III SA/Kr 1015/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Ewa Michna Protokolant starszy referent Paulina Grojec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2023 r. nr SKO.ŚR/4111/1542/2022 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 11 kwietnia 2023r., nr SKO.ŚR/4111/1542/2022 utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. z dnia 9 grudnia 2022r., nr [...] orzekającą o odmowie przyznania B. S. (dalej jako skarżąca) prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką K. B., ur. 1 maja 1940r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Organ I instancji decyzją z dnia 5 lipca 2022r. odmówił skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. Po zapoznaniu się z odwołaniem skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 20 września 2022r. nr SKO.ŚR/4111/979/2022, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w sprawie nie ustalono dostatecznie, jaka jest sytuacja rodzinna wnioskodawczyni i jej matki. W dniu 9 grudnia 2022r. organ I instancji wydał decyzję, którą odmówił skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. Organ ustalił, że matka skarżącej jest wdową, legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 26 sierpnia 2020r., wydanym przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. Orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności zostało wydane do dnia 31 sierpnia 2021r. Skarżąca razem z matką zamieszkuje we wspólnym gospodarstwie domowym, opiekuje się niepełnosprawną matką przez cała dobę. Wykonuje wszystkie czynności związane z poranną toaletą, przygotowaniem posiłków, podawaniem leków, ubieraniem, wizytami u lekarza. Matka skarżącej choruje na astmę oskrzelową, ma niesprawną prawą rękę po upadku, diagnozowana pod kątem demencji starczej ponieważ nie rozpoznaje członków rodziny lub zapomina, np. zakręcić kurka od gazu, co może stwarzać zagrożenie dla niej samej. Skarżąca oświadczyła, że pracowała w firmie O. i została zwolniona z przyczyn ekonomicznych, jednak nie może podjąć jakiegokolwiek zatrudnienia, nawet w niepełnym wymiarze czasu, ponieważ stan zdrowia jej matki uległ pogorszeniu. Obecnie matka. jest już osobą leżącą i wymaga całodobowej opieki. Siostra wnioskodawczyni jest wdową, ma 55 lat, zamieszkuje w D., w miejscowości oddalonej o ok. 200 km od zamieszkania matki, pracuje w P., a jej pensja wystarcza jedynie na jej utrzymanie i dlatego nie jest w stanie zajmować się chorą matką. Zdaniem organu I instancji, w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka ustawowa określona w art. 17 ust.1 lit. b u.ś.r., warunkująca możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Odnosząc się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 październik 2014r., sygn. akt K38/13, organ stwierdził, że wyrok ten nie spowodował żadnej zmiany normatywnej, a organ administracyjny zobowiązany jest wyłącznie stosować prawo w brzmieniu obowiązującym. Ustawodawca od dnia wydania wyroku TK nie wprowadził żadnych zmian w zakresie ww. przepisu w u.ś.r. Z przedłożonej dokumentacji nie wynika aby niepełnosprawność matki wnioskodawczyni powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia i z tych powodów organ odmówił skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia. W odwołaniu skarżąca powołała się na treść ww. wyroku TK z dnia 21 października 2014r. i wniosła o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, SKO w Krakowie decyzją z dnia 11 kwietnia 2023r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołując się na treść art. 17 ust. 1, ust. 1b u.ś.r.i wskazał, że przepis ten wyrokiem TK z dnia 21 października 2014r., sygn. akt K 38/13 został uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. W konsekwencji wykładni art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Kolegium stanęło na stanowisku, że zaskarżoną decyzję należy utrzymać w mocy, jednak z uwagi na inne, niż wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności. W aktach znajduje się orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 26 sierpnia 2020r., z którego wynika, iż matka skarżącej została zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Orzeczenie wydano dnia 31 sierpnia 2021r., a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 15 lipca 2020r., przy czym nie da się ustalić, od kiedy niepełnosprawność istnieje. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 15 h wobec treści art. 15 h ust 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (DZ U z 2021r. poz. 2095 ze zm.), orzeczenie to nadal zachowuje ważność. Natomiast Kolegium w odmienny sposób interpretuje zapis ustawy w tym zakresie. Przepis ten stanowił, że z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, orzeczenie o niepełnosprawności albo orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, wydane na czas określony na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, którego ważność: 1) upłynęła w terminie do 90 dni przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, pod warunkiem złożenia w tym terminie kolejnego wniosku o wydanie orzeczenia, zachowuje ważność do upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności; 2) upływa w terminie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, zachowuje ważność do upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Kolegium wskazało, że art. 15h został dodany przez art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568) zmieniającej cytowaną ustawę z dniem 31 marca 2020r., z tym że w zakresie art. 15h ust. 1 pkt 1 wszedł w życie z dniem 9 grudnia 2019r., natomiast w zakresie art. 15 ust. 1 pkt 2 - z dniem 8 marca 2020r. Przepis ten ma charakter szczególny i dotyczy wyłącznie orzeczeń, wydanych przed dniem 8 marca 2020r. Natomiast nie dotyczy on orzeczeń wydanych po wejściu w życie ww. ustawy. Orzeczenia wydane po dniu 8 marca 2020r. (tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) są ważne przez okres w nich wskazany, czyli w niniejszej sprawie do 31 sierpnia 2021r. i dlatego, zdaniem Kolegium matka skarżącej nie legitymuje się ważnym orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wobec czego skarżąca nie jest uprawniona do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością zapewnienia opieki matce. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Kolegium, zawartym w decyzji i podała, że jej zdaniem orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, wydane po dniu 8 marca 2020r. jest ważne do 60 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej, niż do dnia wydania nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. W świetle powołanego przepisu Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2023 r. w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że zawiera ona wady, powodujące konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Z uwagi na czasookres okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy, które zbiegły się z wybuchem pandemii wirusa SARS-CoV-2 wskazać należy, że w tym czasie działalność wszystkich podmiotów i organów władzy publicznej oraz całego społeczeństwa wymagały przyjęcia odmiennego trybu działania, wszystkie czynności podejmowane przez te podmioty były podejmowane z uwzględnieniem restrykcji związanych ze stanem pandemii. Stan epidemii wprowadzony został na terenie Polski rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2022r., poz. 340) od dnia 20 marca 2020r. Natomiast odwołany został z dniem 16 maja 2022r. rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. 2022, poz. 1027). Jednocześnie, zgodnie z tym samym rozporządzeniem, ogłoszono stan zagrożenia epidemicznego, który obowiązywał do dnia 31 grudnia 2022r., następnie został on przedłużony do dnia 31 marca 2023r. na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2022r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2022r., poz. 2736), a następnie odwołany z dniem 1 lipca 2023r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2023r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. 2023r., poz. 1118). Racjonalny ustawodawca uwzględniając okoliczności związane z wybuchem pandemii wirusa SARS-CoV-2, przewidział że normalne działanie podmiotów administracji publicznej będzie istotnie zaburzone. W związku z tym przyjęto ustawę o koronawirusie, która miała na celu reagowanie na ziszczenie się okoliczności, które w stanie przed pandemią, wiązałyby się z wystąpieniem określonych skutków prawnych. Jednym z tych rozwiązań było wydłużenie okresu obowiązywania orzeczeń o stopniu niepełnosprawności osób dotkniętych różnymi schorzeniami, które uregulowano w art. 15h ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021r., poz. 2095 ze zm., dalej jako: "ustawa o COVID", "ustawa o koronawirusie"). Artykuł 15h ustawy o COVID dodany został do ustawy o COVID przez art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020r. (Dz.U.2020.568, dalej: "ustawa nowelizująca") zmieniającej nin. ustawę z dniem 31 marca 2020r. Zgodnie jednak z art. 101 pkt 2 lit. d) ustawy nowelizującej art. 15 ust. 1 pkt 2 wszedł w życie z dniem 8 marca 2020r. Przepis art. 15h ust. 1 pkt 1 i 2 przewidywał dwie zasadnicze sytuacje, w których może dojść do przedłużenia ważności orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, wydanych na czas określony (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2023r., sygn. akt I OSK 1005/22, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 lutego 2023r., sygn. akt II SA/Sz 1012/22, wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 września 2023r., sygn. akt II SA/Łd 575/23, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 marca 2022r., sygn. akt II SA/Po 461/21, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 listopada 2023r., sygn. akt IV SA/Po 596/23). Zgodnie z art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy o COVID, z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, orzeczenie o niepełnosprawności albo orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, wydane na czas określony na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (dalej jako: "ustawa o rehabilitacji"), którego ważność upływa w terminie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, zachowuje ważność do upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Zgodnie z powołanym przepisem wydłużenie terminu ważności orzeczenia o niepełnosprawności i o stopniu niepełnosprawności, którego termin ważności upłynął w terminie od dnia wejścia w życie ww. ustawy, tj. po dniu 8 marca 2020r. nie jest warunkowane złożeniem wniosku o wydanie ponownego orzeczenia ustalającego niepełnosprawność albo stopień niepełnosprawności z uwagi na wystąpienie sytuacji zagrożenia rozprzestrzeniania się zakażeń wirusem SARS-CoV-2. Ustawodawca przewidział, że maksymalny termin ważności wydłużonych orzeczeń upływa w terminie do 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności (art. 15h ust. 1 pkt 2); (zob. M. Borski [w:] Komentarz do niektórych przepisów ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych [w:] Tarcza antykryzysowa 1.0 - 4.0, ustawa o dodatku solidarnościowym i inne regulacje, jako szczególne rozwiązania w prawie pracy, prawie urzędniczym i prawie ubezpieczeń społecznych związane z COVID-19. Komentarz, red. K.W. Baran, Warszawa 2020, art. 15(h)., Lex el.). Powołaną normę należy zatem rozumieć następująco. Jeżeli orzeczenie o niepełnosprawności, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo o niezdolności do samodzielnej egzystencji, wygasa w okresie trwania pandemii wirusa SARS-CoV-2, ulega ono, z mocy prawa, przedłużeniu do 60. dnia licząc od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, ale nie dłużej niż do momentu wydania nowego orzeczenia. Okres, na jaki ustawodawca przedłużył ważność terminowego orzeczenia, a więc 60 dni dotyczy sytuacji, w której już odwołano stan zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 lutego 2023r., sygn. akt II SA/Sz 1012/22). Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy należy stwierdzić, że matka skarżącej (na dzień wydania decyzji) legitymowała się ważnym orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 26 sierpnia 2020r., nr [...] wydanym przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. Ustalony stopień niepełnosprawności wg ww. orzeczenia datował się od dnia 15 lipca 2020r. do dnia 31 sierpnia 2021r., symbol przyczyny niepełnosprawności 05-R. Ponieważ na podstawie art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy o COVID ważność tego orzeczenia ulegała przedłużeniu z mocy prawa do upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii - ważność orzeczenia matki skarżącej o niepełnosprawności obwiązywał w okresie od wejścia w życie ustawy o COVID (to jest od 8 marca 2020r.) do dnia odwołania w Polsce stanu epidemii (16 maja 2022r.)/ stanu zagrożenia epidemicznego (1 lipca 2023r.). Podkreślić jeszcze raz należy, że obowiązek złożenia kolejnego wniosku o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności, jako warunek przedłużenia ważności dotychczasowego orzeczenia o niepełnosprawności przewidziany był jednie w art. 15h ust. 1 pkt 1 ustawy o COVID. Dotyczył on osób, legitymujących się orzeczeniami o niepełnosprawności albo orzeczeniami o stopniu niepełnosprawności, których ważność upłynęła w terminie do 90 dni przed dniem wejścia w życie ustawy o COVID. Tymczasem w przedmiotowej sprawie, ważność orzeczenia upływała po dacie wejścia w życie przepisów ustawy o COVID, a więc zastosowanie do niej znajdował art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy, który nie nakładał obowiązku wystąpienia z wnioskiem o wydanie nowego orzeczenia jako warunku przedłużenia ważności dotychczasowego orzeczenia. Powyższe wywody – wbrew twierdzeniom organu odwoławczego prowadzą do konkluzji, że orzeczenie matki skarżącej o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 26 sierpnia 2020r. było orzeczeniem ważnym, a w konsekwencji, skarżąca była uprawniona do ubiegania się o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością zapewnienia opieki matce. Przechodząc zatem do oceny przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023r., poz. 390, dalej: "u.ś.r"), które zastosowały organy w decyzji I i II instancji – wskazać należy, że instytucję świadczenia pielęgnacyjnego reguluje art. 17 u.ś.r., w którym szczegółowo określono przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest pozytywne rozpatrzenie wniosku opiekuna osoby niepełnosprawnej o przyznanie świadczenia, mającego choć w niewielkim stopniu rekompensować brak możliwości świadczenia pracy w związku z opieką, jaką sprawuje nad osobą niepełnosprawną. Wskazane przez ustawę przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie. Ww. przepis jednocześnie bezpośrednio wskazuje przesłanki negatywne przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Sąd podziela stanowisko Kolegium, które prawidłowo uznało (wbrew stanowisku organu I instancji), że sam moment powstania niepełnosprawności, nie może stanowić podstawy odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Stanowisko organu I instancji względem skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014r., sygn. akt K 38/13 było bowiem błędne. Niezależnie jednak od powyższego, zaskarżona decyzja Kolegium podlega uchyleniu z uwagi nieprawidłowe zastosowanie w sprawie art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy o COVID. W świetle powyższego, ponownie rozpoznając sprawę, organy rozpoznają wniosek skarżącej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką, uwzględniając przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu wykładnię art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy o COVID dotyczącą przedłużenia okresu obowiązywania ważności orzeczenia o niepełnosprawności, przy jednoczesnym zbadaniu, czy w sprawie zaistniały przesłanki pozytywne dla przyznania tego świadczenia. W tym zakresie organy powinny wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, uwzględniając, m.in. treść i zakres orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 26 sierpnia 2020r., nr [...] oraz orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 27 czerwca 2023r., nr [...]. Wprawdzie nowe orzeczenie o niepełnosprawności matki skarżącej, tj. orzeczenie z dnia 27 czerwca 2023r., zostało wydane już po dacie wydania decyzji organu II instancji, tj. po dacie 11 kwietnia 2023r. i w istocie pozostaje bez wpływu na zaskarżoną w przedmiotowej sprawie decyzję oraz przysługujące skarżącej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego, jednak potwierdza ono, że matka skarżącej nadal jest niepełnosprawna w stopniu znacznym. Co więcej, poprzednie orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 26 sierpnia 2020r. wskazywało na przyczynę niepełnosprawności, określoną symbolem 05-R, tj. upośledzenie narządu ruchu, natomiast kolejne orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 27 czerwca 2023r. wskazuje na przyczynę niepełnosprawności, określoną symbolem 02-P, tj. choroby psychiczne. Wydając rozstrzygnięcie w sprawie, organy powinny zatem wziąć pod uwagę postępującą chorobę matki skarżącej, w szczególności fakt, że matka skarżącej jest osobą leżącą, wymagającą całodobowej opieki, a symbol 02-P potwierdza ustalenia wywiadu środowiskowego oraz oświadczenia skarżącej o demencji starczej matki skarżącej. Organy nie mogą pominąć również faktu, że druga córka skarżącej jest wdową, ma 55 lat i zamieszkuje w miejscowości oddalonej o ok. 200 km od miejsca zamieszkania swojej matki, a z pensji jest w stanie pokryć tylko swoje utrzymanie i nie jest w stanie zajmować się chorą matką. Wszystkie powyższe okoliczności faktyczne sprawy powinny zostać poddane wnikliwej analizie organów obu instancji, a uzasadnienie stanowiska, uznającego prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powinno znaleźć odzwierciedlenie w prawidłowym uzasadnieniu decyzji, co wynika z treści art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.