II SA/Łd 669/23

SENTENCJA Dnia 7 grudnia 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2023 roku sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 17 maja 2023 r. nr 133/2023 znak: GPB-III.7721.73.2023 AD w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektów zagospodarowania działki oraz architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. MR UZASADNIENIE Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z 17 maja 2023 r., nr 133/2023, znak: GBP-III.7721.73.2023 AD, Wojewoda Łódzki (dalej także: organ II instancji, organ odwoławczy), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775) (dalej: k.p.a.) w związku z art. 35 ust. 5 pkt 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. 2023 r. poz. 682) (dalej: ustawa Prawo budowlane), po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej także: Spółka, inwestor, skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. pełniącego funkcję Starosty Miasta P. (dalej także: organ I instancji), znak: IMA.6740.241.2022 z 27 lutego 2023 r. o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno - budowlanego i wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego: przenośnego, wolno stojącego masztu antenowego [...] wraz z infrastrukturą zasilającą - [...] na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] (działka nr ewid. [...] obr. [...]) w P.. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, 13 grudnia 2022 r. do Urzędu Miasta P. wpłynął wniosek Spółki o udzielenie pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego: przenośnego, wolno stojącego masztu antenowego [...] wraz z infrastrukturą zasilającą - [...] na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] (działka nr ewid. [...] obr. [...]) w P.. Prezydent Miasta P. 3 stycznia 2023 r. zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień w sprawie oraz składania wniosków i zastrzeżeń. Z prawa tego skorzystała Z.P., która 13 stycznia 2023 r. wyraziła swój "sprzeciw" wobec przedmiotowej inwestycji. Prezydent Miasta P. postanowieniem nr 4/2023 z 5 stycznia 2023 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia braków i nieprawidłowości dotyczących: 1) uzupełnienia graficznej prezentacji poziomu pól elektromagnetycznych, stanowiącej załącznik do projektu budowlanego, o dodatkowe graficzne przedstawienie zasięgu pól elektromagnetycznych przy założeniu maksymalnego pochylenia anteny 12° (tzw. TILT), zgodnie z § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d Rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1679), gdyż z kart katalogowych załączonych do zgłoszenia z 8 kwietnia 2022 r. wynika, iż pochylenie wiązki (tilt elektryczny) zawiera się w przedziale 0-12°, natomiast w powyższym opracowaniu maksymalny tilt wynosi 9°, 2) doprowadzenia wysokości projektowanego masztu antenowego do zgodności z § 20.3 pkt 8 lit. c (dot. wysokości zabudowy) obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego Uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z 27 stycznia 2021 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z dnia 10 marca 2021 r. poz. [...]) - plan dopuszcza możliwość lokalizacji budowli do 15,0 m wysokości, 3) uzupełnienia projektu architektoniczno - budowlanego, zgodnie z § 20 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1679) o opinię geotechniczną i opracowaną na podstawie Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r. poz. 463) oraz informację o sposobie posadowienia obiektu budowlanego. Pismem z 31 stycznia 2023 r. Prezydent Miasta P. wezwał inwestora do przedstawienia wiarygodnych dowodów spełnienia warunków zawartych w uzgodnieniu P. Sp. z o.o. znak: [...] z 19 stycznia 2022 r. w zakresie prowadzenia robót budowlanych w pobliżu sieci gazowej pod nadzorem służb eksploatacyjnych [...] Sp. z o.o. wraz z powiadomieniem (z dwutygodniowym wyprzedzeniem) Działu Stacji i Sieci Gazowych, celem wyznaczenia nadzoru. Pełnomocnik inwestora 3 lutego 2023 r. przedłożył, w odpowiedzi na postanowienie, uzupełniony projekt budowlany. Pismem z 9 lutego 2023 r. organ I instancji zawiadomił strony postępowania o zakończeniu kompletowania dokumentów w postępowaniu administracyjnym dotyczącym inwestycji polegającej na budowie przedmiotowej inwestycji oraz poinformował, iż projekt budowlany nie został uzupełniony w zakresie doprowadzenia wysokości projektowanego masztu antenowego do zgodności z § 20.3 pkt 8 lit. c (dot. wysokości zabudowy) obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta P. z 27 stycznia 2021 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 10 marca 2021 r. poz. [...]) - plan dopuszcza możliwość lokalizacji budowli do 15,0 m wysokości. Prezydent Miasta P. decyzją z 27 lutego 2023 r. odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno - budowlanego i wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego: przenośnego, wolno stojącego masztu antenowego [...] wraz z infrastrukturą zasilającą - [...] na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] (działka nr ewid. [...] obr. [...]) w P.. Wskutek wniesionego przez Spółkę odwołania od powyższej decyzji Wojewoda Łódzki, przywołaną na wstępie decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przypomniał iż, w chwili obecnej na obszarze działki znajduje się przenośny wolno stojący maszt antenowy [...], wraz z infrastrukturą zasilającą - [...]. Maszt ustawiony jest na podstawie uprzedniego zgłoszenia w oparciu o art. 30 ust. 5 f-g ustawy Prawo budowlane. Wojewoda Łódzki decyzją nr 249/2022 z 28 września 2022 r. uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. nr IMA.6743.62.2022 z 19 sierpnia 2022 r. wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy wskazanej inwestycji i umorzył postępowanie organu I instancji. Organ II instancji przypomniał, że w wyniku wystąpienia przez Spółkę z wnioskiem z 13 grudnia 2022 r. Prezydent Miasta P. decyzją z 27 lutego 2023 r. odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno - budowlanego i wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego: przenośnego, wolno stojącego masztu antenowego [...] wraz z infrastrukturą zasilającą - [...] na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] (działka nr ewid. [...] obr. [...]) w P.. Organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji nałożył (postanowieniem) na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Inwestor przedłożył uzupełnioną dokumentację w wyznaczonym terminie, jednakże zdaniem organu I instancji nie spełniono wymagań wskazanych w postanowieniu. W opinii organu odwoławczego kluczowym aspektem prowadzonego postępowania odwoławczego jest ustalenie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa inwestycja polega na budowie przenośnego wolno stojącego masztu antenowego [...] wraz z instalacją zasilającą [...], w skład której wejdzie maszt antenowy o wysokości całkowitej 43 m n.p.t., 9 szt. anten sektorowych, 12 sztuk urządzeń RRU, 4 szt. anten radioliniowych, urządzenia sterujące, okablowanie oraz wewnętrzna linia zasilająca w energię elektryczną. Przedmiotowa stacja bazowa zlokalizowana jest na działce nr [...], obr. [...], przy ul. [...] w P.. Z uzgodnienia z Szefostwem Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP nr [...] z 28 marca 2022 r. wynika, że planowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie wymaga oznakowania przeszkodowego. Wody opadowe i roztopowe będą odprowadzane na teren własnej działki. Ponadto dla projektowanej inwestycji nie jest wymagane odprowadzanie i oczyszczanie ścieków. Jak wynika z projektu budowlanego, przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej jest bezobsługowa. Z uwagi na powyższe, na terenie inwestycji nie jest przewidziana budowa wewnętrznej komunikacji, w tym miejsc parkingowych. Dostęp technologiczny do planowanej inwestycji zapewniony jest poprzez istniejący zjazd z drogi publicznej, dojazdowej na działce nr [...]. Jak wynika z opisu projektu zagospodarowania działki, możliwość utrzymania właściwego stanu technicznego obiektu odbywać się będzie na zasadzie przechodu. Ponadto należy nadmienić, iż planowana inwestycja ma charakter celu publicznego oraz nie stanowi obiektu kubaturowego. Obszar, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z 27 stycznia 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic: [...], [...] oraz rzeki [...] w P. (Dz. Urz. Województwa Łódzkiego z 10 marca 2021 r. poz. [...]) (dalej także: plan, m.p.z.p.) i znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 5MN. Ponadto organ wskazał, iż w ogólnych zapisach planu określone zostały zasady dotyczące stacji bazowych telefonii komórkowej. I tak: - § 6 ust. 1 zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, z wyjątkiem inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji; - § 6 ust. 2 zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z wyjątkiem inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji; - § 29 ust. 7 pkt 2 dopuszcza się lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji na warunkach określonych w przepisach odrębnych i szczególnych. Organ odwoławczy zauważył, iż plan miejscowy dla omawianego terenu jednoznacznie wskazuje, że podstawową funkcją dla tego obszaru jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z ograniczeniem wysokości projektowanych budowli do max 15 m. Przedmiotowy maszt antenowy ma wysokość 43 m, zatem przekracza max wysokość o jakiej mowa w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu odwoławczego planowana inwestycja nie jest więc zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy wskazał, iż budowa stacji telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego, zatem organ administracji publicznej badając zgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powinien brać pod uwagę również ustawę o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych tzw. ustawę szerokopasmową. Przepisy tej ustawy przewidują, że rozwiązania przyjmowane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z kolei w art. 46 ust. 2 ustawy szerokopasmowej stwierdza się, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W ocenie organu odwoławczego, biorąc pod uwagę § 6 ust. 1, § 6 ust. 2 oraz § 29 ust. 7 pkt 2 m.p.z.p. plan nie zakazuje realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji, natomiast dopuszcza jej realizację na warunkach określonych w przepisach odrębnych i szczególnych. Inwestor zatem winien dostosować swoje zamierzenie inwestycyjne w zakresie wysokości do zapisów planu, jeśli zamierza je realizować lub też poszukać innego obszaru, gdzie nie wprowadzono ww. ograniczenia w zakresie wysokości. Organ odwoławczy stwierdził, że podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym z treści art. 46 ust. 1 i 2 ustawy szerokopasmowej nie można wyprowadzać normy prawnej, która pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów, czy ograniczeń zabudowy urządzeniami telekomunikacyjnymi obszaru objętego planem. W konsekwencji, inwestor na podstawie tych przepisów nie może żądać, aby obszar objęty miejscowym planem był bezwarunkowo otwarty na inwestycje przez niego realizowane. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej. W ocenie organu odwoławczego zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 46 ustawy szerokopasmowej jest nieuzasadniony. Z uwagi na niezgodność przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ odwoławczy pokreślił, iż nie przystąpił do dalszej merytorycznej analizy. W ocenie organu II instancji, Prezydent Miasta P. prawidłowo nałożył postanowieniem na inwestora obowiązek doprowadzenia wysokości projektowanego masztu antenowego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, następnie w wyniku nieuzupełnienia projektu budowlanego w tym zakresie zawiadomił inwestora, zgodnie z art. 79a k.p.a., iż niespełnienie wymogów postanowienia, może spowodować wydanie decyzji niezgodnej z wnioskiem. Podsumowując, organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę, stwierdził, iż przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie administracyjne i wydana decyzja jest zgodna z przepisami prawa. Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka, zarzucając jej naruszenie: I. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy decyzja organu I instancji w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zasługuje na uchylenie; 2. art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, które miało wpływ na wynik niniejszej sprawy, a w szczególności pominięcie treści art. 46 ust 1, 1a oraz ust. 2 ustawy z 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 733 z późn. zm., dalej jako: ustawa szerokopasmowa), powodujące, że organ II instancji w sposób sprzeczny z postanowieniami powołanych powyżej przepisów rangi ustawowej dokonał nieprawidłowej interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z 27 stycznia 2021 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Łódzkiego z 10 marca 2021 r., poz. [...], dalej jako: MPZP lub Plan), w szczególności w zakresie ograniczenia wysokości zabudowy i tym samym uniemożliwił Spółce realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, która jest zgodna z ustaleniami Planu; II. przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 46 ust. 1, 1a oraz ust. 2 ustawy szerokopasmowej w zw. z § 20 ust. 3 pkt 8 lit. c i § 3 pkt 13 MPZP poprzez ich błędną interpretację polegającą na uznaniu, że określone w Planie ograniczenie wysokości zabudowy do 15 m dotyczy masztu antenowego, podczas gdy zdefiniowane w Planie pojęcie wysokości zabudowy przewiduje wymiar obiektu w odniesieniu do takich pojęć jak "dach" oraz "attyka", charakterystycznych dla budynków, a nie dla wspomnianej inwestycji, która takich elementów zabudowy nie posiada, w związku z czym nie powinno znaleźć do niej zastosowania wspomniane ograniczenie; 2. art. 46 ust. 1, 1a oraz ust. 2 ustawy szerokopasmowej w zw. z § 20 ust. 1 pkt 1 i 2 MPZP poprzez ich błędną interpretację polegającą na uznaniu, że na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę niedopuszczalne jest lokalizowanie planowanej inwestycji z uwagi na podstawowe przeznaczenie terenu na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, podczas gdy dopuszczenie w ramach przeznaczenia podstawowego zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przy jednoczesnym przeznaczeniu uzupełniającym zabudowy usługowej oraz infrastruktury technicznej nie powoduje, że na powyższym terenie może być lokalizowana wyłącznie infrastruktura o nieznacznym oddziaływaniu; 3. art. 35 ust. 3, 4 i 5 w zw. z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, skutkujące utrzymaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestycja Spółki spełnia wszystkie ustawowe wymogi do udzielenia pozwolenia na budowę. Mając na względzie powyższe zarzuty Spółka wniosła o: 1) uchylenie w całości decyzji Wojewody Łódzkiego z 17 maja 2023 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 27 lutego 2023 r.; 2) zwrot od Wojewody Łódzkiego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia przez skarżącą praw, w tym zwrot wynagrodzenia radcy prawnego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Skierowanym do Sądu pismem z dnia 8 września 2023 r. Z.P. między innymi podtrzymała swoje stanowisko w sprawie i wniosła o nieuwzględnienie skargi Spółki. Następnie pismem z dnia 3 października Z.P. odniosła się do skargi, stwierdzając w konkluzji, że w jej ocenie skarga zasługuje na oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 1[...] § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną w tej sprawie decyzję Wojewody Łódzkiego z 17 maja 2023 r., nr 133/2023, znak: GBP-III.7721.73.2023 AD, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. pełniącego funkcję Starosty Miasta P., znak: IMA.6740.241.2022 z 27 lutego 2023 r. o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno - budowlanego i wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego: przenośnego, wolno stojącego masztu antenowego [...] wraz z infrastrukturą zasilającą - [...] na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] (działka nr ewid. [...] obr. [...]) w P., Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają wymogom prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.) (dalej: ustawa Prawo budowlane). Jak stanowi art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego. Celem sprawdzeń określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest kompleksowe sprawdzenie projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Z przepisu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wynika przy tym, że podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku jego braku. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem dokumenty te określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2015 r., II OSK 215/14, LEX nr 2002643, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Jak stanowi art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Spółka wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego: przenośnego, wolno stojącego masztu antenowego [...] wraz z infrastrukturą zasilającą - [...] na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] (działka nr ewid. [...] obr. [...]) w P.. Bezsporne jest także, że w skład przedmiotowej inwestycji wchodzi między innymi maszt antenowy o wysokości całkowitej 43 m n.p.t. Bezsporne jest także, że planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. [...]4 ze zm.). Bezsporne jest także, że nieruchomość położona przy ul. [...] (działka nr ewid. [...] obr. [...]) w P., na którym zlokalizowana jest planowana inwestycja objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia 27 stycznia 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic: [...], [...] oraz rzeki [...] w P. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2021 r. poz. [...]) (dalej: m.p.z.p.) i znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 5MN. Dla terenu 5MN w § 20 ust. 1 m.p.z.p. ustalono: 1) przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna; 2) przeznaczenie uzupełniające - usługi podstawowe, infrastruktura techniczna, wiaty, altany, miejsca postojowe. Zgodnie z § 20 ust. 3 pkt 8 m.p.z.p. ustalono wysokość zabudowy: a) do 12,0 m dla budynków mieszkalnych, jednak nie więcej niż 3 kondygnacje nadziemne, b) do 5,0 m dla pozostałych budynków, wiat i altan, jednak nie więcej niż 1 kondygnacja nadziemna, c) do 15,0 m dla budowli z wyłączeniem wiat i altan. Jak stanowi art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przez budowle należy rozumieć między innymi wolno stojące maszty antenowe. Zdaniem Sądu, zawarta w § 3 pkt 13 m.p.z.p. definicja wysokości zabudowy, chociaż błędnie sformułowana, w żaden sposób nie uprawnia do wyciągnięcia wniosku, że określone w § 20 ust. 3 pkt 8 lit c m.p.z.p. ograniczenie wysokości zabudowy do 15,0 m na terenie 5MN nie odnosi się do wolno stojących masztów antenowych. Zdaniem Sądu, gdyby zamiarem Rady Miasta P. było wyłączenie z powyższego ograniczenia wolno stojących masztów antenowych, organ ten uczyniłby stosowne zastrzeżenie w m.p.z.p., w szczególności w § 20 ust. 3 pkt 8 m.p.z.p. Stąd też, zdaniem Sądu, organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdzając, że zaplanowana przez skarżącą Spółkę inwestycja, polegająca na budowie tymczasowego obiektu budowlanego: przenośnego, wolno stojącego masztu antenowego [...] wraz z infrastrukturą zasilającą - [...] na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] (działka nr ewid. [...] obr. [...]) w P., narusza ustalenia obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dotyczącym wysokości projektowanego masztu antenowego. Dlatego, zdaniem Sądu, Prezydent Miasta P. postanowieniem nr 4/2023 z 5 stycznia 2023 r. prawidłowo nałożył na inwestora obowiązek usunięcia braków i nieprawidłowości dotyczących między innymi doprowadzenia wysokości projektowanego masztu antenowego do zgodności z § 20 ust. 3 pkt 8 lit. c (dot. wysokości zabudowy) obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego Uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z 27 stycznia 2021 r., stwierdzając, że plan dopuszcza możliwość lokalizacji budowli do 15,0 m wysokości. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy pełnomocnik inwestora przedłożył, w odpowiedzi na powyższe postanowienie, uzupełniony projekt budowlany, jednak projekt budowlany nie został uzupełniony w zakresie doprowadzenia wysokości projektowanego masztu antenowego do zgodności z § 20 ust. 3 pkt 8 lit. c m.p.z.p. Jak wynika z art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 733 ze zm.) (dalej: ustawa szerokopasmowa) (który to przepis obowiązywał także w dacie uchwalania m.p.z.p.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1). Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1a). Natomiast, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust. 2). Powyższe uregulowanie prawne prowadzi do wniosku, że w razie braku umieszczenia w miejscowym planie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (a taka sytuacja zdaniem Sądu nie ma miejsca w okolicznościach niniejszej sprawy) możliwe jest lokalizowanie takiej inwestycji po spełnieniu dwóch warunków: braku naruszenia ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń i braku sprzeczności z określonym w planie przeznaczeniem terenu. Chociaż, jak stwierdził Sąd, treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren inwestycji wyklucza możliwość realizacji obiektu, którego dotyczy wniosek Spółki, to jest masztu antenowego o wysokości 43 m, to jednak nie wyklucza możliwości realizacji tego typu inwestycji co do zasady, bowiem m.p.z.p. nie zakazuje, a wręcz dopuszcza możliwość realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji. Sąd stwierdził, że w ogólnych zapisach m.p.z.p. określone zostały zasady dotyczące stacji bazowych telefonii komórkowej: - zgodnie z § 6 ust. 1 m.p.z.p. zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, z wyjątkiem inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji; - zgodnie z § 6 ust. 2 m.p.z.p. zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z wyjątkiem inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji; - zgodnie § 29 ust. 7 pkt 2 m.p.z.p. dopuszcza się lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji na warunkach określonych w przepisach odrębnych i szczególnych. Zdaniem Sądu, ma więc rację organ II instancji, że, biorąc pod uwagę § 6 ust. 1, § 6 ust. 2 oraz § 29 ust. 7 pkt 2 m.p.z.p. plan nie zakazuje realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji, natomiast dopuszcza jej realizację na warunkach określonych w przepisach odrębnych i szczególnych. W związku z czym inwestor powinien dostosować swoje zamierzenie inwestycyjne w zakresie wysokości do wymagań planu, jeśli zamierza je realizować lub też poszukać innego obszaru, gdzie mógłby zrealizować inwestycję. Sąd zwrócił także uwagę, że treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren inwestycji ustala wysokość zabudowy dla budynków mieszkalnych do 12,0 m (jednak nie więcej niż 3 kondygnacje nadziemne), natomiast dla budowli (z wyłączeniem wiat i altan) do 15,0 m. Tak więc dopuszczalna wysokość masztów antenowych przekracza o 3 m dopuszczalną wysokość zabudowy mieszkaniowej. Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym z treści art. 46 ustawy szerokopasmowej nie można wyprowadzać normy prawnej, która pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów, czy ograniczeń zabudowy urządzeniami telekomunikacyjnymi obszaru objętego planem. W konsekwencji, inwestor na podstawie ww. przepisów nie może żądać, aby obszar objęty miejscowym planem był bezwarunkowo otwarty na inwestycje przez niego realizowane. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało przepisami ustawy szerokopasmowej jedynie ograniczone, a nie zupełnie wyłączone. Prowadzi to do wniosku, że art. 46 ust. 1 i 2 ustawy szerokopasmowej, mógłby zostać naruszony tylko w takich warunkach, w których uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozbawiałaby inwestorów możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym planem. Z tego też powodu w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę tylko taka sytuacja umożliwiałaby organowi administracji architektoniczno-budowlanej ocenianie stopnia wywiązania się przez inwestora z warunku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 46 ust. 1, 1a i 2 ustawy szerokopasmowej (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 7 marca 2023 r., II SA/Ol 852/22, LEX nr 3513854, CBOSA, por. także: wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lutego 2018 r., VII SA/Wa 843/17, CBOSA). Z przepisów art. 46 ust. 1 i 2 ustawy szerokopasmowej wynika, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem, uniemożliwiającego realizację takiego celu publicznego. Nie oznacza to jednak, że organy gminy w ogóle nie mogą korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na ich terenie urządzeń telekomunikacyjnych. Nie oznacza to również, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 grudnia 2017 r., II SA/Gd 437/17, CBOSA). Jak stwierdził już wyżej Sąd, m.p.z.p. nie zakazuje, a wręcz dopuszcza możliwość realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji, tak więc w okolicznościach niniejszej sprawy nie może znaleźć zastosowania art. 46 ust. 1a ustawy szerokopasmowej. Ze wskazanych wyżej powodów, Sąd nie podzielił zarzutów sformułowanych w skardze odnośnie naruszenia art. 46 ust. 1, 1a i 2 ustawy szerokopasmowej. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu, ma rację organ II instancji, że organ I instancji prawidłowo nałożył postanowieniem na inwestora obowiązek doprowadzenia wysokości projektowanego masztu antenowego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, następnie w wyniku nieuzupełnienia projektu budowlanego w tym zakresie zawiadomił inwestora, zgodnie z art. 79a k.p.a., iż niespełnienie wymogów postanowienia, może spowodować wydanie decyzji niezgodnej z wnioskiem. Ma także rację organ II instancji, że wydana przez organ I instancji decyzja jest zgodna z prawem. Podsumowując stwierdzić należy, że, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza norm prawa materialnego ani procesowego w takim zakresie, który skutkowałby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 i art. 80 k.p.a., a decyzja i uzasadnienie decyzji odpowiadają wymogom art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.