II OSK 1189/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Dałkowska – Szary sędzia del. WSA Mirosława Pindelska Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 30 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 540/10 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 540/10, oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: W dniu [...] czerwca 2009 r. Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 50 ust. 1, art. 54 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej u.p.z.p., w związku z art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. 2004, Nr 261, poz. 2603 ze zm.), dalej u.g.n., oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. 2000, Nr 98, póz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "Zmiana sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na lokal usługowy -"Dom Dziecka" - na działce nr [...] obr. [...], przy ul. [...] i [...] w K." (znak: [...]). W uzasadnieniu organ ten podał, że w dniu 21 stycznia 2009 r. do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. wpłynął wniosek Zarządu Budynków Komunalnych w K., os. [...], [...] K. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wskazanego na wstępie zamierzenia inwestycyjnego. Organ pierwszej instancji stwierdził, że cel publiczny ustalono w oparciu o art. 6 pkt 6 u.g.n., zgodnie z którym budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, a także publicznych obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych i obiektów sportowych jest zakwalifikowana jako cel publiczny w rozumieniu ustawy. Tym samym inwestycja pn. "Zmiana sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na lokal usługowy - "Dom Dziecka" - na działce nr [...] obr. [...], przy ul. [...] i [...] w K." jest inwestycją celu publicznego. Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 50 i następnych u.p.z.p. Organ pierwszej instancji podał, że w związku z art. 53 ust. 4 u.p.z.p., uzyskano stanowisko Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. w odniesieniu do obszarów objętych ochroną konserwatorską (Postanowienie z dnia [...] maja 2009 r. znak: [...]). Po rozpoznaniu odwołań od powyższej decyzji wniesionych przez B. i W. W. oraz M. S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...], utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Podstawę prawną decyzji organu drugiej instancji stanowił art. 1 ust. 2 oraz art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54 pkt 2a oraz art. 56 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 2 i 3 u.g.n. oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że zgodnie z przepisem art. 50 ust. 1 u.p.z.p., inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pojęcie inwestycji celu publicznego zostało określone w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., zgodnie z którym należy pod pojęciem tym rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. W świetle art. 6 pkt 6 u.g.n. są to m.in. takie cele jak: budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, a także publicznych obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych i obiektów sportowych. Dom dziecka mieści się w pojęciu placówki opiekuńczo-wychowawczej, tak więc planowana inwestycja spełnia kryterium celu publicznego. Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. w trakcie postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego właściwy organ musi dokonać analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Organ administracji zobowiązany jest dokonać weryfikacji stanu faktycznego pod względem zgodności z wskazanymi wyżej przepisami prawa i o ile stwierdzi niezgodność, zobowiązany jest wydać decyzję odmowną. W przeciwnym wypadku zobowiązany jest wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Prowadzona przez organ analiza prowadzić ma do stwierdzenia zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obiektywnym porządkiem prawnym (art. 56 u.p.z.p.), przy czym nie ulega wątpliwości, że chodzi także o zgodność inwestycji z unormowaniami samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na podstawie wskazanego wyżej przepisu organ administracji zobowiązany jest dokonać weryfikacji stanu faktycznego pod kątem zgodności z porządkiem prawnym. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną - organ administracyjny może wydać decyzję odmawiającą lokalizacji inwestycji celu publicznego tylko wtedy, jeżeli w toku postępowania ustali, że umiejscowienie inwestycji w żądanej przez wnioskodawcę lokalizacji narusza konkretny przepis prawa. Jeżeli istnienia takiej okoliczności w toku postępowania nie stwierdzi, obowiązany jest wydać decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego. Jak stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zarzuty podniesione przez odwołujących nie mogły zostać uwzględnione, gdyż nie odnoszą się do istoty postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja ta stanowi jedynie prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Nie odnosi się ona do kwestii własności i sposobu dysponowania swoim prawem przez poszczególnych właścicieli, zastrzeżonego dla postępowania sądowego cywilnego, a nie trybu administracyjnego. Podobnie nie jest przedmiotem tego postępowania sprawa spełniania przez planowaną inwestycję wymagań odnośnie do stanu technicznego budynku, czy parametrów technicznych, jakie muszą spełniać budynki użyteczności publicznej, gdyż tę sprawę prowadzi się w odrębnym postępowaniu, o wydanie pozwolenia na budowę. Analiza obowiązujących przepisów prawa prowadzi do wniosku, iż ustalona lokalizacja inwestycji celu publicznego nie narusza obowiązującego porządku prawnego. Odwołujący wskazują, że potrzebują spokoju, a w związku z powstaniem domu dziecka będą narażeni na zwiększony hałas, czy że wartość ich lokali spadnie. Obawy te organ drugiej instancji ocenił jako hipotetyczne i nieznajdujące uzasadnienia, a działania wnioskodawcy mieszczą się w ramach realizacji przysługujących mu uprawnień i zasad funkcjonowania w społeczeństwie. Potencjalna jedynie możliwość zmiany funkcji części budynku i powstania w bliskim sąsiedztwie części użyteczności publicznej - domu dziecka, która ma na celu zapewnienie godziwych warunków mieszkaniowych i właściwą realizację procesu wychowawczego osobom, które tych warunków zostały pozbawione, nie może zostać oceniona jako powodująca drastyczne pogorszenie się warunków życia dotychczasowych właścicieli lokali w budynku i sama w sobie nie może stanowić podstawy wydania decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] przy ul. [...] w K. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania przez przyjęcie, że strony nie wniosły uwag i zastrzeżeń pomimo tego, że został złożony sprzeciw większości właścicieli nieruchomości wyrażony w uchwale z dnia [...] października 2008 r. co do remontu części wspólnych przy stwierdzeniu faktu przeznaczenia lokali nr [...] i [...] na Dom Dziecka nr [...] oraz naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami z dnia 23 lipca 2003 r. przez lokowanie placówki opiekuńczo - wychowawczej w budynku zabytkowym i przez to znaczne zwiększenie intensywności pomieszczeń mieszkalnych o drewnianych stropach i drewnianych schodach. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że lokalizacja domu dziecka w przedmiotowym budynku nastąpiła wbrew wyrażonej w uchwale nr [...] woli właścicieli nieruchomości położonych w budynku przy ul. [...] w K., co stanowi naruszenie art. 6, 7, 8, 9 i 10 k.p.a. W skardze akcentowano, że umiejscowienie placówki opiekuńczo - wychowawczej w budynku przy ul. [...] spowoduje zagrożenie dla jego zabytkowej substancji, zaś wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem ustawowych obowiązków organów administracji publicznej dotyczących dbania o dobra kultury (art. 3 pkt 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2003 r., Nr 162, poz. 1568). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. W pierwszym rzędzie, z uwagi na przedmiot postępowania oraz treść zarzutów podniesionych w skardze, Sąd podkreślił charakter i rolę decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja ta wydawana jest w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a określona została przepisem art. 50 ust. 1 i art. 54 u.p.z.p. Funkcją tej decyzji jest mianowicie ustalenie co do zasady dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego i gwarancja zgodności z prawem określonej zmiany zagospodarowania przestrzeni, która podlega realizacji w procesie budowlanym. Tego rodzaju decyzja rozstrzyga o zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami prawa w zakresie oceny dopuszczalności konkretnego zagospodarowania terenu, który jest przygotowywany pod zamierzenie inwestycyjne. Decyzja ta natomiast nie rozstrzyga o zgodności zamierzonych robót budowlanych z przepisami - Prawa budowlanego i aktami wykonawczymi. Tego rodzaju rozstrzygnięcia są właściwe decyzjom w przedmiocie pozwolenia na budowę. Biorąc pod uwagę treść zarzutów zgłoszonych w skardze, a w szczególności odnoszących się do ulokowania placówki opiekuńczo - wychowawczej w budynku o nieodpowiednim do tego stanie technicznym (drewniane stropy i schody), Sąd wskazał, że rozstrzygnięcia co do kwestii o technicznym charakterze są właściwe decyzji o pozwoleniu na budowę i nie mogły nastąpić w decyzji, która jest obecnie przedmiotem skargi. Z tego powodu powyższy zarzut nie mógł zostać uwzględniony. Nie jest uzasadniony również zarzut skargi, dotyczący pominięcia w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją stanowiska strony skarżącej zawartego w uchwale nr [...] z dnia [...] października 2008r., wyrażającej sprzeciw wspólnoty mieszkaniowej właścicieli lokali położonych w budynku przy ulicy [...] w K. przeciwko planowanemu utworzeniu domu dziecka. Wydanie bowiem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest uzależnione od zgody właścicieli terenu objętego decyzją. Żaden przepis prawa nie wprowadza takiego wymogu, tj. uzyskania zgody właścicieli terenu na ustalenie lokalizacji tego rodzaju inwestycji. W ocenie Sądu, nie został w sprawie także naruszony, wskazany w skardze przepis art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Przed wydaniem bowiem zaskarżonej decyzji, organ administracji uzyskał stosownie do wymogu art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. uzgodnienie wojewódzkiego konserwatora zabytków oparte na przepisach ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr 162, po. 1568 z późn. zm.). W szczególności M. Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. w postanowieniu z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...] uznał za dopuszczalną realizację planowanej inwestycji przy uwzględnieniu zastrzeżeń wskazanych w tym postanowieniu. Podkreślił przy tym jednoznacznie, że ustalenia projektu tej inwestycji nie naruszają przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Nie można wobec tego przyjmować, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa, również regulujące postępowanie w tej kategorii spraw. Zachowany został tryb postępowania przewidziany art. 50 u.p.z.p., a strony nie były pozbawione możliwości uczestniczenia w postępowaniu. Sąd podkreślił, że organ administracji publicznej, z mocy art. 56 u.p.z.p., nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne - jak miało to miejsce w rozpatrywanym przypadku - jest zgodne z przepisami odrębnymi. W świetle powyższych okoliczności, Sąd uznał, że brak jest podstaw do uznania skargi za uzasadnioną, gdyż nie można przyjąć aby zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia czy stwierdzenia jej nieważności. W tej sytuacji Sąd skargę oddalił w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...] przy ul. [...] w K., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia w postępowaniu administracyjnym art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 54 ust. 2 lit. d w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. oraz w związku z art. 6 ust. 2 w zw. z art. 54 lit. d u.p.z.p. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż postępowanie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest postępowaniem przedwczesnym w stosunku do ewentualnej ochrony interesów osób trzecich oraz polegające na nieuchyleniu decyzji organów administracyjnych obu instancji, pomimo iż nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego, a nadto nie wskazano w pełni (bądź wskazano lakonicznie) faktycznego i prawnego uzasadnienia wydanych decyzji; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. naruszenie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz w zestawieniu z art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji - poprzez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, iż w postępowaniu w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na etapie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego nie stosuje się przepisów ustawy Prawo budowlane i wydanych na jej podstawie przepisów techniczno-budowlanych; 2. art. 4 pkt 1, 2 oraz 5 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż ewentualna realizacja inwestycji nie będzie stanowiła naruszenia ochrony zabytków i opieki nad zabytkowym budynkiem. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o przejęcie sprawy do rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 188 p.p.s.a. i stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się w istocie do twierdzenia, że w rozpoznawanej sprawie – ze względu na zakres przedmiotowy wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego – inwestor nie będzie zobowiązany do uzyskania pozwolenia na budowę, co wykluczy przeprowadzenie postępowania w tym zakresie, w związku z czym skarżąca zostanie pozbawiona możliwości dochodzenia swoich praw, tj. kwestionowania zmiany sposobu użytkowania nieruchomości pod kątem zgodności z przepisami techniczno – budowlanymi. Stwierdzić należy, że tak postawione zarzuty nie uwzględniają charakteru prawnego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w związku z czym nie mogły być one uznane za usprawiedliwione. W pierwszej kolejności wskazać należy, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wydawana tylko w odniesieniu do inwestycji, na które wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Ze sformułowania przepisu art. 50 ust. 2 u.p.z.p., który reguluje wyłączenia spod obowiązku uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wynika bowiem, że inwestor realizujący cel publiczny musi uzyskać decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wówczas, gdy jej przeprowadzenie wymaga robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Z powyższego wynika, że gdyby planowane do wykonania roboty budowlane nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę inwestor nie byłby zobligowany do uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dlatego rozważania skargi kasacyjnej dotyczące tego, że zmiana sposobu użytkowania lokalu może nastąpić w drodze zgłoszenia i wątpliwe w związku z tym jest prowadzenie w dalszym etapie postępowania w przedmiocie udzielenia na budowę są całkowicie chybione, gdyż zupełnie pomijają zasadę wynikającą z regulacji art. 50 ust. 2 u.p.z.p. Należy zwrócić także uwagę na dwuetapowość procesu inwestycyjnego. Pierwszym etapem jest określenie, w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia przepisów prawa i wskazanie warunków i zasad, którym inwestycja powinna odpowiadać. Rolą tej decyzji jest gwarancja zgodności z prawem zmiany zagospodarowania terenu (użytkowania obiektu), która podlega realizacji w procesie budowlanym, stanowiącym drugi etap procesu inwestycyjnego. W tym postępowaniu organ wydający pozwolenie na budowę ocenia zgodność robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego (zob. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2005, s. 447-448). Kwestionowanie zmiany sposobu użytkowania nieruchomości pod kątem zgodności z przepisami techniczno – budowlanymi może mieć miejsce jedynie w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Zasadnie zatem Sąd I instancji wskazał, że rozstrzygnięcia co do kwestii o technicznym charakterze nie mogły nastąpić w zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym należy stwierdzić, że zasadnie Sąd I instancji uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i w konsekwencji art. 107 § 3 k.p.a. Zarówno decyzja wydana w I instancji, jak i w II instancji została wydana zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, a przeprowadzone postępowanie dowodowe i ocena zgromadzonych dowodów znalazła swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, spełniającej wymagania art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślenia także wymaga, że zgodnie z treścią art. 56 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z odrębnymi przepisami prawa. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną. Zatem jeśli wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami u.p.z.p. i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach odrębnych oraz czyni zadość warunkom formalnym - jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, organ winien wydać decyzję pozytywną. W konsekwencji za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia w postępowaniu administracyjnym art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 54 ust. 2 lit. d w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. oraz w związku z art. 6 ust. 2 w zw. z art. 54 lit. d u.p.z.p. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż postępowanie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest postępowaniem przedwczesnym w stosunku do ewentualnej ochrony interesów osób trzecich oraz polegające na nieuchyleniu decyzji organów administracyjnych obu instancji, pomimo iż nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego, a nadto nie wskazano w pełni (bądź wskazano lakonicznie) faktycznego i prawnego uzasadnienia wydanych decyzji. Z tych samych względów na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz w związku z art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji - poprzez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, iż w postępowaniu w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na etapie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego nie stosuje się przepisów ustawy Prawo budowlane i wydanych na jej podstawie przepisów techniczno-budowlanych. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 4 pkt 1, 2 oraz 5 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż ewentualna realizacja inwestycji nie będzie stanowiła naruszenia ochrony zabytków i opieki nad zabytkowym budynkiem, wskazać należy, że zasadnie Sąd I instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Stosownie bowiem do wymogu art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. przed wydaniem zaskarżonej decyzji, organ administracji uzyskał uzgodnienie M. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K., który w postanowieniu z dnia [...] maja 2009 r. uznał za dopuszczalną realizację planowanej inwestycji przy uwzględnieniu zastrzeżeń wskazanych w tym postanowieniu, jednocześnie wskazując, że ustalenia projektu decyzji nie naruszają przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Należy podkreślić, że uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia. Uzgodnienie jest wiążącą formą wpływania przez organ uzgadniający na wydawanie decyzji przez organ prowadzący postępowanie. W rozpoznawanej sprawie, jak wyżej wskazano, organ prowadzący postępowanie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego uzyskał uzgodnienie od organu ochrony zabytków, który dokonał oceny zgodności z prawem zamierzenia inwestycyjnego, z punktu widzenia przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Uzgodnienie niniejsze nastąpiło w trybie art. 106 k.p.a. i na postanowienie uzgadniające przysługiwało zażalenie (art. 106 § 5 k.p.a.), a następnie skarga do sądu administracyjnego. Wobec tego szczegółowe kwestie poruszane przez skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową w skardze kasacyjnej, odnoszące się do regulacji ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami mogły być podnoszone w zażaleniu na postanowienie uzgodnieniowe, a następnie w skardze do sądu administracyjnego. Omawiany zarzut należało zatem uznać za niezasadny. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skargę kasacyjną oddalił.