II OZ 1227/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2604/16 o przywróceniu terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2604/16 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2604/16, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) przywrócił skarżącemu termin do wniesienia zażalenia na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 15 maja 2018 r. Sąd wskazał, że przyczyną uchybienia terminu do wniesienia zażalenia był brak należytego działania profesjonalnego pełnomocnika skarżącego. Pełnomocnik nie poinformował skarżącego o stanie niniejszej sprawy, w tym o treści postanowień Sądu z dnia 16 kwietnia 2018 r. i z dnia 15 maja 2018 r., mimo że doręczono je w sposób prawidłowy ówczesnemu pełnomocnikowi skarżącego. Nie miał on więc możliwości wniesienia w terminie zażalenia na postanowienie z dnia 15 maja 2018 r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył uczestnik postępowania K. W., reprezentowany przez radcę prawnego M. Ł. Uczestnik zarzucił naruszenie art. 86 § 2 P.p.s.a. poprzez przywrócenie terminu w sytuacji, gdy jego uchybienie nie generuje dla skarżącego w obecnej sytuacji prawnej ujemnych skutków procesowych oraz art. 87 § 2 P.p.s.a. poprzez błędną ocenę kwestii uprawdopodobnienia braku winy wnioskodawcy w uchybieniu terminowi. Uczestnik uważa, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nie powoduje ujemnych skutków prawnych bowiem skutki takie wynikają z postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej z 16 kwietnia 2018 r. i wyroku z dnia 22 listopada 2017 r. oddalającego skargę. Każde kolejne rozstrzygnięcie sądów administracyjnych nie pogarszało jego sytuacji prawnej a jedynie ją potwierdzało. Podniesiono, że Sąd błędnie uznał, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy wnioskodawcy. Skoro pełnomocnik miał umocowanie do działania w imieniu i na rzecz strony to nie można wykazywać braku winy samego skarżącego w zaniechaniach spowodowanych przez pełnomocnika. Jeżeli pełnomocnik nie złożył zażalenia na postanowienie z dnia 15 maja 2018 r. to należy przyjąć, że takie było stanowisko samego skarżącego. Uczestnik uważa, ze jeśli nie można oderwać winy w zaniechaniu złożenia zażalenia od osoby skarżącego, to z gruntu niesłuszne jest przywrócenie terminu ze względu na brzmienie art. 87 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Instytucją procesową, której celem jest ochrona strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania określonej czynności procesowej, jest instytucja przywrócenia terminu. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i § 2 P.p.s.a.). Ponadto, stosownie do art. 87 § 4 P.p.s.a., równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia terminu jest także to by uchybienie terminu powodowało dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 P.p.s.a.). Niezasadne jest twierdzenie zażalenia aby Sąd I instancji przywrócił termin w sytuacji kiedy uchybienie terminu nie wywoływało dla wnioskodawcy ujemnych skutków procesowych w zakresie postępowania sądowego, czym naruszył art. 86 § 2 P.p.s.a. Brak przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 15 maja 2018 r., którym odmówiono przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej powoduje ujemne skutki dla wnioskodawcy w zakresie postępowania sądowego. Brak zaskarżenia tego postanowienia prowadzi do uprawomocnienia się tego postanowienia i termin do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nie zostanie przywrócony a to z kolei nie pozwala wzruszyć postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Samo więc istnienie obecnie postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie dowodzi, że nie może zostać ono uchylone. Właśnie uwzględnienie zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej może spowodować, że termin zostanie przywrócony i w konsekwencji brak skargi kasacyjnej zostanie uzupełniony. Odpadnie więc przesłanka do odrzucenia skargi kasacyjnej z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych. Nie został naruszony także art. 87 § 2 P.p.s.a. Powodem przywrócenia terminu w zaskarżonym postanowieniu nie były okoliczności związane z brakiem winy pełnomocnika A. C. ale brak winy samego skarżącego. Wykazał on bowiem, że nie miał możliwości wniesienia zażalenia z uwagi na brak poinformowania go przez jego pełnomocnika o stanie sprawy w tym o wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi z 16 kwietnia 2018 r. i postanowienia z dnia 15 maja 2018 r. (odmowa przywrócenia terminu), mimo że postanowienia te zostały doręczone prawidłowo pełnomocnikowi. Skoro wnioskujący o przywrócenie terminu nie zapoznał się z postanowieniami, uczynił to tylko jego pełnomocnik, to w sytuacji kiedy wypowiedziane zostało pełnomocnictwo, należy uznać, że nie miał on możliwości bez własnej winy wnieść zażalenia na jedno z tych postanowień. W związku z powyższym zaskarżone postanowienie było prawidłowe i nie zasługiwało na uchylenie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.