II SA/Lu 542/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 12 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. E. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 1 czerwca 2022 r., znak: SKO.41/2529/LI/2022 w przedmiocie wznowienia postępowania - w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 sierpnia 2022 r. oraz w zakresie zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 sierpnia 2022 r. postanawia: 1. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu; 2. odrzucić zażalenie. UZASADNIENIE Pismem z 6 lipca 2022 r. R. E. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 1 czerwca 2022 r., w przedmiocie wznowienia postępowania. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 3 sierpnia 2022 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych złożonej skargi poprzez: podpisanie skargi oraz złożenie 1 podpisanego odpisu skargi, a także wskazanie numeru PESEL - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Na skutek niepodjęcia przesyłki zawierającej powyższe wezwania w terminie 14 dni od daty pierwszego awiza, została ona zwrócona do Sądu i uznana za doręczoną w dniu 23 sierpnia 2022 r. Postanowieniem z 14 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę z powodu nieusunięcia braków formalnych w terminie. W pismach procesowych z 28 września 2022 r. pełnomocnik skarżącego wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 3 sierpnia 2022 r. oraz wniósł zażalenie na to zarządzenie. Wniosek o przywrócenie terminu pełnomocnik uzasadnił brakiem wiedzy skarżącego na temat skierowanej do niego przez Sąd korespondencji w przedmiocie usunięcia braków formalnych, spowodowanej nieprzekazaniem awizo pocztowego przez matkę skarżącego. Z kolei w zażaleniu podniesiono zarzut niewłaściwej wykładni, prowadzącej następnie do niewłaściwego zastosowania art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), poprzez zakwalifikowanie braku wskazania numeru PESEL jako braku uniemożliwiającego nadanie skardze dalszego biegu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Z kolei zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione enumeratywnie w tym przepisie. Żaden obowiązujący przepis regulujący postępowanie sądowoadministracyjne nie przewiduje zażalenia na zarządzenie przewodniczącego wydziału w przedmiocie wezwania do usunięcia braków formalnych pisma procesowego, w tym skargi (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Skoro tak, zażalenie na takie zarządzenie jest niedopuszczalne. Z kolei rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu jest możliwe tylko wtedy, gdy czynność procesowa jest dopuszczalna i ustawa przewiduje termin dla jej dokonania. Skoro ustawodawca nie przewidział zażalenia na zarządzenie w przedmiocie usunięcia braków formalnych skargi, taka czynność procesowa jest niedopuszczalna, nie ma zatem mowy o jakimkolwiek terminie dla jej dokonania. Wniosek o przywrócenie terminu jest w tej sytuacji również niedopuszczalny. Z powyższego wynika, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a., zaś zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. W tych okolicznościach Sąd postanowił jak w sentencji.