). Rekapitulując Sąd zauważa, że podniesiona przez skarżącą okoliczność poniesienia straty mogłyby stanowić ewentualnie argument w sprawie o zmianę postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji. Jednak poprzestanie jedynie na przedstawieniu dokumentu, który potwierdza zaistnienie owej straty, to zbyt mało, aby Sąd mógł zbadać, czy owa okoliczność istotnie przemawia za żądaną przez skarżącą zmianą. Jeszcze raz bowiem należy podkreślić, że strona ubiegająca się o wstrzymanie wykonania decyzji, jako potencjalnie czerpiąca korzyść z dobrodziejstwa tej instytucji, ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu/czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 18 luty 2016 r., sygn. akt II GZ 904/15). Analogiczne wymogi ciążą na stronie domagającej się zmiany, w trybie art. 61 § 4 p.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. W konsekwencji Sąd uznawszy, że skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, na podstawie art. 61 § 4 oraz § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.