III SAB/Wr 209/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Aneta Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.P. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie nieprzekazania Wojewodzie Łódzkiemu akt wg. Właściwości w sprawie z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. UZASADNIENIE Pismem z 10 marca 2023 r. A. P. (dalej: strona skarżąca) nadanym w Urzędzie Pocztowym 17 kwietnia 2023 r. (które wpłynęło do organu 20 kwietnia 2023 r.) wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie nieprzekazania Wojewodzie Łódzkiemu akt wg. właściwości w sprawie z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W dniu 17 kwietnia 2023 r. skarżący uiścił tytułem wpisu kwotę 100 zł. Zarządzeniem Sądu z 13 czerwca 2023 r. wezwano Wojewodę Dolnośląskiego do wskazania, czy akta skarżącego z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę zostały przekazane Wojewodzie Łódzkiemu, a jeżeli tak to kiedy (wraz z przedłożeniem dowodu potwierdzającego niniejszą okoliczność, w tym datę nadania). Pismem z 22 czerwca 2023 r. Wojewoda Dolnośląski wskazał, że akta zostały przekazane Wojewodzie Łódzkiemu 3 marca 2023 r. i odebrane przez Łódzki Urząd Wojewódzki 3 kwietnia 2023 r. (k. 35 akt sądowych sprawy). Na potwierdzenie tej okoliczności organ przedłożył sądowi dowód nadania (nr [...]), który został włączony do akt administracyjnych sprawy ze skargi skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna, gdyż została złożona po dokonaniu przez organ czynności. Z treści pisma Wojewody Dolnośląskiego z 22 czerwca 2023 r. (potwierdzonego dowodem nadania) wynika bowiem, że akta w sprawie skarżącego (z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę) zostały przekazane Wojewodzie Łódzkiemu 3 marca 2023 r. i odebrane przez Łódzki Urząd Wojewódzki 3 kwietnia 2023 r., a skarga skarżącego choć zaopatrzona datą 10 marca 2023 r. została nadana w Urzędzie Pocztowym 17 kwietnia 2023 r., a wpłynęła do organu dopiero 20 kwietnia 2023 r. Tymczasem Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 wskazał, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale tej podkreślił, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Uchwała ta wprawdzie dotyczyła wniesienia skargi na bezczynność po wydaniu decyzji, jednakże argumenty w niej wskazane należy analogicznie odnieść do skarg na bezczynność na inne niż decyzje akty lub czynności administracji publicznej objęte kognicją sądów administracyjnych, tj. także skargi (jak w niniejszej sprawie) wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze Sąd stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach oparto na art. 232 p.p.s.a (pkt II sentencji).