II SA/Rz 799/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Karina Gniewek-Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 lipca 2024 r. w Rzeszowie sprawy ze sprzeciwu M. K. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 27 listopada 2023 r. nr I-III.7721.21.17.2023 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Podkarpackiego na rzecz M. K. kwotę 580 zł /słownie: pięćset osiemdziesiąt/, tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Podkarpackiego (dalej: "Wojewoda", "Organ odwoławczy" lub "Organ II instancji") z 27 listopada 2023 r. nr I-III.7721.21.17.2023, uchylając decyzję Starosty [...] (dalej: "Starosta" lub "Organ I instancji") z 29 maja 2023 r. nr [...] i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Wnioskiem z 9 lutego 2023 r. uzupełnionym 24 marca 2023 r. A. F. (dalej: "Wnioskodawca") zwrócił się do Starosty [...] o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty z 25 sierpnia 2022 r. nr [...] zatwierdzająca projekt zagospodarowania i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla M. K. (dalej: "Skarżący"), obejmującego budowę sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z wewnętrznymi instalacjami, miejscami postojowymi na działkach nr ewid. [...] położonych w miejscowości [...], obręb [...], gmina [...]. Postanowieniem z 31 marca 2023 r. nr [...] Starosta [...] wznowił na żądanie A. F. postępowanie administracyjne a następnie postanowieniem z 25 maja 2023 r. nr [...] odmówił wstrzymania wykonania decyzji własnej z 25 sierpnia 2022 r. udzielającej pozwolenia na budowę. Następnie Starosta decyzją z 29 maja 2023 r. nr [...], odmówił uchylenia decyzji z 25 sierpnia 2022 r. nr [...], zatwierdzającej projekt zagospodarowania i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na "budowę sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z wewnętrznymi instalacjami, miejscami postojowymi na działkach nr ewid. [...] położonych w miejscowości [...], obręb [...], gmina [...]". Odwołanie od powyższej decyzji złożył A. F. W wyniku rozpoznania złożonego odwołania, Wojewoda Podkarpacki, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: "k.p.a.") uchylił w całości opisaną wyżej decyzję Starosty [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. Wojewoda podał, że zasadnym było wznowienie przez Organ I instancji postępowania na wniosek A. F., by kolejno dokonać analizy twierdzeń wnoszącego podanie, iż przysługiwał mu przymiot strony. Kolejno przestawił pojęcie strony i obszaru oddziaływania obiektu na tle przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.; dalej: "P.b.") oraz orzecznictwa sądowo-administracyjnego. Organ II instancji wskazał, że Wnioskodawca przymiot strony wywodzi z tytułu własności działki nr [...]. Z analizy projektu zagospodarowania terenu (rysunek nr Z1) wynika, że odległość budynku oznaczonego nr 6 od granicy działki Wnioskodawcy będzie wynosiła 6,10 m, a budynku oznaczonego nr 4 – 6,13 m. Organ wskazał, że nie sposób zgodzić się z ustaleniami Starosty bowiem w przypadku uwzględnienia stanu istniejącego warunki techniczne mogą być spełnione ponadnormatywnie, natomiast zasada wolności budowlanej gwarantuje każdemu prawo do zabudowy jego nieruchomości w każdym czasie zgodnie z przepisami. Nadto dokonując analizy zatwierdzonego zaskarżoną decyzją PZT ustalono, iż w ramach terenu inwestycji zaplanowano 12 stanowisk postojowych, połączonych wspólnym dojazdem od strony północno-zachodniej terenu inwestycji. Z analizy rysunku wynika, iż odległość stanowisk stanowiących parking, wynosi 5,23 m od granicy działki Wnioskodawcy, a zatem jest ona mniejsza niż wymagana przez przepisy prawa, co z całą pewnością oznacza, że obszar oddziaływania inwestycji obejmuje [...]. Wojewoda Podkarpacki stwierdził, iż Starosta wydając decyzję dokonał błędnej wykładni pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" i nierzetelnie ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. W związku z powyższym wznowione postępowanie powinno zostać przeprowadzone przy udziale Wnioskodawcy, a materiał dowodowy raz jeszcze oceniony. W sprzeciwie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Skarżący M. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Podkarpackiego z 27 listopada 2023 r. nr I-III.7721.21.17.2023 i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 138 § 2 i art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego przejawiającą się w błędnej wykładni przez Organ ww. przepisów k.p.a. i prawa budowlanego, albowiem wbrew niezasadnemu stanowisku Organu podmiot, który złożył wniosek o wznowienie postępowania i następnie odwołanie od decyzji Starosty [...] z 29 maja 2023 r. – A. F., nie jest stroną w postępowaniu dot. wznowienia pozwolenia na budowę albowiem nie posiada on interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Organ zaś, dokonał błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, z którego wywodzi prawo bycia przez ww. stroną tego postępowania (§ 19 ust. 1 pkt 1 lit B Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225; dalej: "rozporządzenie") – treść odwołania i zaskarżonej decyzji klarowanie wskazuje, że status strony wywodzi się z faktu bycia właścicielem, co oznacza, że ww. podmioty mają interes faktyczny niewystarczający aby być stroną w sprawie; - § 3 pkt 25, § 19 pkt 1, § 19 pkt 2 poprzez błędne uzasadnienie, że na kanwie przedmiotowej sprawy – na inwestycji Skarżącego, mamy do czynienia z parkingiem 12-stanowiskowym (z którego to faktu zestawionego z rzekomo zbyt małą odległością od działki A. F. Organ wywodzi status strony ww. osoby) podczas gdy wyznaczonym miejscom postojowym brak przymiotu zawartości aby mogły zostać uznane za jeden zespół miejsc postojowych, a tym bardziej parking, ponadto dostęp do poszczególnych działek będzie odbywać się w ramach ciągu pieszo-jezdnego a jego powierzchnia będzie wyłącznie powierzchnią utwardzoną. Ponadto uznanie, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z parkingiem oznaczałoby, że do budynków nie zaprojektowano dojścia wymaganego przepisem § 14 rozporządzenia, albowiem do budynku można dostać się jedynie poprzez parking; - przepisów k.p.a. a ponadto § 271 pkt 1 i § 272 ust. 1 rozporządzenia, poprzez niezasadne uznanie, że inwestycja Skarżącego oddziałuje na nieruchomość A. F., podczas gdy planowana odległość zabudowań od granicy działki wyłącza taką możliwość w oparciu o przepisy przeciwpożarowe, zaś A. F. jest przede wszystkim ograniczony w dalszej zabudowie swojej nieruchomości nie dzięki inwestycji Skarżącego lecz za sprawą ww. rozporządzenia, w szczególności § 272 ust. 1; - art. 145 § 1 pkt 4 i art. 148 § 2 k.p.a. poprzez bezkrytyczne uznanie, że A. F. nie brał udziału w postępowaniu bez swojej winy podczas gdy już w 2022 r. przedstawiciel Skarżącego spotkał się z A. F. celem uzyskania zgody służebności przesyłu na rzecz [...] w związku z inwestycją Skarżącego, więc ww. osoba doskonale wiedziała o toczącym się postępowaniu. W odpowiedzi na sprzeciw Organ wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wskazał, że w myśl § 14 ust 1 i 2 rozporządzenia, ciąg pieszo-jezdny jest formą dojazdu, co nie zmienia ustaleń poczynionych w zaskarżonej decyzji. Fakt podziału działki pozostaje bez wpływu na sposób zagospodarowania terenu zatwierdzony decyzją Starosty z 25 sierpnia 2022 r. Naprowadził, że nie sposób uznać, iż A. F. wiedział o przedmiotowej decyzji Starosty [...] 29 czerwca 2022 r. (tj. w dacie podpisania oświadczenia dołączonego do sprzeciwu), skoro decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana 25 sierpnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody wydana na podstawie 138 § 2 k.p.a. W myśl art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Oprawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Odwołując się do uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej (druk sejmowy nr 1183, dostępny na stronie http://www.sejm.gov.pl), przedmiotem rozstrzygnięcia sądu w sprawie zainicjowanej sprzeciwem jest ocena, czy organ orzekający kasacyjnie miał podstawy do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, a zatem czy właściwie ocenił zakres okoliczności, co do których konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, a także faktyczną i prawną możliwość dokonania tego przez organ odwoławczy, z uwzględnieniem art. 136 k.p.a. Sprzeciw służy skontrolowaniu, czy decyzja kasatoryjna organu drugiej instancji została oparta na jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy", będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., jest równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że przy wydaniu decyzji dopuszczono się naruszenia prawa. Decyzja, oparta o podstawę wynikającą z art. 138 § 2 k.p.a., wydana została w toku wznowionego postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z 25 sierpnia 2022 r., Nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Z wyjaśnień udzielonych, na wezwanie Sądu, przez Wojewodę Podkarpackiego wynika, że odwołanie wniesione od decyzji zostało złożone z uchybieniem terminu, co zostało stwierdzone postanowieniem Wojewody Podkarpackiego z 5 stycznia 2023 r. które nie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Tytułem wstępu wskazać należy, że wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Przesłanki wznowienia postępowania zostały enumeratywnie określone przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz art. 145a § 1 k.p.a. i art. 145b § 1 k.p.a. Warunkiem jego uruchomienia jest przede wszystkim funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, której owo postępowanie miałoby dotyczyć, złożenie wniosku w tym przedmiocie przez uprawniony podmiot ze wskazaniem jednej z przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a., art. 145b § 1 k.p.a. oraz zachowanie terminu, o którym stanowi art. 148 k.p.a. Spełnienie łącznie wskazanych przesłanek stanowi podstawę do wydania przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a., które stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Takie postanowienie właściwy w niniejszej sprawie Starosta wydał w dniu 31 marca 2023 r. wznawiając na wniosek A. F. postępowanie zakończone decyzją ostateczną o udzieleniu pozwolenia na budowę sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z wewnętrznymi instalacjami, miejscami postojowymi, na działkach [...], położonych w miejscowości [...], obręb [...] gmina [...], z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wnioskujący wyjaśnił, że inwestycja na działce oddziałuje na jego interes prawny jako właściciela działki zlokalizowanej w bezpośrednim sąsiedztwie o numerze [...]. Wobec tego twierdził, że powinien być uznany za stronę tego postępowania i móc wziąć w nim aktywny udział dążąc do ochrony swojego interesu prawnego. Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: pkt 1 - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo pkt 2 - uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z powyższej regulacji wynika, że wznowienie postępowania administracyjnego samo w sobie nie otwiera możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, ponieważ w pierwszej kolejności nakierowane jest na zbadanie, czy w realiach konkretnej sprawy wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, czy też taka przesłanka nie wystąpiła. Pozytywne ustalenie przez organ wystąpienia (istnienia) przesłanki wznowienia, otwiera organowi drogę do ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, chyba że wystąpią okoliczności określone w art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 k.p.a. Natomiast negatywne ustalenia w tym zakresie, czyli mówiąc inaczej - stwierdzenie braku wystąpienia ustawowej przesłanki wznowienia postępowania, zamyka organowi drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, akceptowanym w pełni przez Sąd orzekający, podkreśla się, że sens uregulowania zawartego w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. polega na braku możliwości przejścia do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, gdy stwierdzi się, że nie zaistniała żadna z podstaw wznowienia postępowania. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego, w wyniku którego jednoznacznie można stwierdzić, że nie istniały określone w k.p.a. podstawy wznowienia postępowania. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie to może bowiem odnosić się wyłącznie do kwestii ustalenia istnienia kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i z tej przyczyny w jego toku organ nie można prowadzić rozważań materialnoprawnych. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Wydanie tej decyzji jest bowiem następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Ustalenie to pozbawia bowiem organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej stanowi stwierdzenie prawidłowości tej decyzji, co lepiej służy realizacji zasady trwałości decyzji, niż stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Lublinie z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 940/15, LEX nr 2117249; w Warszawie z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1672/14, LEX nr 1655246; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 768/09, wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bzie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego ma zastosowanie przy ustalaniu przymiotu strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w którym planowane przedsięwzięcie badane jest pod kątem zgodności z wszystkim przepisami prawa dotyczącymi tej inwestycji, podobnie jak i w przypadku ustalania statusu strony postępowania w postępowaniach nadzwyczajnych takich jak postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę czy też postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego pozwoleniem na budowę. Organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie zmierzające do zweryfikowania, zgodnie z dyspozycją art. 149 § 2 k.p.a., istnienia wskazanej przesłanki wznowienia i doszedł do wniosku, że projektowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na nieruchomości sąsiednie, w tym nieruchomości A. F. albowiem jej oddziaływanie zamyka się w granicach działki. Te ustalenia stały się podstawą do stwierdzenia, że wskazana przez wnioskodawcę podstawa wznowienia nie istnieje, z czym nie zgodził się Wojewoda wydając zaskarżoną decyzję. Wojewoda bowiem konsekwentnie zajmuje stanowisko, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, A. F. powinien być uznany za stronę postępowania o pozwolenie na budowę dla inwestycji na działce nr [...] w [...], a postępowanie Starosty, które doprowadziło do odmiennych wniosków dotknięte jest wadami, których organ drugiej instancji w trybie art. 136 k.p.a. nie mógł naprawić. Swoje stanowisko Wojewoda Podkarpacki oparł na treści § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym: 1. Odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż: 1) dla samochodów osobowych: a) 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie, b) 10 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie, c) 20 m - w przypadku parkingu powyżej 60 stanowisk postojowych; 2) dla samochodów innych niż samochody osobowe: a) 10 m - w przypadku parkingu do 4 stanowisk postojowych włącznie, b) 20 m - w przypadku parkingu powyżej 4 stanowisk postojowych. Zdaniem Wojewody ta norma odległościowa została przekroczona. Planowana do realizacji inwestycja przewiduje powstanie 12 miejsc postojowych stanowiących, zdaniem Wojewody parking, oddalonych od działki sąsiedniej o 5,23. Wobec powyższego, zdaniem Organu wyższego stopnia, inwestycja oddziałuje na działkę wnioskodawcę. Przysługuje mu zatem interes prawny w sprawie o udzielnie pozwolenia na budowę. Nie ulega wątpliwości, że jednym z warunków uzyskania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi określonymi w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Kwestia oceny spełnienia przez stanowiska postojowe wymagań technicznych rozporządzenia była zasadniczą osią sporu pomiędzy Organami, a Skarżącym inwestorem. Różnica stanowisk pomiędzy Skarżącym a Organami opiera się w istocie na odmiennym rozumieniu pojęcia parkingu zdefiniowanego normatywnie w § 3 pkt 25 rozporządzenia, przez który rozumieć należy wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują. W projekcie budowlanym w charakterystyce zagospodarowania terenu wskazano, że przewiduje się lokalizację 12 stanowisk postojowych dla samochodów osobowych, po dwa miejsca postojowe dla każdego budynku, przy czym miejsca postojowe dla budynku 2 i 3 oraz 4 i 5 stykają się ze sobą. Miejsca te oddzielone są od działek sąsiadujących terenem utwardzonym służącym jako dojście i dojazd o szerokości 5 m. W ocenie Sądu zgodzić należy się ze stanowiskiem Skarżącego wyartykułowanym we wniesionym w sprzeciwie, że w sprawie znajdzie zastosowanie § 19 ust. 5 i 6 rozporządzenia. W konsekwencji uznać należało, że przedłożony projekt spełnia wymogi techniczne w zakresie odległości stanowisk postojowych od granicy działki sąsiedniej. Argumentację powyższego stanowiska Sądu rozpocząć należy od przytoczenia zasady wyrażonej w § 18 ust. 1 rozporządzenia stanowiącym, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 2). Przepis § 19 rozporządzenia określa m.in. odległości stanowisk postojowych dla samochodów osobowych w stosunku do okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, oraz, jak w niniejszej sprawie, od granic działki budowlanej. Celem regulacji zamieszonych w rozdziale 3 rozporządzenia "Parkingi i garaże dla samochodów" jest zapewnienie odpowiedniej ochrony terenom i obiektom sąsiadującym przed uciążliwościami związanymi z użytkowaniem parkingu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że wyznaczone w § 19 rozporządzenia odległości mają przeciwdziałać uciążliwościom pochodzącym z miejsc postojowych w postaci hałasu pojazdów oraz spalin (zob. wyrok WSA w Krakowie z 21 marca 2017 r., II SA/Kr 1600/16, wyrok WSA w Warszawie z 7 lutego 2018 r. VII SA/Wa 713/17). Wobec tak zakreślonego celu istotne znaczenie przy stosowaniu norm § 19 rozporządzenia ma zwartość miejsc postojowych w obrębie danego terenu pozwalająca traktować dany teren jako źródło oddziaływania charakterystycznego dla parkingu i odróżniająca parking pod tym względem od terenów otaczających. "Wydzielenie" parkingu, o którym stanowi definicja z § 3 pkt 25 rozporządzenia, to jego funkcjonalne odróżnienie (wyodrębnienie) od terenów bezpośrednio sąsiadujących o odmiennym sposobie użytkowania. Jak wynika z projektu budowlanego Skarżący projektuje 6 budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej z 12 miejscami postojowymi. Komunikacja na terenie działki nr [...] została zorganizowana w ten sposób, że ze wspólnego wjazdu na działkę z drogi dojazdowej prowadzą do samodzielnych miejsc postojowych dwóch dla każdego z budynku. Dojazd ten należy pojmować jako zapewniający działce budowlanej, budynkowi i urządzeniom z nim związanym dostęp do drogi publicznej (§ 14 ust. 1 rozporządzenia). Działka inicjującego postępowanie wznowieniowe A. F. [...] jest działką niezabudowaną. Planowane miejsca postojowe projektowane są w odległości od tej działki co najmniej 5 m, ze stanowiska Wojewody wynika, że w odległości 5,23 m. Z wyżej cytowanych przepisów wynika, że w sprawie zastosowanie powinien znaleźć § 19 ust. 5 i 6 rozporządzenia. Zatem wymóg odległościowy w tym przypadku zostałby wbrew stanowisku Organu II instancji spełniony. W związku z tym, że Wojewoda Podkarpacki uzasadnił swoje stanowisko treścią § 19 ust 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia i na tej podstawie stwierdził brak zachowania wymogów odległościowych dla wnioskowanej inwestycji i tym samym ingerencję w prawo własności Skarżącego, na czym wyłącznie oparł stanowisko o odziaływaniu inwestycji na działkę A. F. i jednocześnie prawo do bycia strona Sąd uchylił tą decyzję, działając na podstawie art. 151a §1 p.p.s.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu zadaniem Organu I instancji będzie rozpoznanie odwołania od decyzji Organu I instancji z uwzględnieniem stanowiska Sądu.