II OZ 710/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 września 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 794/23 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 20 czerwca 2023 r., nr 114/2023, znak: WOP.77222.65.2023.KD w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych przy budowie wiaty postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 26 września 2023 r., sygn.. akt II SA/Łd 794/23, po rozpatrzeniu wniosku M. S. (dalej jako skarżący) o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze jego skargi na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 20 czerwca 2023 r., nr 114/2023, znak: WOP.77222.65.2023.KD w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych przy budowie wiaty, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), odmówił wstrzymania jego wykonania. Mając na uwadze ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania Sąd uznał, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie mógł zostać uwzględniony. Sąd zauważył, że pełnomocnik skarżącego nie przedstawił uzasadnienia dla przedmiotowego wniosku. Przytoczone zostały jedynie wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki warunkujące zastosowanie ochrony tymczasowej. Nie zostały przedstawione żadne okoliczności, dowody, które uzasadniałyby podniesione żądanie. Tym samym pełnomocnik nie uprawdopodobnił, iż mogłaby wystąpić dla skarżącego znaczna szkoda lub zaistnieć trudne do odwrócenia skutki. Nie przedstawił udokumentowanych argumentów, które wskazywałyby, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje konkretną szkodę, czy doprowadzi do konkretnych skutków, które byłyby trudne do odwrócenia dla skarżącego. Następnie Sąd przytoczył poglądy doktryny dotyczące obowiązku właściwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania przez wnioskodawcę. Sąd zwrócił uwagę, że wstrzymując zaskarżone postanowienie nakazujące wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych przy budowie przedmiotowej wiaty doszłoby do zniweczenia celu zastosowanej przez organ regulacji prawnej z art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 61 § 2 pkt 1 (dop. Sądu P.p.s.a.) poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie nie zaszły przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji (powinno być postanowienia) Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, gdyż w treści skargi do WSA w Łodzi strona nie wskazała uzasadnienia dla przedmiotowego wniosku podczas gdy z treści tej skargi wynika, ze przesłanki, o których stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a. zostały spełnione. Wbrew twierdzeniom Sądu w treści skargi zamieszczone zostało uzasadnienie wystarczające do tego, aby uznać wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej za zasadny. Przede wszystkim strona wskazała, że w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego oraz jeszcze przed jego wszczęciem, na jej nieruchomości – zwłaszcza jeśli chodzi o wiatę – nie były prowadzone żadne roboty budowlane. Tym samym postanowienie dotyczące wstrzymania robót budowlanych nie mogło zostać w ogóle wydane. Przedmiotowy budynek nie jest wiatą. Jest budynkiem gospodarczym w zabudowie zagrodowej, którego kluczowym przeznaczeniem jest przechowywanie środków produkcji rolnej, sprzętu rolniczego oraz płodów rolnych. Zgodnie z aktualnymi potrzebami strona musi wykonywać bieżące prace budowlane mające na celu dostosowywanie przedmiotowego budynku gospodarczego do aktualnie panujących warunków m.in. pogodowych. Opady deszczu, śniegu oraz niskie temperatury mogą przyczynić się do zniszczenia płodów rolnych oraz maszyn rolniczych znajdujących się w budynku gospodarczym, a to może nieść ze sobą szkody dla strony opiewające na steki tysięcy złotych. Właśnie z uwagi na to niezbędne jest wstrzymanie wykonania decyzji (powinno być postanowienia) dotyczącej wstrzymania robót budowlanych dotyczących budynku gospodarczego należącego do strony. Pełnomocnik przytoczył jak w orzecznictwie rozumie się przesłankę wstrzymania wykonania w postaci znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Następnie zauważył, że pozbawienie strony możliwości dokonywania bieżących robót budowlanych będzie niosło za sobą duże prawdopodobieństwo wystąpienia u skarżącego znacznej szkody polegającej na zniszczeniu płodów rolnych lub maszyn rolniczych, które znajdują się w przedmiotowym budynku gospodarczym. Straty z tego tytułu mogą sięgać kilkuset tysięcy złotych. Może to skutkować tym, że gospodarstwo rolne skarżącego straci rentowność i nie będzie mogło być dalej prowadzone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Dla wnioskującego o wstrzymanie oznacza to obowiązek przywołania konkretnych okoliczności i potwierdzających ich zaistnienie argumentów oraz dokumentów, wskazujących na to, że wykonanie aktu (postanowienia) może spowodować w stosunku do niego lub innych osób niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji rozpoznając – zawarte w skardze - wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 20 czerwca 2023 r. Nr 114/2023 utrzymującego w mocy postanowienie PINB w Bełchatowie z 13 kwietnia 2023 r. nakazujące skarżącemu wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych przy budowie wiaty przeznaczonej do przechowywania maszyn rolniczych o powierzchni zabudowy ok. 266,6 mkw., prawidłowo uznał, że nie zawierał on żadnej argumentacji wskazującej w czym skarżący upatruje zagrożenia o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. w związku z wykonaniem zaskarżonego postanowienia. W skardze na uzasadnienie wstrzymania wykonania przytoczono wyłącznie treść ustawowych przesłanek twierdząc, że takowe wystąpiły w sprawie. Przytoczenie treści przesłanek wstrzymania, w ocenie NSA, jest niewystarczające aby uznać, że w przypadku wykonania zaskarżonego aktu przed rozpatrzeniem skargi może wystąpić u adresata aktu lub innego podmiotu choćby jedno z zagrożeń o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy wskazać konkretne okoliczności i uprawdopodabniające je argumenty, w tym dokumenty, z których będzie wynikało, że w sytuacji skarżącego wykonanie tegoż aktu może skutkować powstaniem znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie przedmiotowego postanowienia powoduje, że skarżący nie może prowadzić żadnych robót budowlanych przy wskazanej wiacie. Nie oznacza to jednak, że nie może zabezpieczyć przed warunkami atmosferycznymi (śnieg, mróz, wiatr czy opady deszczu) znajdujących się pod wiatą pojazdów rolniczych. Nie można mówić o składowaniu tam płodów rolnych bowiem organy w postanowieniach wskazują na przeznaczenie wiaty do przechowywania maszyn rolniczych. To skarżący upatrując niewłaściwej kwalifikacji budowli jako wiaty w miejsce budynku gospodarczego argumentuje, że przechowywane są tam również płody rolne. Z dokumentacji fotograficznej w aktach sprawy ta okoliczność nie wynika. Sam skarżący również nie przedstawia żadnej dokumentacji uprawdopodabniającej tę okoliczność. Zasadniczym przeznaczeniem wiaty jest zatem przechowywanie maszyn rolniczych. Wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie uzasadnia narażenie na warunki atmosferyczne właściwe dla jesieni oraz zimy (wahania temperatur, wilgotność) znajdujących się tam maszyn rolniczych. Skarżący nie może prowadzić żadnych robót budowlanych związanych z wiatą np. budować ścian ale może składowane tam maszyny zabezpieczyć w inny sposób np. okryć plandekami. Wiata nie posiadała żadnych ścian zewnętrznych i nie była ogrzewana zatem zabezpieczenie maszyn miało tylko doraźny charakter. Na marginesie zauważyć należy, że składowane tam maszyny nie są sprzętem zaawansowanym technicznie (przyczepy do zbierania płodów rolnych, komponenty kombajnu) zatem twierdzenie o narażeniu na straty rzędu kilkuset tysięcy złotych jest pozbawione podstaw. Nie są to zwłaszcza maszyny, które mają wrażliwe na warunki pogodowe elementy. Nie przedstawiono dokumentacji, która by wskazywała, że wartość takiego rodzaju maszyn oscyluje na kilkaset tysięcy złotych. Skarżący nie wskazał także, że wiata jest jedynym miejscem gdzie takie maszyny, na czas zimy, może przechowywać. Zdjęcia przechowywanych tam maszyn były wykonywane 2 marca 2023 r. zatem jeszcze zimą i wówczas znajdujące się tam maszyny nie były w jakikolwiek sposób osłonięte przed panującymi warunkami atmosferycznymi. Skoro skarżący twierdzi, że prace budowlane przy wiacie nie były przez niego prowadzone w chwili wszczęcia postępowania administracyjnego ani przed jego wszczęciem a wiata jest ukończona, to wstrzymanie wykonania prowadzenia jakichkolwiek prac budowlanych na etapie zakończonej już inwestycji nie powinno skutkować ani znaczną szkodą ani trudnymi do odwrócenia skutkami. Mając powyższe na uwadze NSA stwierdza, że argumentacja wniosku o wstrzymanie zawarta w skardze oraz ta z zażalenia nie stanowiła podstawy aby uznać, że w przedmiotowej sprawie powołane zostały okoliczności o szczególnym charakterze, które uprawdopodobniałyby zaistnienie przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia z art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.