II GZ 468/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Ol 932/23 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 10 sierpnia 2023 r. nr SKO.522.213.2023 w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 8 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 932/23, po rozpoznaniu wniosku S. A. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 10 sierpnia 2023 r. w przedmiocie skierowania na badania lekarskie, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że S. A. wniosła skargę na ww. decyzję SKO w przedmiocie skierowania skarżącej na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że jej wykonanie czynić będzie w zasadzie bezprzedmiotowym rozpoznanie skargi i spowoduje trudne do odwrócenia skutki, w razie uwzględnienia skargi. Pismem procesowym z 12 października 2023 r. pełnomocnik skarżącej, w ślad za wniesioną skargą oraz zawartym w niej wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przedłożył pismo organu I instancji z dnia 28 września 2023 r. oraz wezwanie do złożenia orzeczenia lekarskiego o braku lub istnieniu przeciwskazań do kierowania pojazdami. Podtrzymano stanowisko, że bez wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy, wykonanie tej decyzji będzie czyniło bezprzedmiotowym rozpoznanie skargi, w tym znaczeniu, że nawet wobec następczego rozstrzygnięcia Sądu o uchyleniu tej decyzji, organ już w chwili obecnej może egzekwować od strony nałożony obowiązek. W decyzji nakłada się bowiem obowiązek poddania się badaniu lekarskiemu w terminie miesiąca od jej wydania. Za udzieleniem ochrony skarżącej przemawia fakt, że organ I instancji, mimo wiedzy o złożonej skardze, wezwał skarżącą do przedłożenia orzeczenia lekarskiego o braku lub istnieniu przeciwskazań do kierowania pojazdami. Odmawiając wstrzymania wykonania decyzji, WSA przywołał treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) oraz stwierdził, że z brzmienia tego przepisu wynika, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony wnoszącej o tymczasową ochronę. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W ocenie Sądu I instancji, wskazane przez stronę okoliczności nie mogły zostać uznane za przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sam fakt poddania się badaniu lekarskiemu kierowcy nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. WSA wskazał, że decyzja taka pociąga za sobą pewne dolegliwości wiążące się z obowiązkiem stawienia się w określonym miejscu i czasie celem poddania się badaniu, które jednak same w sobie nie uzasadniają wstrzymania wykonania takiej decyzji. Sąd podkreślił, że skarżąca nie wskazała we wniosku, w jaki sposób decyzja w razie jej wykonania mogłaby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Żadna z ustawowych przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie została przez stronę wskazana, a tym bardziej uprawdopodobniona. WSA przytoczył stanowisko skarżącej, zgodnie z którym wykonanie decyzji spowoduje, że jej dalsza kontrola sądowoadministracyjna stanie się bezprzedmiotowa, zbędna. Poddając się badaniu lekarskiemu, do którego zobowiązuje decyzja organu I instancji, skarżąca nie będzie miała już żadnego interesu w tym, aby kontynuowane było postępowanie przed Sądem. Dodatkowo wskazała, że organ I instancji wezwał ją do przedłożenia orzeczenia lekarskiego o braku lub istnieniu przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zdaniem WSA, powyższe twierdzenia nie uzasadniają przyznania w obecnym stadium postępowania ochrony tymczasowej. Uzasadnienia wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi okoliczność, że w przypadku wykonania tej decyzji prowadzenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie stanie się bezprzedmiotowe. Sąd podkreślił, że złożenie wniosku nie oznacza automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej, a Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Celem zaskarżonej decyzji jest wyłącznie kontrola stanu zdrowia skarżącej pod kątem ewentualnych przeciwwskazań zdrowotnych do dalszego prowadzenia pojazdów. Nałożony obowiązek ma na celu stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w związku z zaistnieniem sytuacji nasuwającej zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącej. WSA stwierdził, że wykonanie tego obowiązku nie skutkuje bezpośrednio utratą uprawnień do prowadzenia pojazdów (nie jest to decyzja pozbawiająca tych uprawnień), a jedynie powoduje konieczność poddania się określonemu badaniu. Dokonanie tej czynności nie jest jednak przymusowe, co oznacza, że skarżąca może nie zgłosić się na przedmiotowe badanie. Konsekwencją tego zaniechania będzie jedynie czasowe uniemożliwienie uczestnictwa w ruchu drogowym w roli kierującego pojazdem. Sąd I instancji wskazał również, że bezpośrednią konsekwencją zaskarżonej decyzji jest konieczność poddania się badaniu lekarskiemu, a zatem decyzja taka nie wywołuje ani trudnych do odwrócenia skutków, ani nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, bowiem w sposób bezpośredni nie wpływa na uprawnienia do kierowania pojazdami. Skutki w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania mogą wynikać z ewentualnej, wciąż hipotetycznej, decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. W ocenie WSA, samo wydanie decyzji o skierowaniu na badania nie przesądza o cofnięciu stronie uprawnień, bowiem nie jest jednoznaczne ze stwierdzeniem, że stan zdrowia skarżącej uniemożliwia prowadzenie pojazdów. Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem, że samo poddanie się badaniom stanowi trudny do odwrócenia skutek, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W przypadku uchylenia decyzji, wykonanie przez skarżącą kwestionowanej decyzji będzie powodowało, że przedmiotowe badanie zostanie przeprowadzone w wyniku wydania wadliwego orzeczenia, co nie pozbawia strony faktycznej możliwości przywrócenia stanu sprzed daty ewentualnego wydania decyzji ostatecznej o cofnięciu jej uprawnienia do kierowania pojazdami z powodu niekorzystnego dla niej wyniku przeprowadzonych badań. Sąd wskazał, że w tym przypadku strona może skorzystać z możliwości wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji wydanej na skutek decyzji o skierowaniu jej na badania lekarskie z uwagi na uchylenie tej ostatniej, co oznacza, że nie jest pozbawiona możliwości skutecznego wyeliminowania wadliwej decyzji o cofnięciu prawa jazdy. Reasumując WSA stwierdził, że decyzja, której wstrzymania domaga się skarżąca dotyczy wyłącznie skierowania na badanie lekarskie, a nie jej potencjalnej konsekwencji w postaci decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Wykonanie nałożonego obowiązku nie skutkuje bezpośrednio utratą uprawnień do prowadzenia pojazdów, a ewentualna decyzja w przedmiocie pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami stanowić będzie odrębny akt administracyjny, od którego będą przysługiwać skarżącej środki zaskarżenia na zasadach ogólnych. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła S. A., wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozpoznania przez Sąd skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji. Ponadto pełnomocnik wnoszącej zażalenie wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Olsztyna w sprawie skierowania na badania lekarskie w zakresie kategorii B prawa jazdy, w sytuacji, gdy zachodzą przesłanki przemawiające za udzieleniem skarżącej ochrony tymczasowej w sprawie albowiem brak wstrzymania wykonania tej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma charakter prawny aktu objętego wnioskiem skarżącej i w odniesieniu do niego należy rozpatrywać, czy mamy do czynienia z trudnymi do odwrócenia skutkami. Wnosząca zażalenie podkreśliła, że decyzja, w której domagała się wstrzymania wykonania, kreuje obowiązek i obliguje do określonego zachowania. Dodatkowo podniosła, że w chwili złożenia skargi nie istniały dokumenty przedłożone przez skarżącą w piśmie z dnia 12 października 2023 r., na które powołała się strona wnioskująca o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zważywszy na te dokumenty, pochodzące od organu I instancji, twierdzenia strony nie odnoszą się jedynie do potencjalnej możliwości egzekwowania zaskarżonej decyzji, bowiem wskazują one na realne działanie organu, zmierzające do wyegzekwowania nałożonego w decyzji obowiązku, jeszcze przed wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia przez WSA. W ocenie skarżącej spełnione zostały wymogi. Odmowa wstrzymania wykonania decyzji, zdaniem wnioskującej, skutkować będzie w swej istocie sanowaniem błędnie wydanej decyzji w sprawie, co jest niezgodne z podstawowymi zasadami prawa administracyjnego, w tym zasadzie zaufania obywatela do państwa oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Podkreśliła, że organ I instancji, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów, wydał wadliwą decyzję, kierując skarżącą na badania w zakresie kategorii B prawa jazdy. Obecnie zaś organ ten domaga się innego zachowania od strony, aniżeli tego, do którego ją zobowiązał, powołując się na wydaną w sprawie zaskarżoną decyzję o skierowaniu na badania lekarskie i wzywając do złożenia orzeczenia lekarskiego o braku lub istnieniu przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. W ocenie skarżącej, organ I instancji winien w decyzji skierować na badania lekarskie o istnieniu lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdami, a nie na badania w zakresie kategorii B prawa jazdy. Dlatego też w chwili obecnej, odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowić będzie naprawienie błędnie wydanej, oczywiście wadliwej decyzji, albowiem organ uzyska już orzeczenie, którego się od strony domaga. Strona podniosła również, że kardynalną przesłanką działania organów jest działanie na podstawie i w granicach prawa. Nie dość, że organ kierujący na badania lekarskie powinien w tym zakresie posiadać wątpliwości co do stanu zdrowia i weryfikować ewentualne zgłoszenia, niezależnie od osoby od jakiej pochodzą, to winien także wydać decyzję w sposób możliwy do jej wyegzekwowania. Pełnomocnik skarżącej przytoczył "tło" i stan faktyczny niniejszej sprawy, gdyż w jego ocenie mogło to mieć wpływ na podjęcie decyzji w sprawie. Podkreślono, że nieodwracalność skutków prawnych, w postaci możliwości egzekwowania ewidentnie wadliwej decyzji uzasadnia wstrzymanie jej wykonania do czasu wydania orzeczenia w przedmiocie rozpoznania skargi. Pismem procesowym z dnia 12 grudnia 2023 r. pełnomocnik skarżącej przedłożył dokumenty, stanowiące w jego ocenie nowe dowody, które pojawiły się już po złożeniu zażalenia, tj. pismo organu I instancji z dnia 22 listopada 2023 r. oraz zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy z powodu nieprzedstawienia w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego. Zdaniem pełnomocnika skarżącej przedłożone dokumenty nie tylko uprawdopodabniają, lecz dowodzą, że organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne, co będzie rodzić dla strony trudne do odwrócenia skutki. Organ z powodu nieprzedstawienia orzeczenia lekarskiego zmierza do wydania decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy, co stanowi dla skarżącej istotną dolegliwość w sferze faktycznej, gdyż będzie skutkować tymczasowym pozbawieniem jej praw słusznie nabytych, tj. uprawnienia do kierowania pojazdami, na podstawie nieprawomocnej decyzji organu I instancji, będącej przedmiotem skargi wywiedzionej w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona ani przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zauważyć należy, że skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206). W niniejszej sprawie Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że podane przez stronę okoliczności nie mogły zostać uznane za przesłanki wstrzymania wykonania, gdyż sam fakt poddania się badaniu lekarskiemu kierowcy nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżone postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu, bowiem złożony w sprawie wniosek (a także podniesione w zażaleniu oraz w późniejszym piśmie procesowym argumenty) nie zawiera takiej argumentacji, która przedstawiałaby możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, które muszą zostać we wniosku wskazane i uprawdopodobnione. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. np. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Zastosowanie przez sąd administracyjny w niniejszej sprawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wymagałoby wykazania przez skarżącą, że w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji powstaną w stosunku do niej takie skutki, które trzeba rozpatrywać w kategoriach trudnych do odwrócenia bądź znacznej szkody. Oczywiste jest, iż wykonanie zaskarżonej decyzji o skierowaniu skarżącej na badania lekarskie w celu stwierdzenia braków przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów może wiązać się z pewnymi dolegliwościami (konieczność osobistego stawiennictwa na badanie, zaangażowanie czasowe i koszty dojazdu), jednak nie rodzi to powstania wobec skarżącej niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Za argumentację przemawiającą za zastosowaniem w rozpoznawanej sprawie ochrony tymczasowej nie mogą być uznane podniesione okoliczności, bowiem trudnym do odwrócenia skutkiem nie jest istnienie samego ciążącego na stronie obowiązku powinnego zachowania, zgodnego z treścią skarżonej decyzji. To, że strona nie zgadza się z jej wydaniem oraz z samą istotą nałożonego na nią obowiązku, trudno uznać za wykazanie spełnienia przesłanki wystąpienia niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza ponadto, że orzecznictwo sądów administracyjnych w kwestii możliwości wstrzymania wykonania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami jest jednolite. Uznaje się, że decyzja wydana w tym przedmiocie sama w sobie nie wywołuje ani trudnych do odwrócenia skutków, ani nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ponieważ bezpośrednio nie ma wpływu na uprawnienia do kierowania pojazdami (vide: postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt I OZ 98/20). Bezpośrednią konsekwencją takiej decyzji nie jest bowiem cofnięcie posiadanych uprawnień, a jedynie konieczność poddania się badaniu lekarskiemu, zaś dopiero z ewentualną, a więc wciąż hipotetyczną, decyzją o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami można wiązać konsekwencje w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Zaś nawet wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy nie stanowi skutku trudnego do odwrócenia, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem – na co zresztą zasadnie wskazał sam pełnomocnik skarżącej w nadesłanym piśmie procesowym z dnia 12 grudnia 2023 r. – zaistniały skutek będzie tymczasowy. Zgodnie z art. 102 ust. 2 odczytywanym w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 622) zwrot zatrzymanego prawa jazdy następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania, a zatem nawet skutek w postaci zatrzymania prawa jazdy nie stanowi skutku trudnego do odwrócenia. Ponadto, jak wyraźnie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy nie jest tożsama z decyzją o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, czyli z utratą praw nabytych. Dotkliwość związana z wykonaniem zaskarżonej decyzji, chociaż nie można jej wykluczyć, jest podyktowana celem, jakim jest bezpieczeństwo ruchu drogowego. W świetle przedstawionych okoliczności, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji jest prawidłowe, tym bardziej, że wniosku zawartego w skardze nie uzasadniono w sposób, który faktycznie wskazywałby na ryzyko wystąpienia ustawowych przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej. Skoro zatem skarżąca nie przedstawiła wystarczającej, konkretnej i przekonującej argumentacji na poparcie swojego żądania, WSA nie miał możliwości ocenienia, jak w istocie zmieniłaby się sytuacja strony po wykonaniu decyzji. Ustosunkowując się zaś do podnoszonych w zażaleniu argumentów odnoszących się do wadliwości wydania skarżonej decyzji stwierdzić należy, że na obecnym etapie postępowania sąd rozstrzyga tylko zagadnienie incydentalne, nie wypowiadając się w zakresie głównej sprawy merytorycznej, w przedmiocie której prowadzone jest postępowanie sądowoadministracyjne. Nie jest zatem możliwe – przy rozpoznawaniu kwestii wpadkowej, jaką jest wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przesądzenie, czy decyzja została wydana zasadnie, a zatem nie podlegają ocenie okoliczności odnoszące się do meritum. Zagadnienie to będzie podlegało ocenie na etapie rozpoznania sprawy głównej co do istoty, kiedy to sąd administracyjny będzie badał prawidłowość wydanej decyzji. Przekonania skarżącej o wadliwości wydanej decyzji nie stanowią przesłanek podlegających ocenie w ramach rozpoznania wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej i pozostają bez wpływu na obecnym etapie postępowania, nie stanowiąc tym samym argumentacji wzmacniającej stanowisko skarżącej o trudnych do odwrócenia skutkach, które wystąpią w przypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ze wskazanych powodów, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.