VIII SA/Wa 611/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), , Protokolant Specjalista Marlena Stolarczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2023 r. w Radomiu sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Z.K. (dalej skarżący, strona), jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 26 czerwca 2023 r., nr [...], utrzymująca w mocy, decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 grudnia 2022 r., nr [...], o nałożeniu z urzędu stronie kary pieniężnej w wysokości 500 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 23.08.2022 r. w miejscowości B.(droga krajowa [...]) zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Kontrola została przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Ww. pojazdem kierował A. Z. wykonując krajowy transport drogowy rzeczy z K. do R. w imieniu przedsiębiorcy J. Z.. W toku kontroli stanu technicznego stwierdzono usterkę niebezpieczną w postaci: wycieków oleju silnikowego z jednostki napędowej ciągnika. Wyciekający olej z silnika spływał stale powstającymi kroplami po elementach pojazdu, zanieczyszczając elementy ciągnika, a następnie spływał powodując zanieczyszczenie jezdni tworząc na niej plamy rozlanego oleju. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole kontroli drogowej nr [...]. Ustalono, iż osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie J. Z. jest Z. K.. Pismem z 24.10.2022 r. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej M. WITD, organ I instancji) zawiadomił Z.K. o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego z urzędu jako osoby zarządzającej transportem przedsiębiorcy J. Z. na podstawie naruszenia z załącznika nr 4 ustawy o transporcie drogowym (utd) tj. Ip. 15.2, stwierdzonego w protokole kontroli. W odpowiedzi na pismo strona złożyła wyjaśnienia na piśmie. Po przeprowadzeniu postępowania M.WITD decyzją administracyjną z dnia 01.12.2022 r., nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 500 zł tytułem za naruszenia z Ip. 15.2 załącznika nr 4 do utd. W odwołaniu od powyższej decyzji strona podniosła, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i wniosła o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ nie zapewnił mu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji. Nadto kwestionował rozbieżności w protokole kontroli w zakresie stwierdzonej usterki i brak dowodów. Dodatkowo, wywodził brak wpływu na naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym (badania techniczne pojazdu w 12 sierpnia 2022 r., wyciek oleju silnikowego był zdarzeniem losowym, na które skarżący nie miał wpływu). W konsekwencji strona podała, że po naprawie i usunięciu usterki okazało się, iż bezpośrednią przyczyną była uszczelka obudowy filtra oleju. W tej sytuacji skarżący wniósł o zastosowanie art. 92c ust. 1 utd. Rozpoznając odwołanie, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy lub GITD), powołaną na wstępie decyzją z 26 czerwca 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej k.p.a.). W uzasadnieniu decyzji organ opisał przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczył przepisy regulujące omawianą materię. Wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 utd. W odniesieniu zaś do wysokości kary GITD zauważył, iż art. 92a ust. 2, 4 i 8 w zw. z załącznikiem nr 4 do utd określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 4 do utd. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W rozpatrywanej sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz f k.p.a. Jak wskazał organ odwoławczy do decyzji nakładanych na podstawie art. 92a utd w zw. z art. 93 ust. 1 utd mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust. pkt 1 utd, w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku także art. 92b ust. 1 utd. W tym względzie także ma zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., która stanowi, iż w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych: odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się. GITD omówił ramy prawne zastosowanych przepisów prawnych. Dalej GITD omówił zakres przeprowadzanej kontroli technicznej, wyjaśniając, iż zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110 ze zm.), pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego pojazd wytypowany przez kontrolującego do drogowej kontroli technicznej podlega wstępnej lub szczegółowej drogowej kontroli technicznej. Z dalszych ustaleń organu odwoławczego wynika, że osobą zarządzającą (z KREPTD) transportem w przedsiębiorstwie J. Z., jest Z.K., posiadający certyfikat kompetencji zawodowych w międzynarodowym transporcie drogowym rzeczy nr [...] z dnia 22 maja 2012 r. GITD wywiódł, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie (protokół kontroli drogowej, protokół oględzin pojazdu, dokumentacja kserograficzna okazanych dokumentów w aktach sprawy) wskazuje, że w dniu 23.08.2022 r. w miejscowości B. (droga krajowa [...]) poddano kontroli drogowej zespół pojazdów składającego się z pojazdu marki [...] o nr rej. [...], którym kierował A.Z.. Kontrola została przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego i stwierdzona w protokole nr [...]. Kierowca okazał do kontroli m.in. wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wydany przedsiębiorcy J. Z.. Z ustaleń stwierdzonych w protokole oględzin wynika, iż w trakcie kontroli stanu technicznego pojazdu stwierdzono wyciek oleju silnikowego z jednostki napędowej ciągnika pojazdu. Wyciekający olej z silnika spływa stale powstającymi kroplami po elementach pojazdu, zanieczyszczając elementy ciągnika a następnie spływa powodując zanieczyszczenie jezdni tworząc na niej plamy rozlanego oleju, co zakwalifikowano jako usterkę niebezpieczną. W związku z powyższym zatrzymano elektronicznie dowód rejestracyjny pojazdu i zakazano dalszej jazdy Zdaniem organu odwoławczego protokół kontroli z dnia 23.08.2022 r. nr [...] stanowi istotny dowód w przedmiotowej sprawie. Protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. W uzasadnieniu wskazano omyłkowo nazwisko kierowcy (strona 7 decyzji). W toku postępowania skarżący poinformował, że jest osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie J.Z.. Podsumowując zebrany materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, że w wyniku oceny stanu technicznego pojazdu marki [...] o nr rej. [...] stwierdzono usterkę w postaci stale powstającego wycieku oleju z jednostki napędowej ciągnika pojazdu (wyciekający olej z silnika spływał stale powstającymi kroplami po elementach pojazdu, zanieczyszczając elementy ciągnika a następnie spływa powodując zanieczyszczenie jezdni tworząc na niej plamy rozlanego oleju), co kontrolujący zakwalifikowali jako usterkę o charakterze niebezpiecznej. Powyższe potwierdza protokół kontroli, protokół oględzin. Podniósł także, że stosownie do pkt 8.4.1.2 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego wycieki płynów polegające na stałym powstawaniu kropli, które stanowi bardzo poważne ryzyko dla środowiska lub bezpieczeństwa kwalifikowane jest jako usterka niebezpieczna. Również GITD podkreślił, iż protokół jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Zarówno protokół kontroli, jak i protokół oględzin zostały podpisane przez kierowcę i stanowią zasadniczy dowód w przedmiotowym postępowaniu. Stwierdził, iż to na skarżącym jako zarządzającym transportem spoczywa obowiązek sprawowania rzeczywistego i stałego nadzoru nad operacjami transportowymi realizowanymi w przedsiębiorstwie i stałego nadzoru. Do odpowiedzialności administracyjnej wystarczy jedynie, że organ stwierdzi naruszenie przepisu prawa materialnego obligującego go do wydania decyzji, w której określi karę administracyjną. Odpowiedzialność administracyjna skonstruowana jest na zasadzie ryzyka. W ocenie GITD zebrany materiał dowodowy potwierdza fakt naruszenia przepisów przez stronę, zaś brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 utd. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność również za usterki powstałe w czasie wykonywania przez kierowcę zadania przewozowego, a nie tylko za stan techniczny pojazdu w chwili jego rozpoczęcia. Końcowo GITD stwierdził, że strona nie wykazała dołożenia należytej staranności do zadbania o to by nie doszło do przedmiotowego naruszenia ani nie wykazała przesłanek zwalniających z odpowiedzialności na podstawie art. 92c utd. W skardze wniesionej na decyzję GITD do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania ze względu na rażące naruszenie prawa organów obu instancji. W opisowej skardze przedstawił swoje stanowisko, zwrócił uwagę na błąd nazwiska kierowcy (M.W.), a także ponownie zauważył, że organ M.Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie zapewnił mu czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Skarżący podał, że bezpośrednią przyczyną wycieku oleju - w postaci kropel – była "uszczelka obudowy filtra oleju" kod towaru [...] o wartości zakupu 85,01 zł (brutto). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sąd nie ma zatem możliwości merytorycznego orzekania w sprawie rozstrzygniętej przez organy administracji publicznej aktami administracyjnymi poddanymi jego kontroli. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W opisanych przypadkach sąd uchyla decyzję lub postanowienie. Natomiast stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2-3 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza ich nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2) albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala zgodnie z art. 151 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. Przy czym, przeprowadzając kontrolę, sąd bierze pod uwagę stan faktyczny oraz stan prawny istniejący w momencie podejmowania przez organ administracji kontrolowanego aktu administracyjnego. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu obligującym do wyeliminowania go z obrotu prawnego. Stan faktyczny tej sprawy ustalono i oceniono prawidłowo, a wykładnia i zastosowanie przepisów prawa materialnego nie nasuwa zastrzeżeń. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd, jest zaskarżona decyzja GITD z 26 czerwca 2023 r., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 1 grudnia 2022 r., o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 500,00 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne. Materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 92a utd oraz normy rozporządzeń. Zgodnie z art. 92a ust. 2 utd, zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Z kolei stosownie do art. 2 pkt 5 rozporządzenia 1071/2009 zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Nie ulega wątpliwości, że postępowanie toczyło się wobec Z. K., osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie J. Z.. Z kolei kierowcą wykonującym transport był A.Z.. Jednorazowy błąd organu odwoławczego co do nazwiska kierowcy (strona 7 zaskarżonej decyzji, gdzie wskazano nazwisko kierowcy M.W.), jest oczywiście błędem, ale nie skutkującym przekreśleniem całej decyzji. Należy podkreślić, że w opisie stanu faktycznego zdarzenia GITD (strona 7 decyzji) organ wskazał prawidłowe dane kierowcy, pojazdu, przedsiębiorcy. Nie ulega zatem wątpliwości Sądu, że organ rozpoznawał sprawę skarżącego, a nie innej osoby. Wracając na grunt rozpoznawanej sprawy przytoczyć należy § 9 ust. 9 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów, w świetle którego pojazd powinien być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby nie występowały wyraźne wycieki w postaci spadających kropel materiałów eksploatacyjnych z zespołów i układów pojazdów. W kontrolowanej sprawie z ustaleń stwierdzonych w protokole oględzin wynika, iż w trakcie kontroli stanu technicznego pojazdu stwierdzono wyciek oleju silnikowego z jednostki napędowej ciągnika pojazdu, zanieczyszczając elementy ciągnika, a następnie spływa powodując zanieczyszczenie jezdni tworząc na niej plamy rozlanego oleju, co zakwalifikowano jako usterkę niebezpieczną. Organ odwoławczy zakwalifikował stwierdzony wyciek – według pkt 8.4.1.2. załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego, wycieki płynów polegające na stałym powstawaniu kropli, które stanowi bardzo poważne ryzyko dla środowiska lub bezpieczeństwa kwalifikowane jest jako usterka niebezpieczna. Załącznik nr 1 do rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego opisuje szczegółowo sposób identyfikowania pojazdu, zakres i metody kontroli stanu technicznego oraz kryteria oceny usterek stwierdzonych podczas tego badania. Pozycja w pkt 8.4.1, dotycząca wycieku płynu innego niż woda, opisuje, że stałe powstawanie kropli jest bardzo poważnym ryzykiem dla środowiska lub bezpieczeństwa i stanowi usterkę zakwalifikowaną jako niebezpieczną. Prawidłowo zatem stwierdził organ odwoławczy że wycieki płynów polegające na stałym powstawaniu kropli, które stanowią bardzo poważne ryzyko dla środowiska lub bezpieczeństwa kwalifikowane jest jako usterka niebezpieczna. Tym samym zasadna jest odpowiedzialność zarządcy, w tym przypadku skarżącego. W sprawie w ocenie Sądu stan faktyczny został ustalony prawidłowo, z przeprowadzonej kontroli pojazdu został sporządzony protokół kontroli, kontrola została przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, kierowca podpisał protokół kontroli. Słusznie zatem wskazuje organ odwoławczy, że protokół kontroli i protokół oględzin stanowią zasadniczy dowód w przedmiotowym postępowaniu. Odnosząc się zatem do zarzutów skargi podważających ustalenia organów, stwierdzić należy, że stanowią one de facto polemikę z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym sprawy. Strona skarżąca przytacza pojedyncze zdania z kilkunastu kart uzasadnienia decyzji i wyciąga własne wnioski. Nie sposób zając stanowiska do tych wniosków bowiem skarżący nawiązuje w nich do innej decyzji dotyczącej przewoźnika, która nie podlegała ocenie Sądu. W tej sytuacji Sąd uznał te zarzuty za bezzasadne. Skarżący nie zakwestionował skutecznie, że kontrola została przeprowadzona w sposób nieuprawniony, że kierowca nie podpisał protokołu, że nie wykazano usterki, że zastosowano wadliwą ocenę prawną stwierdzonej usterki. Dlatego w sprawie nie można mówić także o niewyjaśnieniu stanu faktycznego. Został on wyjaśniony w stopniu wystarczającym dla rozstrzygnięcia sprawy. Dokładny przebieg kontroli został opisany w protokole, który został podpisany również przez kierowcę kierującego tym pojazdem, czym potwierdził on prawidłowość jego sporządzenia. Kierowca nie wniósł też do protokołu żadnych zastrzeżeń, a zatem w pełni godził się z jego treścią. Protokół kontroli w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. jest dokumentem urzędowym. Dokument ten sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Znajdujący się w aktach sprawy protokół kontroli korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzony jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (wyrok z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akr III SA/Po 1430/21), że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 2 utd nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotów w niej wymienionych do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 4 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 8 ustawy. Wskazać należy, że przepis art. 92a ust. 2 utd stwarza domniemanie odpowiedzialności osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym. Dlatego, co do zasady, bez znaczenia są okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń. To na podmiocie odpowiedzialnym ciąży obowiązek wykazania okolicznościami sprawy i dowodami, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Winny to być obiektywne przeszkody nieprzewidywalne. Nie mieści się w nich brak nadzoru osoby odpowiedzialnej za transport w przedsiębiorstwie nad środkiem transportu i brak kontroli przebiegu czynności transportowych (tak słusznie wyrok WSA w Białymstoku z dnia 5 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 72/20). Trafnie wskazał GITD, że to na skarżącym jako zarządzającym transportem spoczywa obowiązek sprawowania rzeczywistego i stałego nadzoru nad operacjami transportowymi realizowanymi w przedsiębiorstwie, w tym sprawdzanie pojazdu. Odpowiedzialność administracyjna skonstruowana jest na zasadzie ryzyka, co oznacza, że nieważne jest czy podmiot który ma być ukarany zawinił. Sąd podziela także stanowisko organów co do braku przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 utd ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Przepis ten pozwala na uniknięcie odpowiedzialności, wówczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Jednak przesłanki wskazane w tym przepisie nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się jednoznacznie, że z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wyraźnie wynika, że przesłanki uwalniające od odpowiedzialności organizatora transportu nie odnoszą się do zachowania przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy dochowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2019 r., sygn. akt II GSK 2128/17 - wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Przy czym podkreślenia wymaga, że organy administracji publicznej nie mają obowiązku samodzielnego poszukiwania argumentów na poparcie twierdzeń strony o konieczności wyłączenia jej odpowiedzialności za popełnione przez nią naruszenia prawa, w sytuacji gdy argumentów tych nie przytoczyła sama strona (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 835/19). Odnośnie zaś zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów zauważyć należy, iż w przypadku braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych konieczne jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej strona nie mogła dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić oraz jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć to uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 209/10). Dlatego też strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Uchylenie decyzji administracyjnej poddanej kontroli sądu administracyjnego może bowiem nastąpić w sytuacji, gdy naruszenie przepisów prawa procesowego mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, skarżący został prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu z urzędu postępowania, został pouczony o możliwości złożenia wyjaśnień, wiedział zatem o toczącym się w jego sprawie postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, został także zawiadomiony o treści art. 10 § 1 k.p.a. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek jedynie wtedy, gdy strona wykaże, że powyższe uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, przy czym niedokonanie tych czynności miałoby wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 1994/14). To czy skarżąca ze swego Sam fakt przyjęcia przez organ odmiennej wykładni dotyczącej zastosowania przepisów prawa materialnego niż tego oczekiwał skarżący nie może być uznany za niewyczerpujące zebranie i ustalenie stanu faktycznego w sprawie, prowadzące do naruszenia zasady zaufania do organów prowadzących postępowanie. Konkludując sam skarżący przyznał w skardze co powodowało wyciek oleju, a mianowicie "uszczelka obudowy filtra oleju", przy czy skarżący nie wykazał w postępowaniu aby przed wyjazdem pojazdu został on sprawdzony. Okoliczności tej nie wskazywał także kierowca w trakcie kontroli pojazdu. Rolą osoby zarządzającej transportem nie jest bierne trwanie na stanowisku i jedynie relacjonowanie dostrzeganych naruszeń, których ewentualnie dopuścił się kierowca. Rolą tej osoby jest efektywne zorganizowanie przewozów, tak aby do naruszeń w efekcie końcowym nie dochodziło. Skarżący nie wykazał się dowodami, aby sprawdzał pojazd przed wyjazdem w trasę, nie wykazał sposobów realizowania czynności nadzorczych wykonywanych przez siebie. Na zakończenie Sąd stwierdza, że rację ma organ podając, iż odpowiedzialność administracyjna tym różni się od odpowiedzialności karnej, że dla przyjęcia tej pierwszej co do zasady nie ma znaczenia wina podmiotu, ale samo stwierdzenia naruszenia (wystąpienia usterki), z którym przepisy wiążą nałożenie kary pieniężnej. Zdaniem Sądu podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie dopatrzył się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.