III FSK 4261/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Wojciech Stachurski (sprawozdawca), Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska, Protokolant Ewelina Wołosiak, po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 413/20 w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 16 grudnia 2019 r., nr 1401-IEW1.4121.21.2019.AT w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE 1. Wyrok sądu pierwszej instancji. Wyrokiem z 8 grudnia 2020 r., III SA/Wa 413/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. O. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 16 grudnia 2019 r., nr 1401-IEW1.4121.21.2019.AT, w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od sierpnia do grudnia 2014 r. Z uzasadnienia wyroku wynika, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa - Bemowo z 19 czerwca 2019 r., orzekającą o odpowiedzialności Skarżącego jako byłego członka zarządu P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: ,,Spółka") solidarnie ze Spółką za zaległości podatkowe Spółki z tytułu pobranych, a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych PIT- 4R za 08-12/2014 r., w kwocie należności głównej 2.574,09 zł. wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 932,00 zł (obliczonymi na dzień wydania decyzji). Sąd oddalając skargę wniesioną na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wskazał na wstępie, że decyzje organów obu instancji zostały wydane przed upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm., dalej "o.p."). Poza tym, w sprawie został zachowany wymóg wydania decyzji zgodnie z art. 118 § 1 o.p. Dochowany również został wymóg formalny wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 108 § 2 pkt 2 lit. b o.p. Następnie sąd stwierdził, że w okresie, w którym powstały zaległości podatkowe objęte zaskarżoną decyzją, Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki (jedynego członka zarządu tej Spółki). Zatem organy podatkowe wykazały istnienie pozytywnej przesłanki z art. 116 § 2 o.p. Wykazały również istnienie drugiej z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 § 1 o.p., czyli bezskuteczność egzekucji wobec Spółki. W ocenie Sądu prawidłowe jest również stanowisko organów w kwestii braku obu przesłanek uwalniających Skarżącego od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. W okresie pełnienia przez Skarżącego obowiązków w zarządzie, Spółka zaprzestała regulowania wymagalnych zobowiązań, w konsekwencji zaistniała określona w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2013 r. poz. 233; dalej: ,,p.u.n."), przesłanka stanowiąca podstawę do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, tj. utrata przez Spółkę zdolności do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Ponadto z bilansu Spółki wynika, że na koniec 2013 r., 2014 r., 2015 r., zobowiązania i rezerwy na zobowiązania przekraczały aktywa trwałe i aktywa obrotowe Spółki. Tym samym, w ocenie sądu zaistniała również przesłanka niewypłacalności wynikająca z art. 11 ust. 2 p.u.n. Skoro majątek Spółki nie wystarczał na pokrycie jej wymagalnych zobowiązań na koniec 2013 r. to Skarżący pełniąc funkcję członka zarządu Spółki od 2008 r., zobowiązany był złożyć w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości już na przełomie 2013 r. i 2014 r. Tym samym złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości dopiero w 2017 r. organy słusznie uznały za zdecydowanie spóźnione. Jednocześnie zasadnie organy uznały, że w sprawie nie zaszła przesłanka dotycząca braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęciu postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego). Odnosząc się do argumentu Skarżącego, że nie wiedział, że deklaracje podatkowe zostaną później zakwestionowane (tj. zostanie wydana decyzja), sąd wskazał, że nieskuteczne jest odwołanie się do daty wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe Spółki. Ponadto zaistnienie przesłanki niewypłacalności wynikającej z art. 11 ust. 2 p.u.n. wynikało z dokumentów, które sporządzała sama Spółka (bilanse sporządzane za lata 2013 r., 2014 r., 2015 r.), w której Skarżący był członkiem zarządu. W efekcie przesłanka ta występowała niezależnie od (późniejszego) zakwestionowania rozliczeń podatkowych. Sąd podzielił również stanowisko organu, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka wyłączająca odpowiedzialność Skarżącego, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 2 o.p. Skarżący nie wskazał konkretnego mienia Spółki (nadającego się do egzekucji), z którego egzekucja umożliwiłaby zaległości podatkowe Spółki w znacznej części. Wyrok wraz z uzasadnieniem, a także inne powoływane w dalszej części orzeczenia sądów administracyjnych, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl). 2. Skarga kasacyjna. Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji złożył pełnomocnik Skarżącego. Na podstawie art. 174 p.p.s.a. zaskarżonemu w całości wyrokowi zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p., przez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie wystąpiła negatywna przesłanka odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki, polegająca na tym, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającemu ogłoszenia upadłości (postępowania układowego) w terminie, nastąpiło bez winy Skarżącego, na co wskazują okoliczności takie jak m.in. brak możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniach prowadzonych wobec Spółki w okresie, kiedy Skarżący przestał pełnić funkcje prezesa zarządu Spółki, co wiąże się z brakiem możliwości podnoszenia argumentów podważających wysokość zaległości podatkowej z tytułu pobranych, a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT 4-R) za sierpień – grudzień 2014 r. w kwocie należności głównej 2.574,09 zł wraz z odsetkami za zwłokę; b) art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p., przez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że wniosek o upadłość Spółki nie został złożony we właściwym czasie; c) art. 116 § 1 oraz art. 116 § 1 pkt 2 o.p., przez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że organy obu instancji, przed pociągnięciem Skarżącego do odpowiedzialności z wyżej wymienionego przepisu, rzekomo prawidłowo przyjęły w sprawie: - zaistnienie pozytywnej przesłanki odpowiedzialności z art. 116 § 1 o.p., tj., że egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna, oraz - brak zaistnienia negatywnej przesłanki z art. 116 § 1 pkt 2 o.p. wskazania mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części, w sytuacji, gdy takie mienie zostało przez Skarżącego wskazane; 2) naruszenie przepisów prawa proceduralnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., w zw. z art. 180 § 1 i art. 187 § 1 oraz art. 121 § 1 i art. 122 o.p., przez oddalenie skargi na decyzję, która została wydana z naruszeniem przepisów dotyczących gromadzenia i oceny materiału dowodowego, a także z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasady prawdy obiektywnej, co przejawiało się w szczególności na: - zaniechaniu zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności w zakresie sytuacji finansowej i majątkowej Spółki, a w konsekwencji błędne uznanie, że stan niewypłacalności Spółki powstał na przełomie 2013 r. i 2014 r., w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu, - niepodjęciu przez organy obu instancji inicjatywy w przedmiocie ustalenia kompletnych danych w zakresie sytuacji finansowej i majątkowej Spółki, w tym przepływów pieniężnych w Spółce i prognoz ekonomicznych w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu Spółki, - zaniechaniu ustalenia czy Spółka uzyskała odroczenie spłaty zobowiązań z tytułu pożyczek zaciągniętych od wspólników Spółki; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i art. 121 § 1 o.p., przez oddalenie skargi na decyzję, której uzasadnienie sporządzone zostało z pominięciem istotnych elementów stanu faktycznego sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik Skarżącego wniósł na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu biorąc pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), nie stwierdził podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zarzuty kasacyjne nie podważają prawidłowości zaskarżonego wyroku. W sprawie nie zachodzą też przesłanki nieważności postępowania. Oparcie skargi kasacyjnej na obu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a. z reguły wymaga rozpoznania w pierwszej kolejności zarzutów procesowych, albowiem tylko wówczas, gdy stan faktyczny sprawy został poprawnie ustalony i nie doszło do mających wpływ na wynik sprawy naruszeń procesowych, można przejść do oceny zastosowania i wykładni prawa materialnego. Jednak w tej sprawie rozpoznanie zarzutów naruszenia prawa procesowego wymaga uprzedniego odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 116 § 1 o.p., gdyż prawidłowa wykładnia tego przepisu rzutuje na ocenę stanowiska sądu pierwszej instancji w kwestii prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy. Należy zatem przypomnieć, że w myśl art. 116 § 1 o.p. (w stanie prawnym, którego sprawa dotyczy) za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: (1) nie wykazał, że: (a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo (b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; (2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Zgodnie zaś z art. 116 § 2 o.p., odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Na tle tych regulacji w orzecznictwie od dawna i jednolicie prezentowany jest pogląd, że w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności podatkowej osób trzecich nie bada się kwestii związanych z prawidłowością ustalenia istnienia obowiązku podatkowego oraz wysokością zobowiązania podatkowego (zob. np. wyroki NSA: z 15 grudnia 2020 r., II FSK 1576/20; z 12 października 2023 r., III FSK 3127/21). Przedmiotem postępowania w sprawie odpowiedzialności osób trzecich są wyłącznie kwestie związane z ustaleniem podmiotu, na który przenosi się odpowiedzialność oraz zakresem tej odpowiedzialności. Wynikające z art. 116 o.p. przesłanki odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki mają charakter pozytywny oraz negatywny. Jedną z przesłanek pozytywnych jest bezskuteczność egzekucji wobec dłużnika. Bezskuteczność egzekucji w rozumieniu art. 116 § 1 o.p. oznacza, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku dłużnika (spółki) nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela. Pod pojęciem bezskutecznej egzekucji należy rozumieć sytuację, w której nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku spółki (wyroki NSA: z 19 stycznia 2018 r., II FSK 3637/15; z 20 stycznia 2017 r., I FSK 977/15; z 3 sierpnia 2017 r., II FSK 807/17). Z kolei do przesłanek negatywnych, czyli wyłączających odpowiedzialność członka zarządu za zaległości spółki, należą zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo wykazanie braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Zgodnie z art. 10 p.u.n. (w stanie prawnym, którego sprawa dotyczy) upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Z kolei dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (art. 11 ust. 1 p.u.n.), a także wtedy gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (art. 11 ust. 2 p.u.n.). W takiej sytuacji dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości (art. 21 ust. 1 p.u.n.). W orzecznictwie wskazuje się, że nie ma znaczenia, z jakiego powodu dłużnik (spółka) nie wypełnia swoich wymagalnych zobowiązań, jaki jest okres tego opóźnienia, ani też jaka jest wysokość długu w porównaniu do stanu jego aktywów. Nie ma również znaczenia, czy są to zobowiązania publicznoprawne czy cywilnoprawne oraz to czy są one stwierdzone tytułem egzekucyjnym czy wykonawczym. Niewypłacalność istnieje zarówno wtedy, gdy dłużnik nie ma środków finansowych, jak i wtedy, gdy nie wykonuje zobowiązań z innych powodów (por. wyrok NSA z 11 maja 2022 r., III FSK 533/21). Każdy, kto nie płaci określonego ustawą (lub umową) drugiego z kolei zobowiązania, staje się od tej chwili niewypłacalny (wyrok NSA z 6 kwietnia 2020 r., II FSK 133/20). Ugruntowany jest również pogląd, że nie stanowi przeszkody w zastosowaniu art. 116 § 1 o.p. fakt, że Skarb Państwa jest jedynym wierzycielem (zob. np. wyroki NSA: z 10 stycznia 2017 r., II FSK 3737/14; z 28 kwietnia 2017 r., I FSK 1624/15; z 6 czerwca 2017 r., I FSK 1951/15; z 23 października 2018 r., II FSK 3005/16; z 5 grudnia 2018 r., II FSK 1686/18; 12 lutego 2019 r., II FSK 3336/18; z 6 marca 2020 r., II FSK 2144/19; z 21 lipca 2020 r., II FSK 1099/20; z 18 września 2020 r., II FSK 729/20; z 3 marca 2022 r., III FSK 335/21; z 6 maja 2022 r., III FSK 538/21; z 12 stycznia 2023 r. III FSK 1424/21). Przyjęcie, że członek zarządu zwolniony jest z obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w sytuacji, gdy spółka zalega z płatnościami wyłącznie w odniesieniu do Skarbu Państwa, prowadziłoby do osłabienia funkcji gwarancyjnej odpowiedzialności osób trzecich (zob. wyrok NSA z 6 października 2022 r., III FSK 1155/21). Należy zwrócić uwagę na szczególny charakter regulacji zawartej w art. 116 § 1 o.p., która dotyczy odpowiedzialności za dług publiczny. Odpowiedzialność ta nie wynika ze stosunków cywilnoprawnych, w których obowiązują odmienne reguły dotyczące dochodzenia należności od podmiotów zobowiązanych (zob. wyroki NSA: z 29 czerwca 2022 r., III FSK 646/21; z 31 stycznia 2023 r., III FSK 1599/21). Co przy tym istotne, ocena przesłanek egzoneracyjnych z art. 116 § 1 o.p. w zw. z art. 11 ust. 1 p.u.n., powinna nastąpić z uwzględnieniem kwoty zobowiązania podatkowego określonego w decyzji, a nie deklaracji podatkowej, nawet jeżeli decyzja ta została wydana w okresie, kiedy członek zarządu nie pełnił już funkcji. Taki pogląd wyrażony został w uzasadnieniu uchwały NSA z 10 sierpnia 2009 r., II FPS 3/09 i jest aprobowany w orzecznictwie (por. wyroki NSA: z 6 października 2016 r., I FSK 41/15; z 1 lipca 2021 r., III FSK 3623/21 i III FSK 3624/21; z 11 sierpnia 2021 r., III FSK 3902/21). Pogląd ten podziela również skład orzekający w niniejszej sprawie. W świetle tych ogólnych uwag nie zasługują na uwzględnienie zarzuty i argumenty skargi kasacyjnej dotyczące braku podstaw do orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości Spółki z tytułu pobranego, a niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za sierpień – grudzień 2014 r. Po pierwsze, jak już wspomniano, nie ma podstaw, aby w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności Skarżącego kwestionować wysokość niewpłaconego przez Spółkę podatku. Kwestia ta została rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu, prowadzonym z udziałem Spółki. Nie zmienia tego fakt, że postępowanie to prowadzone było w okresie, kiedy Skarżący przestał pełnić funkcję prezesa zarządu Spółki i w związku z tym nie miał możliwości podnoszenia argumentów podważających wysokość zobowiązania podatkowego. Ustawodawca podatkowy nie przewiduje możliwości, aby w postępowaniu prowadzonym wobec Spółki, uczestniczyli byli członkowie jej zarządu. Stroną tego postępowania jest wyłącznie Spółka reprezentowana przez aktualny zarząd, który jest odpowiedzialny za prowadzenie spraw Spółki. Okoliczność, że Skarżący nie brał udziału w postępowaniu prowadzonym wobec Spółki nie wpływa też na brak jego winy w niezłożeniu we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, a tym samym na wyłączenie jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Organy podatkowe wykazały, a sąd pierwszej instancji słusznie to zaakceptował, że wniosek o upadłość Spółki powinien zostać złożony w okresie, kiedy Skarżący pełnił jeszcze obowiązki członka jej zarządu. Przemawia za tym nie tylko stan nieuregulowanych należności podatkowych, ale także stan bilansowy Spółki. Bez znaczenia przy tym pozostaje okoliczność, że większość należności podatkowych Spółki (VAT) została ujawniona w 2017 r. w wyniku wydania decyzji określających prawidłową ich wysokość. Jak wskazał sąd pierwszej instancji, istotnym jest, że do nieregulowania zobowiązań podatkowych Spółki określonych w decyzji doszło w okresie wykonywania przez Skarżącego obowiązków członka zarządu. Słusznie przy tym sąd pierwszej instancji przyjął, że dla zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa, wymagalność zobowiązania nie została powiązana z datą wydania lub doręczenia decyzji określającej jego wysokość, ale z terminem płatności określonym przepisami prawa i nie zmienia tego domniemanie, zgodnie z którym, w przypadku zobowiązania podatkowego powstającego z mocy prawa, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, chyba organ podatkowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 2 i 3 o.p.). Niezależnie od tego, organy podatkowe słusznie wskazały także na dane wynikające z bilansu Spółki, z których wynika, że już na koniec 2013 r. zobowiązania i rezerwy na zobowiązania znacznie przekraczały aktywa trwałe i obrotowe Spółki (- 1.230.271,78 zł). Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej organy podatkowe nie miały obowiązku weryfikowania poprawności bilansu złożonego przez Spółkę, ani szczegółowego badania przyczyn tworzenia rezerw na zobowiązania. Za złożenie prawidłowego bilansu odpowiada Spółka, którą Skarżący wówczas reprezentował. Organ mógł się zatem opierać na tym bilansie. W tym kontekście nie można zgodzić się z zarzutami skargi kasacyjnej, dotyczącymi wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, jaki i wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a w szczególności tego, że pominięto w nim istotne elementy stanu faktycznego sprawy. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, w tej sprawie organy podatkowe wykazały bezskuteczności egzekucji wobec Spółki (art. 116 § 1 o.p.). Bezskuteczność tę potwierdza nie tylko postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa Bemowo z 15 listopada 2017 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w zakresie podatku od towarów i usług, ale przede wszystkim postanowienie tego organu z 24 stycznia 2018 r. o nieprzystępowaniu do egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-4R) za 08-12/2014 r. (k. 197 akt administracyjnych). Odnosząc się do twierdzeń autora skargi kasacyjnej, że z uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z 4 września 2017 r., sygn. akt X GU 1081/17, wynikało, że Spółka dysponowała środkami w kwocie 12.000 zł, pozwalającymi na pokrycie wydatków egzekucyjnych oraz całą dochodzoną należność główną wraz z odsetkami (objętą niniejszym postępowaniem), należy podkreślić, że postanowienie to odnosi się do stanu faktycznego sprzed wydania wymienionych postanowień organu egzekucyjnego, a jak słusznie zauważył sąd pierwszej instancji, bezpośrednio przed umorzeniem postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny uzyskał informację od Spółki (pismo z 12 października 2017 r.), że Spółka nie posiada nieruchomości, ruchomości, papierów wartościowych, wierzytelności, nie uzyskuje przychodów i nie ma możliwości spłaty zaległości. Dlatego uzasadniona jest ocena sądu pierwszej instancji, że kwota 12.000 zł, o której mowa w postanowieniu Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z 4 września 2017 r., mogła zostać przeznaczona na inne cele. Z tych wszystkich względów nieuzasadnione są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące zarówno wskazanych w niej przepisów prawa procesowego jak i prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. SWSA(del.) Agnieszka Olesińska SNSA Wojciech Stachurski SNSA Jolanta Sokołowska