II OSK 2173/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. W. i M. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 lipca 2022 r., sygn. akt II SAB/Ke 57/22 odrzucającego skargę L. W. i M. W. na bezczynność Burmistrza Sandomierza w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. 0 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 6 lipca 2022 r., sygn. akt II SAB/Ke 57/22 odrzucił skargę L. W. i M. W. na bezczynność Burmistrza Sandomierza w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego (pkt I) i zwrócił skarżącym kwotę 100 złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi (pkt II). Sąd wskazał, że L. W. i M. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę z dnia 27 maja 2022 r. na bezczynność Burmistrza Sandomierza w przedmiocie braku wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego zainicjowanego ich wnioskiem z dnia 18 stycznia 2021 r. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że w toku postępowań administracyjnych w sprawach legalizacji wzniesionych obiektów budowlanych Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Sandomierzu (dalej "PINB") zażądał od Burmistrza zaświadczeń o zgodności tych obiektów z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (dalej "mpzp"). W ocenie skarżących, wydane zaświadczenia są niezgodne ze stanem faktycznym i przepisami mpzp terenu "S." z terenami przyległymi na obszarze miasta Sandomierza, zatwierdzonego Uchwałą nr XXVII/228/2013 Rady Miasta Sandomierza z dnia 27 marca 2013 r. Wobec powyższego skarżący wnioskiem z dnia 18 stycznia 2021 r. zwrócili się do Burmistrza o wszczęcie postępowania administracyjnego w celu wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej wydanych dokumentów. Dalej skarżący podnieśli w szczególności, że w związku z brakiem załatwienia przez organ sprawy w terminie wynikającym z art. 35 § 2 k.p.a. oraz brakiem przedłużenia tego terminu w oparciu o art. 35 § 3 k.p.a., w dniach 2, 4 i 29 marca 2021 r. ponowili swój wniosek, uzupełniając go o kolejne zaświadczenia wydawane przez Burmistrza w tych samych okolicznościach. Brak dalszej reakcji Burmistrza stał się podstawą do wniesienia ponagleń w dniach 13 kwietnia 2021 r. i 7 maja 2021 r., którym nie nadano dalszego biegu. Skarżący wskazali, że w związku z brakiem reakcji organu na wniosek z dnia 8 stycznia 2021 r. oraz ww. ponagleń, złożyli skargę na bezczynność Burmistrza, która została przekazana do rozpoznania Radzie Miasta Sandomierz. W dniu 2 czerwca 2021 r. otrzymali zaś od Burmistrza odpowiedź, że przed organem nie toczą się żadne postępowania administracyjne. Skarżący zarzucili, że mimo złożonego przez nich wniosku organ nie wszczął postępowania administracyjnego, zaś sprawa nie została załatwiona. Zdaniem skarżących, postępowanie zainicjowane ich wnioskiem nie należy do kategorii spraw trudnych, a Burmistrz dysponował wszelkimi niezbędnymi dokumentami do jej załatwienia. Nadto, sprawę niniejszą organ próbował załatwić pismem, a nie w sposób prawem przepisany, pozbawiając skarżących prawa do dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W ocenie wnioskodawców, Burmistrz dopuścił się następujących bezczynności: - 1 rok i 4 miesiące - nie załatwił sprawy z wniosku z dnia 18 stycznia 2021 r.; - 1 rok i miesiąc - nie nadał biegu skardze na bezczynność z dnia 13 kwietnia 2021 r.; - blisko 1 rok - nie nadał biegu skardze na bezczynność z dnia 7 czerwca 2021 r.; - 8 miesięcy - nie nadał biegu skardze na bezczynność z 13 października 2021 r. Skarżący podnieśli, że na podstawie ww. zaświadczeń toczą się postępowania administracyjne i sądowo-administracyjne. W dniu 29 grudnia 2021 r. Sąd (w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II SA/Ke 909/21) wydal wyrok, z uzasadnienia którego wynika wprost, że budynek będący przedmiotem legalizacji prowadzonej na podstawie między innymi spornego zaświadczenia, "(...) jest usytuowany niezgodnie z wytycznymi, w tym zakresie obowiązującego mpzp, a tym samym nie spełnia jednego z koniecznych warunków do jego legalizacji w myśl art. 49b ust. 2 ustawy. Zdaniem skarżących, w wyniku działania Burmistrza, orzeczenia PINB są wydawane w oparciu o zaświadczenie niezgodne z mpzp i przepisami prawa budowlanego. Wobec powyższego skarżący wnieśli o stwierdzenie, że: 1) organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy z wniosku z dnia 18 stycznia 2021 r. oraz w związku z nieprzekazaniem do właściwego organu ponagleń skarżących z dnia 14 kwietnia 2021 r., 7 czerwca 2021 r. i 13 października 2021 r.; 2) bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zobowiązanie organu do załatwienia sprawy z ww. wniosku w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; 4) przyznanie od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej w kwocie 28 312,65 zł, która stanowi połowę dziesięciokrotności kwoty średniego miesięcznego wynagrodzenia za pracę w 2021 r.; 5) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wywołanego niniejszą skargą. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Sandomierza wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że przed organem nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. Wyjaśnił, że postępowanie toczyło się przed PINB w Sandomierzu i dotyczyło legalizacji samowoli budowlanych na działkach sąsiednich należących do innych właścicieli, którzy wypełniając obowiązek nałożony przez PINB zwracali się z wnioskami o wydanie zaświadczeń o zgodności z mpzp. Burmistrz, na podstawie art. 217 k.p.a. w zw. z art. 48b ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, wydawał ww. zaświadczenia z przywołaniem stosownych przepisów z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Terenu Osiedla "S." wraz z terenami przyległymi na obszarze miasta Sandomierza, zatwierdzonego uchwałą Nr XXVII/288/2013 Rady Miasta Sandomierza z dnia 27 marca 2013 r. oraz uchwałą Nr XXVIII/302/2013 z dnia 22 maja 2013 r. ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego z dnia 3 lipca 2013 r. poz. 2646 i 2649. Organ dodał, że skarżący nie składali żadnych wniosków o wydanie zaświadczeń o zgodności budowy z mpzp, ponieważ legalizacja samowoli budowlanej odbywała się na innych działkach, będących własnością innych właścicieli. Burmistrz podkreślił, że nie jest organem właściwym do wszczynania i kontynuowania postępowania w sprawie. Skarga jest zaś pokłosiem konfliktu sąsiedzkiego. Nie jest natomiast rzeczą Gminy kwestionowanie legalności usytuowania altanek i piwnic na nieruchomości sąsiedniej w stosunku do nieruchomości skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, że skarga podlega odrzuceniu. Sąd powołał art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej "p.p.s.a.") i wskazał, że w pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym art. 3 p.p.s.a., a także kontrola innych kwestii rozpoznawanych w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów p.p.s.a., jak wymienione w art. 4 p.p.s.a. spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazanych z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powyższych przepisach. Z kolei zaskarżenie bezczynności jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień, aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. W razie stwierdzenia, że brak jest podstaw do realizacji żądania w jednej z form działania organów administracji określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. i podlegających kontroli sądów administracyjnych, skarga na bezczynność kontroli takiej również nie może być poddana i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu (por. postanowienie WSA w Opolu z dnia 29 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Op 94/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący wnieśli skargę na bezczynność Burmistrza Sandomierza w przedmiocie braku wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego zainicjowanego ich wnioskiem z dnia 18 stycznia 2021 r. W piśmie tym skarżący wyrazili wątpliwość co do zasadności wydanego przez Burmistrza Sandomierza zaświadczenia z dnia 30 października 2020 r. w przedmiocie zgodności funkcji wskazanych obiektów budowlanych z ustaleniami mpzp, z treścią którego się nie zgadzają. Do wniosku załączyli fotokopię zaświadczenia, z którego wynika, że zostało skierowane do G. i J. B. i wydane na ich wniosek, a przedstawia ustalenia mpzp dla działki nr [...], przy ul. [...] w S. W pierwszej kolejności Sąd zaznaczył, że skarżony organ w piśmie z dnia 29 stycznia 2021 r. udzielił skarżącym wyjaśnień wskazując m.in., że ww. wnioskodawcy zwrócili się o wydanie zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. i takie zaświadczenie zostało im wydane. Z akt wynika, że zwrotne potwierdzenie odbioru odpowiedzi podpisała skarżąca w dniu 9 lutego 2021 r. Zatem, wbrew twierdzeniom autorów skargi, organ odpowiedział na ich wniosek. Sąd dodał również, że jak wynika z akt sprawy oraz odpowiedzi na skargę, skarżący nie są stronami w sprawie, ponieważ pismo w przedmiocie wyjaśnień dotyczących przedmiotowego zaświadczenia złożyli, nie jako inwestorzy wskazanych w nim obiektów budowlanych, ale jako strony postępowania legalizacyjnego toczącego się przed organami nadzoru budowlanego. Aktualnie przed skarżonym organem nie toczy się żadne postępowanie w ww. sprawie. Jednocześnie Sąd wskazał, że powyższa okoliczność nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd podkreślił, że wbrew twierdzeniom skarżących, ich wniosek z dnia 18 stycznia 2021 r. zawierający żądanie "wyjaśnienia podstawy do wydanych zaświadczeń" nie kreował żadnej sprawy administracyjnej, ponieważ brak jest podstaw prawnych do realizacji tego żądania w jednej z form działania organów administracji określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Żaden przepis prawa nie przewiduje bowiem obowiązku prowadzenia przez organ gminy postępowania administracyjnego w sprawie "wyjaśnienia podstawy" wydanych przez ten organ zaświadczeń celem ich przedłożenia w prowadzonym przez PINB postępowaniu. Jak wynika z akt administracyjnych przedłożonych przez organ oraz odpowiedzi na skargę, przed skarżonym organem nie toczyło się żadne postępowanie w sprawie, o której mowa w skardze. Jak już wskazano wyżej, postępowanie toczyło się przed organami nadzoru budowlanego i dotyczyło legalizacji samowoli budowlanych na działkach sąsiednich należących do innych właścicieli, którzy wypełniając obowiązek nałożony przez PINB zwracali się z wnioskami o wydanie zaświadczeń o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami mpzp. Burmistrz, na podstawie art. 217 k.p.a. w zw. z art. 48b ust. 3 pkt 1 i 49 b ust.2 pkt ustawy Prawo budowlane, wydawał zaświadczenia z przywołaniem stosownych przepisów z mpzp. Z wyjaśnień organu wynika, że skarżący nie składali żadnych wniosków o wydanie zaświadczeń o zgodności obiektu budowlanego z mpzp, ponieważ legalizacja samowoli budowlanej odbywała się na innych działkach, będących własnością innych właścicieli. Burmistrz podkreślił, że nie jest organem właściwym do wszczynania i kontynuowania postępowania w sprawie, a skarga jest pokłosiem konfliktu sąsiedzkiego. Nie jest natomiast rzeczą Gminy kwestionowanie legalności usytuowania altanek i piwnic na nieruchomości sąsiedniej w stosunku do nieruchomości skarżących. Końcowo Sąd wskazał, że w przedstawionym stanie faktycznym, z uwagi na treść art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., pism kierowanych do Burmistrza Sandomierza (nazywanych przez skarżących ponagleniami) nie sposób uznać za ponaglenia w rozumieniu art. 37 k.p.a. oraz art. 52 § 2 p.p.s.a. Pisma skierowane zostały do Burmistrza Sandomierza, a ponadto w tej sprawie organ gminy nie prowadził żadnego postępowania. Wskazać należy, że zgodnie z art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a. ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. W konsekwencji Sąd uznał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga obejmująca również żądanie w przedmiocie bezczynności organu (Burmistrza Sandomierza), mającej polegać na nieprzekazaniu pism nazywanych przez skarżących ponagleniami, nie jest dopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł w punkcie II sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyli L. W. i M. W., zaskarżając postanowienie w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 58 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi, mimo rażącej bezczynności Burmistrza Miasta Sandomierza, który: a) nie wezwał skarżących do sprecyzowania żądania objętego pismem z dnia 18 stycznia 2021 r., mimo że w razie istnienia wątpliwości co do treści żądania skarżących powinien był wezwać ich, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., do wyjaśnienia jakich czynności domagają się od organu, a przy tym winien był pouczyć ich, że niewykonanie zobowiązania będzie skutkowało pozostawieniem podania bez rozpoznania, a po udzieleniu odpowiedzi przez skarżących powinien nadać bieg sprecyzowanemu żądaniu, czym dopuścił się rażącego naruszenia art. 64 § 2 k.p.a.; b) nie przejawiając wątpliwości co do treści żądania zawartego w piśmie z dnia 18 stycznia 2021 r. Burmistrz pozostawił je bez rozpoznania, pomimo tego, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidywały takiej możliwości; c) nie nadał biegu ponagleniom z dnia 13 kwietnia 2021 r., z dnia 7 czerwca 2021 r., z dnia 13 października 2021 r. poprzez ich rozpoznanie (w razie przyjęcia, że nie ma organu wyższego stopnia – art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.) lub poprzez ich przekazanie organowi wyższego stopnia - art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 37 § 4 k.p.a.; co winno skutkować stwierdzeniem przez Sąd I instancji rażącej bezczynności Burmistrza w niniejszej sprawie, ewentualnie jego zwykłej bezczynności; 2. art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 65 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że można odstąpić od nadania ponagleniom składanym w dniach: 13 kwietnia 2021 r., 7 czerwca 2021 r., 13 października 2021 r. biegu i przekazania ich organowi wyższego stopnia, w sytuacji gdy skarżący, którzy nie byli reprezentowani przez pełnomocnika w osobie adwokata czy też radcy prawnego, nie wiedząc jaki organ jest organem właściwym do rozpoznania ponagleń ograniczyli się do złożenia ich do organu prowadzącego, a więc do Burmistrza, a w tej sytuacji Burmistrz powinien był ustalić z urzędu właściwy organ wyższego stopnia i stosownie do wymogu zawartego w art. 37 § 4 k.p.a. przekazać mu pisma skarżących; 3. art. 9 k.p.a. w zw. z art. 37 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że można odstąpić od udzielenia skarżącym informacji do jakiego organu powinni skierować ponaglenia, w sytuacji gdy skarżący składali rzeczone ponaglenia samodzielnie a nie przez profesjonalnego pełnomocnika i nie byli na żadnym etapie pouczeni co do tego, jaki organ jest organem wyższego stopnia w stosunku do Burmistrza, a co za tym idzie - do jakiego organu powinni kierować ponaglenia na bezczynność Burmistrza; 4. art. 37 § 4 k.p.a. poprzez zaniechanie przekazania ponagleń składanych w dniach: 13 kwietnia 2021 r., 7 czerwca 2021 r., 13 października 2021 r. organowi wyższego stopnia, w sytuacji gdy na Burmistrzu spoczywał obowiązek przekazania ponagleń organowi wyższego stopnia; 5. art. 64 § 2 k.p.a. poprzez pozostawienie podania skarżących z dnia 18 stycznia 2021 r. w istocie bez rozpoznania bez uprzedniego wezwania skarżących do wyjaśnienia zgłoszonego żądania i bez pouczenia, o którym mowa w tym przepisie; 6. art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej odrzucił skargę na bezczynność, a co za tym idzie nie zastosował środków określonych w art. 149 § 1 pkt 1 i 3 powołanej wyżej ustawy (nie stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności oraz nie zobowiązał organu do dokonania w określonym terminie czynności), w sytuacji gdy organ bezsprzecznie dopuścił się bezczynności w załatwieniu podania skarżących w postaci nadania biegu ponagleniom kierowanym przez skarżących; 7. art. 149 § 1a p.p.s.a. poprzez zaniechanie stwierdzenia przez Sąd I instancji, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji gdy całokształt okoliczności sprawy pozwala na poczynienie wniosku, że uchybienie przepisom prawa przez organ miało charakter rażący. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpoznanie skargi na bezczynność Burmistrza Miasta Sandomierza, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie zrzekli się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zakres przedmiotowy takiej skargi wyznaczają więc postanowienia art. 3 § 2 pkt 1–4 i 4a p.p.s.a., w tym sensie, że zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności w nich wskazanych. W niniejszej sprawie skarżący wnieśli skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Sandomierza w przedmiocie braku wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego zainicjowanego ich wnioskiem z dnia 18 stycznia 2021 r. W piśmie tym skarżący wskazali, że przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Sandomierzu toczy się postępowanie legalizacyjne. Podnieśli, że w aktach sprawy PINB-NB.5160.3.2020 znajduje się zaświadczenie Burmistrza Miasta Sandomierza z dnia 30 października 2020 r. o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sandomierza, z treścią którego się nie zgadzają. Skarżący w ww. piśmie wyrazili swoje wątpliwości co do zasadności wydanego zaświadczenia i zwrócili się o wyjaśnienie podstawy do wydania zaświadczenia. Do wniosku załączyli fotokopię zaświadczenia, z którego wynika, że zostało skierowane do G. i J. B. i wydane na ich wniosek, a przedstawia ustalenia mpzp dla działki nr [...], przy ul. [...] w S. Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wniosek skarżących z dnia 18 stycznia 2021 r. zawierający żądanie "wyjaśnienia podstawy do wydania zaświadczenia" nie kreował żadnej sprawy administracyjnej, ponieważ brak jest podstaw prawnych do realizacji tego żądania w jednej z form działania organów administracji określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Żaden przepis prawa nie przewiduje bowiem obowiązku prowadzenia przez organ gminy postępowania administracyjnego w sprawie "wyjaśnienia podstawy" wydanych przez ten organ zaświadczeń celem ich przedłożenia w prowadzonym przez PINB postępowaniu. Należy także podkreślić, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, treść wskazanego pisma nie budzi wątpliwości, żądanie jest sformułowane w sposób jasny, brak było podstaw do wzywania o jego sprecyzowanie, czy też traktowania go jak wniosek o wydanie zaświadczenia. Jak wynika z akt administracyjnych oraz odpowiedzi na skargę, przed Burmistrzem Miasta Sandomierza nie toczyło się żadne postępowanie w sprawie, o której mowa w skardze, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia bezczynności organu. Postępowania toczyły się przed organami nadzoru budowlanego i dotyczyły legalizacji samowoli budowlanych na działkach sąsiednich należących do innych właścicieli, którzy wypełniając obowiązek nałożony przez PINB zwracali się z wnioskami o wydanie zaświadczeń o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektów budowlanych z ustaleniami mpzp. Burmistrz, na podstawie art. 217 k.p.a. w zw. z art. 49b ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, wydawał zaświadczenia z przywołaniem stosownych przepisów mpzp. Wskazać ponadto należy, że pismem z dnia 29 stycznia 2021 r. Burmistrz udzielił skarżącym odpowiedzi na pismo z dnia 18 stycznia 2021 r. Pismami z dnia 2 czerwca 2021 r. i z dnia 22 października 2021 r. organ udzielał odpowiedzi na kolejne pisma skarżących. Brak było podstaw prawnych do podjęcia innego działania przez organ (wymienionego w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.), z tego też względu pism skarżących kierowanych do Burmistrza Miasta Sandomierza z dnia 14 kwietnia 2021 r., z dnia 7 czerwca 2021 r. i z dnia 13 października 2021 r. nie sposób uznać za ponaglenia w rozumieniu art. 37 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a.