II OZ 711/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1941/23 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi B. J. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 czerwca 2023 r., nr DOZ-APN.650.180.2021.BP w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 20 października 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1941/23 odrzucił skargę B. J. (dalej jako skarżąca) na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 czerwca 2023 r., nr DOZ-APN.650.180.2021.BP w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz orzekł o zwrocie uiszczonego od skargi wpisu sądowego stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że skarga złożona w sprawie posiadała braki formalne w postaci 7 odpisów skargi dla stron postępowania oraz niewskazanie numeru PESEL skarżącej wobec czego skarżąca została wezwana do ich uzupełnienia. Ponadto wezwano ją do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wezwanie doręczono skarżącej 26 września 2023 r. a zatem termin do uzupełnienia ww. braków upływał 3 października 2023 r. Skoro skarżąca w tym terminie podała swój PESEL, uiściła wpis sądowy od skargi ale nadesłała jedynie 4 odpisy skargi, to Sąd uznał, że nie uzupełniła braków formalnych skargi. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia. Skarżąca zarzuciła, że Sąd nie ustalił i nie wykazał w wezwaniu żadnych stron postępowania – właścicieli nieruchomości przy ul. [...] w S.. Wskazała, że dane stron postępowania były nieprawidłowe bowiem toczą się postępowania sądowe z udziałem prokuratora w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia spadkowego I Ns [...], które stanowiło podstawę do wpisania wydziedziczonych osób P. G., R. G. i K. P. do jej nieruchomości. Sprawa zakończy się ujawnieniem praw prawowitej spadkobierczyni – M. F. – obywatelki S.. W sprawie tej samej budowy przy ul. [...] (nieważność pozwoleń budowlanych) toczy się kilka postępowań, w toku których, Wojewoda Pomorski będący w posiadaniu testamentu P. G. prowadzi korespondencję z jego spadkobierczynią – obywatelką S. a Minister Kultury i GINB z osobami wydziedziczonymi. Skarżąca twierdzi, że w takim stanie faktycznym i prawnym domaganie się od niej 7 odpisów skargi bez wykazania dla kogo są one przeznaczone a także bez ustalenia stron postępowania było bezpodstawne. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia i zawieszenie postępowania do czasu zakończenia sprawy spadkowej i wykazania przez Sąd w Sopocie właściwej spadkobierczyni – obywatelki S. – M. F.. Już w 2012 r. WSA w Warszawie, w wyroku uchylającym decyzję Ministra Kultury w sprawie tej samej nielegalnej budowli – nakazał prawidłowo ustalić strony postępowania, w tym następców zmarłego P. G.. Minister tego wyroku do dziś nie wykonał. Nie wykonał go także Wojewoda Pomorski. Do zażalenia dołączono pismo skierowane do Wojewody Pomorskiego z 30 października 2023 r. o wydanie odpisów pełnej korespondencji ze spadkobierczynią P. G. panią M. F. ze S., pismo ponaglające Sąd Rejonowy w Sopocie oraz pismo do Ministra Kultury o sprostowanie danych stron postępowania. Skarżąca uważa, że stan właścicielski ujawniony w księdze wieczystej jest nieprawidłowy. Oczekując na ujawnienie w Sądzie w Sopocie testamentu P. G. i wpisanie ostrzeżeń o toczących się sprawach twierdzi, że wniesione zażalenie jest uzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z przepisu tego wynika zatem jednoznacznie, że brak uzupełnienia stwierdzonego przez Przewodniczącego Wydziału braku formalnego skargi, o którym informuje on stronę skarżącą formułując wezwanie, o którym mowa w art. 49 P.p.s.a. w wyznaczonym do tego terminie stanowi wystarczającą podstawę do odrzucenia skargi. Skoro z zarządzenia wstępnego Przewodniczącego Wydziału VII z 24 sierpnia 2023 r. (k. 1 akt) wynika, że istnieje między innymi brak formalny wniesionej skargi w postaci braku siedmiu odpisów skargi, to obowiązkiem skarżącej było przedstawienie właśnie takiej ich ilości w terminie 7 dni od doręczenia wezwania Sądu. Skoro doręczono je 26 września 2023 r. (zpo k. 20 akt), to termin upływał 3 października 2023 r. W tym terminie skarżąca uzupełniła pozostałe braki (wskazanie nr PESEL oraz uiściła wpis sądowy od skargi) a w zakresie odpisów skargi w piśmie z 3 października 2023 r. wniosła o zmianę zarządzenia w tym zakresie oraz ustalenie właściwych stron postępowania. Sprzeciwiła się doręczaniu korespondencji adresowanej do P. i R. G. oraz K. P. na jej adres bowiem osoby te zamieszkują stale w Niemczech, w ich sprawie toczy się postępowanie w sprawie nieważności postanowienia spadkowego, gdzie są reprezentowani przez Kancelarię Prawną z Sopotu. Wskazała, że osoby te drogą oszustwa weszły w posiadanie udziałów 1/6 jej mieszkania przy ul. [...] i Minister Kultury bezpodstawnie wskazuje je jako właścicieli tej nieruchomości w zaskarżonej decyzji. Wyjaśniając okoliczności spadkobrania po zmarłym w S. P. G. przesłała 4 odpisy skargi. W związku z powyższym Sąd w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. bowiem wezwanie Sądu o nadesłanie 7 odpisów skargi do 3 października 2023 r. nie zostało wykonane. Zgodnie z § 33 ust. 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. 2023 r., poz. 249) po wniesieniu skargi do sądu przewodniczący wydziału orzeczniczego niezwłocznie bada, czy skarga czyni zadość wymaganiom formalnym i czy został uiszczony wpis, a w razie potrzeby wzywa do usunięcia braków formalnych oraz do uiszczenia wpisu, chyba że został złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do § 33 ust. 3 tego rozporządzenia Przewodniczący wydziału orzeczniczego może powierzyć referendarzowi sądowemu ustalenie, czy skarga czyni zadość wymaganiom formalnym, a w razie potrzeby wezwanie do usunięcia braków formalnych oraz wykonywanie innych czynności, o których mowa w art. 49 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem to do Przewodniczącego Wydziału, ewentualnie do referendarza sądowego, a nie do strony, należy kompetencja do określenia jakie braki formalne posiada skarga wniesiona do sądu i sposób ich uzupełnienia. Strona mogłaby kwestionować potrzebę czy sposób uzupełnienia skargi gdyby okazało się, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, że wskazany brak nie wystąpił i nie było konieczności wzywania do jego uzupełnienia. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Pomimo kwestionowania przez skarżącą uznania przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za strony postępowania P. i R. G. oraz K. P., których organ wskazuje jako strony doręczając im zaskarżoną decyzję, skarżąca nie przedstawia żadnych wiarygodnych informacji (dokumentów) potwierdzających fakt wydziedziczenia ww. osób czy też prawomocnego i ostatecznego zakończenia postępowań sądowych w sprawach spadkowych dotyczących tych osób sygn. akt I Ns [...], I Ns [...] i postępowania nieważnościowego I Ns [...]. Skarżąca nie podaje też numeru KW nieruchomości, w której błędnie wpisano ww. osoby jako współwłaścicieli lokalu nr [...] przy ul. [...] w S.. Na piśmie dołączonym do zażalenia z 15 listopada 2023 r. będącym ponagleniem Sądu Rejonowego w Sopocie Wydział Ksiąg Wieczystych o ujawnienie testamentu w KW i dokonanie wpisu ostrzeżenia w KW lokalu nr [...] przy ul. [...] w S. nie widnieje potwierdzenie złożenia takiego pisma. Analogiczne jest w przypadku pisma skierowanego do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o sprostowanie danych stron postępowania z 10 października 2023 r. Na tej podstawie nie można uznać za wiarygodne twierdzenia skarżącej, że ilość stron postępowania wskazana w decyzji jest ewidentnie nieprawidłowa i przekazanie 4 odpisów skargi jest wystarczające dla nadania jej dalszego biegu, co wykluczałoby możliwość odrzucenia skargi z powodu nieuzupełnienia jej odpisów. Nie zostało zatem przez skarżącą podważone stanowisko Przewodniczącego Wydziału, że w niniejszej sprawie koniecznym było doręczenie pozostałym stronom siedmiu odpisów skargi bowiem taka ich liczba wynikała z rozdzielnika decyzji i taką też przyjął następnie Sąd rejestrując sprawę. Wobec powyższego nadesłanie nieodpowiedniej liczby, to jest 4 odpisów skargi zamiast 7 musiało skutkować odrzuceniem skargi przez Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.