II SA/Wa 2107/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, powoływanej dalej jako k.p.a.), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] zwalniający R.M. ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2017 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podał, że podstawę materialnoprawną rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2017 r. stanowił art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), zgodnie z którym, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Organ podniósł, że spełnienie określonej w tym przepisie przesłanki stanowi wystarczającą podstawę do zwolnienia funkcjonariusza ze służby. W niniejszej sprawie jest natomiast bezsporne, że R.M. nabyła prawo do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, zatem organ był uprawniony do zwolnienia jej ze służby w Policji na tej podstawie. Minister wyjaśnił, że decyzję w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji ustawodawca pozostawia organowi zwalniającemu i nie nakłada na niego dodatkowych ograniczeń. Możliwość zastosowania tego przepisu nie jest uzależniona od przebiegu służby funkcjonariusza, ani jego subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku. To przełożony funkcjonariusza może zadecydować, biorąc pod uwagę wszelkie okoliczności sprawy, czy skorzystać z przysługującego prawa, czy też z uwagi na indywidualne cechy funkcjonariusza, pomimo przewidzianej wyraźnie prawem możliwości przejścia na emeryturę - pozostawić funkcjonariusza w służbie. Przełożony, w oparciu o przyjętą koncepcję funkcjonowania danej komórki (jednostki) organizacyjnej Policji, decyduje, czy konkretny funkcjonariusz, który ma już możliwość skorzystania z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego, powinien z uwagi na posiadane, pożądane w Policji umiejętności, pełnić dalej służbę, czy też należy go zwolnić z dalszej realizacji zadań i umożliwić skorzystanie z przysługujących uprawnień emerytalnych. Organ powołał się następnie na wprowadzone w Biurze [...] Komendy Głównej Policji zmiany wprowadzone rozkazem organizacyjnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], który wszedł w życie z dniem 15 lipca 2017 r. Zmiany te wynikały m.in. z planowanego rozwoju zakresu działania Wydziału W., a w konsekwencji konieczności zachowania sprawności i ciągłości w realizacji powierzonych zadań. Ze względu na specyfikę i charakter tej komórki organizacyjnej konieczne było zapewnienie odpowiedniej ilości wykwalifikowanej kadry. W wyniku wprowadzanych zmian uległo wyłączeniu m.in. stanowisko służbowe eksperta Wydziału Z. zajmowane przez R.M., w wyniku czego wymieniona została przeniesiona do dyspozycji Komendanta Głównego Policji. Minister podkreślił, że Komendant Główny Policji przy wydaniu decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby w sposób wyczerpujący zbadał wszystkie okoliczności sprawy. W szczególności wziął pod uwagę zarówno interes społeczny, wyrażający się w prawidłowym i sprawnym funkcjonowaniu jednostek i komórek organizacyjnych Policji, jak też słuszny interes strony. Uznał jednak, iż pozostawienie R.M. oraz ewentualne mianowanie jej na inne stanowisko służbowe w innej komórce organizacyjnej wiązałoby się z koniecznością odpowiedniego przygotowania do pracy na nowym stanowisku, co biorąc pod uwagę możliwość skorzystania przez wymienioną w każdym czasie z przysługujących jej uprawnień emerytalnych, należy uznać za bezcelowe. Odnosząc się do postawionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, organ odwoławczy stwierdził, że odwołująca nie wskazała, jakich czynności procesowych nie mogła dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. R.M. w piśmie z dnia 8 grudnia 2017 r. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie rozkazu personalnego I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonym decyzjom naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie; 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 108 § 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu policjanta, nieustalenie w sposób dostateczny przyczyn zajętego stanowiska, sprzeczność podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia z jego uzasadnieniem oraz ze stanem faktycznym sprawy oraz naruszenie zasady swobodnej oceny materiału dowodowego a także bezpodstawne nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji polegającym na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i nieuwzględnieniu słusznego interesu strony; 3. przepisów postępowania, tj. art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przez niepowiadomienie strony o wszczętym postępowaniu, zebraniu niekompletnego materiału dowodowego, niezapoznanie strony z materiałem dowodowym, uniemożliwienie stronie odniesienia się do zgromadzonego materiału, niewykazanie niemożliwości mianowania na inne stanowisko w KGP lub inne stanowisko w biurze, niewykazanie możliwości zgłoszenia potrzeby przeprowadzenia dodatkowych dowodów w sprawie, mających na celu udowodnienie, iż nie nastąpiła faktyczna podstawa do zwolnienia skarżącej ze służby; 4. art. 15 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ II instancji postępowania wyjaśniającego i poprzestanie na powieleniu ustaleń organu I instancji; 5. a także z ostrożności procesowej art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem Minister wielokrotnie oświadczał publicznie, że wszyscy funkcjonariusze Policji, którzy mają w przeszłości epizod służby w Służbie Bezpieczeństwa zostaną zwolnieni ze służby; tym samym organ II instancji rozstrzygnął o zwolnieniu skarżącej ze służby przed wydaniem decyzji przez Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że Minister świadomie pomija fakt, iż rozkaz organizacyjny z dnia [...] czerwca 2017 r., został poprzedzony decyzją Dyrektora Biura [...] KGP z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], z mocą obowiązującą od 15 lutego 2017 r., którą określono szczegółową strukturę organizacyjną w tym biurze oraz szczegółowe zadania dla podległych komórek. Od 15 lutego 2017 r. aż do 15 lipca 2017 r. nie było potrzeby wydania rozkazu o przesunięciu etatów policyjnych do Wydziału W. KGP. Przy czym, co istotne dla tej sprawy, przesunięto etaty policyjne, ale tylko te, na których pełnili służbę policjanci legitymujący się, podobnie jak skarżąca, służbą przed 1990 r. Potrzeba taka pojawiła się nagle w czerwcu 2017 r., co bardziej dowodzi pozorności wydanej decyzji, czego nie potwierdza stan faktyczny sprawy. Ponadto, w Biurze [...] KGP były wolne stanowiska policyjne, na które ogłoszono publiczny nabór w dniu [...] maja 2017 r. Skarżąca zwróciła uwagę, że w uzasadnieniach decyzji obydwu instancji nie uwzględniono okoliczności wydania skarżącej bardzo dobrej kolejnej opinii służbowej, z bardzo dobrą oceną jej postawy jako funkcjonariusza Policji, w której uznano legitymowanie się przez nią odpowiednimi do dalszej służby w biurze kwalifikacjami, doceniono samodzielność i rzetelność w wykonywaniu zadań oraz terminowość w ich realizacji. Przez ostatnie 7 lat przełożony bardzo dobrze oceniał przydatność skarżącej do służby oraz wielokrotnie nagradzał ją premiami i wówczas posiadane od kilku lat prawo do emerytury nie stanowiło dla przełożonego podstawy do zwolnienia ze służby. Zdaniem skarżącej, organy obu instancji zignorowały podnoszone przez stronę zarzuty, iż nabycie prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej nie uprawnia wprost do zwalniania ze służby policjantów z tego powodu. W orzecznictwie administracyjnym panuje zgodny pogląd, że jest to norma o charakterze uznaniowym. Zatem organ winien, poza niesporną w niniejszej sprawie okolicznością nabycia przez policjanta prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, wskazać także inną przyczynę lub przyczyny warunkujące zwolnienie, ale muszą być to przyczyny faktyczne. Przyczyną taką może być wykazana dowodami okoliczność, iż wiek strony uniemożliwia wykonywanie zadań, które mogą zostać skarżącej powierzone, tymczasem z dokumentacji przedstawionej do niniejszej sprawy nie wynika ani brak kwalifikacji, ani zły stan zdrowia lub też naruszanie przez skarżącą dyscypliny służbowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 2133/17 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 30 września 2021 r. sygn. akt III OSK 1131/21 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 3743/21, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) ponownie uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. W uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie podniósł, że zaskarżona decyzja o zwolnieniu ze służby jest decyzją uznaniową i sąd nie jest uprawniony do oceny prawidłowości polityki kadrowej prowadzonej przez Policję. Uzasadnienie decyzji jednak nie spełniało nakazu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dokonania jego oceny w oparciu o art. 80 k.p.a. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 29 września 2023 r. sygn. akt III OSK 2057/22 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku tylko pozornie wyjaśnia podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia, przez co narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób, który ma istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że merytoryczna kontrola toku rozumowania, które doprowadziło Sąd pierwszej instancji do podjętego rozstrzygnięcia, nie jest możliwa. W piśmie procesowym z dnia 16 stycznia 2024 r. skarżąca podniosła, że decyzję o jej zwolnieniu oparto na nieudowodnionych przesłankach, w oparciu o niedozwolone kryteria, z naruszeniem zasady obiektywizmu oraz art. 77 § 1 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że rozpoznanie skargi R.M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2017 r. następuje po dwukrotnym uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wydawanych uprzednio w tej sprawie wyroków sądu I instancji. Sąd jest zatem zobowiązany brać pod uwagę wydane już w tej sprawie judykaty, a w szczególności wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2023 r. sygn. akt III OSK 2057/22. Jak stanowi art. 190 zd. pierwsze p.p.s.a., Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto w myśl art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 września 2023 r. uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2022 r. z powodu naruszenia przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a., tj. w związku z mającymi istotny wpływ na wynik sprawy wadami uzasadnienia tego wyroku, jednak w uzasadnieniu swojego orzeczenia NSA zawarł istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowisko, którym Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę jest związany na mocy wskazanych wyżej przepisów. W uzasadnieniu wyroku z dnia 29 września 2023 r. sygn. akt III OSK 2057/22 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "podstawą materialnoprawną wydanych w sprawie rozstrzygnięć był art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. [...] W tego rodzaju sprawach przełożony powinien wykazać dwie przesłanki: 1) nabycie przez policjanta prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, 2) inną przyczynę warunkującą zwolnienie ze służby. [...] Rozkaz personalny wydany w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji jest rozstrzygnięciem o charakterze uznaniowym. Dokonywana przez sąd administracyjny kontrola legalności tego rodzaju rozstrzygnięcia obejmuje proces jego wydania (spełnienia przez organ wymogów proceduralnych), ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. [...] Zauważyć należy, iż w tym przypadku badanie przez sąd administracyjny tego rodzaju decyzji wymaga ustalenia, czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. W takich przypadkach kontrola dotyczy procesu wydania decyzji, tj. spełnienia przez organ wymogów proceduralnych, ustalenia stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. [...] Niewątpliwie możliwość zastosowania przez organ art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji jako podstawy zwolnienia policjanta ze służby nie jest uzależniona od przebiegu służby policjanta, ani jego subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku. Jak to trafnie za organem Policji stwierdził Sąd I instancji, powołany przepis umożliwia właściwemu przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania. Ustawodawca dopuszcza możliwość, że część policjantów posiadających 30-letnią wysługę emerytalną będzie dalej pełnić służbę, natomiast inni zostaną zwolnieni ze służby i przejdą na emeryturę. To przełożony policjanta może zadecydować, biorąc pod uwagę wszelkie okoliczności sprawy, czy skorzystać z przysługującego prawa, czy też z uwagi na indywidualne cechy policjanta, pomimo przewidzianej wyraźnie prawem możliwości przejścia na emeryturę, pozostawić policjanta w służbie. [...] Tymczasem z akt administracyjnych i uzasadnień zaskarżonych rozstrzygnięć Komendanta Głównego Policji i Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wprost wynika, że organy te poczyniły stosowne ustalenia co do braku możliwości kontynuowania przez funkcjonariuszkę stosunku służbowego. Tę okoliczność potwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku III OSK 1131/21. [...] Organy orzekające w niniejszej sprawie precyzyjnie wskazały, z jakich przyczyn (oprócz bezspornego wymogu nabycia przez policjantkę prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej) uznały, że zwolnienie policjantki ze służby w Policji jest niezbędne. Komendant Główny Policji w uzasadnieniu rozkazu personalnego z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] podał, że doświadczenie zawodowe wyżej wymienionej policjantki nabywane w ostatnich kilkunastu latach służby jest przede wszystkim oparte na realizacji zadań w Biurze [...] Komendy Głównej Policji (gdzie pełniła służbę od [...] czerwca 2004 r.). Przedmiotowa komórka organizacyjna Komendy Głównej Policji została jednak poddana zmianom organizacyjno-etatowym mającym charakter dostosowawczy do obecnych potrzeb w dziedzinie teleinformatyki policyjnej oraz aktualnych uwarunkowań finansowych, ale także charakter rozwojowy uwzględniający nowe bardzo istotne zadania stawiane przed Biurem [...]. Organ pierwszej instancji przyjął, że w/w zmiany uniemożliwiają dalszą służbę policjantki w tej komórce organizacyjnej Komendy Głównej Policji. Stwierdził, że ewentualne mianowanie policjantki, która dotychczas zajmowała stanowisko eksperta, na inne stanowisko służbowe w innej komórce organizacyjnej wiązałoby się z koniecznością odpowiedniego przygotowania jej do pracy na nowym stanowisku, co – biorąc pod uwagę możliwość skorzystania przez wymienioną w każdym czasie z przysługujących jej uprawnień emerytalnych – należy uznać za niecelowe. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] października 2017 r. nr [...] tę argumentację podzielił i wskazał na brak celowości i uzasadnienia dla dalszego służbowego wykorzystania ww. policjantki w obowiązującej strukturze Policji." Innymi słowy, Naczelny Sąd Administracyjny po pierwsze, wskazał, że zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji może nastąpić, gdy zostaną spełnione dwie przesłanki, tj. nabycie prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej (a spełnienie tej przesłanki nie jest w tej sprawie sporne) oraz innej przyczyny warunkującej zwolnienie. Po drugie, NSA wyjaśnił, że decyzja o zwolnieniu na omawianej podstawie ma charakter uznaniowy, co oznacza, że sąd administracyjny może poddać kontroli jedynie, czy przyjęte przez organ rozwiązanie jest prawnie dopuszczalne i czy nastąpiło po rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Po trzecie, NSA przesądził, że dla zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji nie jest istotny dotychczasowy przebieg służby funkcjonariusza oraz jego przekonanie o przydatności na zajmowanym stanowisku, lecz decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza na tej podstawie została przez ustawodawcę pozostawiona przełożonemu policjanta, który podejmuje ją mając na względzie konieczność właściwego doboru kadry. I po czwarte, co najistotniejsze, NSA przesądził, że rozpatrujące niniejszą sprawę organy podjęły decyzję po poczynieniu "stosownych" ustaleń i "precyzyjnie" wskazując przyczyny zwolnienia funkcjonariuszki ze służby. Jak już podkreślono, Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę, jest związany powyższymi wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, w szczególności co do tego, że zaskarżona decyzja zawiera wystarczające z punktu widzenia zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji ustalenia co do zasadności zwolnienia skarżącej ze służby. Należy przy tym podkreślić, że polityka kadrowa jednostek Policji nie może być przedmiotem kontroli sądów administracyjnych, bowiem ustawodawca pozostawił w tym zakresie znaczną swobodę właściwym przełożonym funkcjonariuszy Policji. Poza zakresem właściwości sądów administracyjnych pozostaje również ocena wprowadzanych w jednostkach Policji zmian organizacyjnych, w szczególności sąd nie może badać, czy te zmiany organizacyjne są racjonalne i służą właściwemu zagospodarowaniu zasobów kadrowych. Tego rodzaju kontrola może być bowiem jedynie prowadzona przez właściwych przełożonych w strukturze administracyjnej. Z podanych wyżej przyczyn Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w pkt 2 petitum skargi przepisów postępowania, bowiem organ wyjaśnił okoliczności istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia tej sprawy, a okoliczność ta była przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 września 2023 r. sygn. akt III OSK 2057/22. W konsekwencji w ustalonym stanie faktycznym organ prawidłowo zastosował art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, co czyni również niezasadnym zarzut postawiony w pkt 1 petitum skargi. W świetle przedstawionych wyżej rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako nieuzasadnione należy ocenić zarzuty skarżącej dotyczące nieuwzględnienia przez organy jej dotychczasowego przebiegu służby, posiadanych kwalifikacji oraz uzyskiwanych bardzo dobrych opinii. Te okoliczności pozostają bowiem bez wpływu na możliwość zastosowania w tej sprawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, co podniósł również Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 września 2023 r. Odnosząc się do postawionego w pkt 3 petitum skargi zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, w jaki sposób ewentualne pozbawienie jej możliwości czynnego udziału w postępowaniu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca brała udział w postępowaniu administracyjnym, podnosząc zarzuty w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a możliwość zgłoszenia dodatkowych wniosków dowodowych, w świetle wyżej przytoczonych twierdzeń Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczących poczynienia przez organy "stosownych" ustaleń co do braku możliwości kontynuowania przez funkcjonariuszkę stosunku służbowego, nie mogły wpłynąć na dokonaną w tym zakresie przez organ ocenę. Organ nie naruszył również art. 15 k.p.a., bowiem podzielając stanowisko organu I instancji dokonał własnych ustaleń co do spełnienia w tej sprawie przesłanek zwolnienia skarżącej ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Sam fakt, że organ odwoławczy w całości uznaje za prawidłową i podziela dokonaną w decyzji I instancji ocenę materiału dowodowego, nie oznacza, że w sprawie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Zarzut postawiony w pkt 4 petitum skargi również nie mógł zatem zostać uwzględniony. Odnosząc się natomiast do postawionego w pkt 5 petitum skargi zarzutu wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, należy stwierdzić, co wydaje się być oczywiste, że wypowiadane przez piastuna organu na forum publicznym stanowisko co do określonej kategorii spraw, nie stanowi rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie administracyjnej, nie można zatem przyjąć, jak zdaje się czynić to skarżąca, że Minister wydał decyzję w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze służby przed wydaniem rozstrzygnięcia w tej sprawie przez Komendanta Głównego Policji. W sprawie nie doszło zatem do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. nie jest ona również obarczona żadną inną kwalifikowaną wadą prawną określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Biorąc wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.