II OSK 589/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 października 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 607/21 w sprawie ze skargi A. F. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] maja 2021 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz A. F. kwotę 1587 (jeden tysiąc pięćset osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 13 października 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 607/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę A. F. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego (zwanego dalej "Wojewodą") z dnia [...] maja 2021 r., znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kielce (zwanego dalej "Prezydentem") z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...], znak [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono P. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego według projektu "[...]" wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodno-kanalizacyjną, c.o., elektryczną oraz wewnętrzną i zewnętrzną instalacją gazu na działce nr [...] przy ul. [...] w Kielcach. Jednym z zarzutów, z powodu których A. F. wniósł skargę, było utrzymanie przez Wojewodę w mocy decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o udzieleniu pozwolenia na budowę z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w tym miejscu zastrzec należy, że do niniejszej sprawy miało zastosowanie P.b. w brzmieniu sprzed 19 września 2020 r.: tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, dalej "P.b."), co wiązało się z niedotrzymaniem wymogów z § 271 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, dalej "r.w.t.") Odnosząc się do powyższych kwestii Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyjaśnił po pierwsze, że w toku postępowania Wojewoda prawidłowo przeprowadził postępowanie uzupełniające w zakresie zobowiązania inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego przez uwzględnienie w nim rozwiązań polepszających warunki ochrony przeciwpożarowej budynku – co zostało przedstawione przez stronę przy piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. Natomiast w odniesieniu merytorycznych aspektów sprawy dotyczących wymogów § 271 r.w.t. Sąd pierwszej instancji wskazał, że wedle § 271 ust. 1 r.w.t., odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego powinna wynosić 12 m. W kontrolowanej sprawie organ odwoławczy – zgodnie ze stanowiskiem skarżącego – przyjął, że budynek mieszkalny znajdujący się na jego działce nr [...] jest budynkiem drewnianym, wybudowanym z materiałów rozprzestrzeniających ogień. W tych okolicznościach Wojewoda zasadnie uznał, że zaprojektowane usytuowanie budynku na działce sąsiedniej nr [...] w odległości 8,80 m od budynku skarżącego, narusza powyższy przepis, a taka ocena uzasadniała wezwanie inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego poprzez doprojektowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Sąd zaznaczył, że ze znajdującego się w aktach sprawy uzupełnionego projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że inwestor wprowadził w projekcie rozwiązania zapewniające zgodność tego projektu z przepisami technicznymi w zakresie ochrony przeciwpożarowej, poprzez: przedłużenie ściany północnej o 0,80 m poza lico elewacji zachodniej i zabezpieczenie ściany północnej wraz z przedłużeniem, poprzez zastosowanie warstwy termoizolacji z wełny mineralnej - całość będzie pełniła funkcję ściany oddzielenia przeciwpożarowego o odporności REI 120, przy wymaganej przepisami REI 60 (przedłużenie winno być wymurowane na własnym fundamencie i sięgać do poziomu połaci dachowej); wykonanie podbitki okapu na całym obwodzie budynku, obróbek blacharskich, rynien i rur spustowych ze stali ocynkowanej powlekanej, będącej materiałem NRO nierozprzestrzeniającym ognia; zabezpieczenie drewnianej konstrukcji dachu (drewniane krokwie, łaty) do klasy niezapalności B, s1, d0, preparatem ogniochronnym FOBOS Z-Lak; wypełnienie przestrzeni między krokwiami na całej powierzchni dachu warstwą termoizolacji z wełny mineralnej; wykonanie zabudowy konstrukcji dachu (od wewnątrz) w technologii zabudowy suchej gips-karton o klasie odporności ogniowej min. EI 60 oraz wykonanie pokrycia dachu z dachówki ceramicznej, spełniającej wymóg NRO nierozprzestrzeniania się ognia. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił też, że § 271 ust. 1 r.w.t. dotyczy odległości między ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Z kolei zgodnie z § 271 ust. 10 r.w.t. – w pasie terenu o szerokości określonej w ust. 1-7, otaczającym ściany zewnętrzne budynku, niebędące ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, ściany zewnętrzne innego budynku powinny spełniać wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5 dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego obu budynków. Stosownie do § 271 ust. 12 pkt 1 r.w.t. wymaganie, o którym mowa w ust. 10, nie dotyczy budynków, które są oddzielone od siebie ścianą oddzielania przeciwpożarowego, spełniającą dla obu budynków wymagania określone w art. 232 ust. 4 i ust. 5, z zastrzeżeniem § 218 r.w.t. Przytoczywszy powyższe regulacje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, że wobec doprojektowania w projekcie architektoniczno-budowlanym inwestycji ściany oddzielenia przeciwpożarowego, nie ma zastosowania § 271 ust. 1 r.w.t., który odnosi się do odległości między ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 13 października 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 607/21 wniósł A. F. zarzucając naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej "K.p.a."), art. 35 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 P.b. oraz § 271 ust. 1 i 2 r.w.t. przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta zatwierdzającą projekt budowlany niespełniający norm techniczno-budowlanych, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 80 K.p.a. przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy organ drugiej instancji dokonał dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, co przejawia się w wadliwym uznaniu, że zmiany projektu budowlanego wprowadzone w toku postępowania odwoławczego zostały skutecznie dokonane, 3. art. 151 P.p.s.a. przez bezzasadne oddalenie skargi, 4. art. 35 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 P.b. w zw. z § 271 ust. 1 i 2 r.w.t., przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta zatwierdzającą projekt budowlany niespełniający norm techniczno-budowlanych. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi. Wystąpił także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej A. F. zwrócił uwagę, że Sąd pierwszej instancji motywując wydany wyroku wskazał, iż: "w sytuacji doprojektowania w projekcie architektoniczno-budowlanym przedmiotowej inwestycji ściany oddzielenia przeciwpożarowego, nie ma zastosowania § 271 ust. 1 rozporządzenia, który – jak już wyżej wskazano, odnosi się do odległości między ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego" oraz "wprowadzone w projekcie zmiany zostały pozytywnie zaopiniowane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych". Zdaniem skarżącego Sąd nie dostrzegł jednak sprzeczności między treścią sentencji decyzji Wojewody a jej uzasadnieniem. Organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję Prezydenta, którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono P. S. pozwolenia na budowę obejmującego budynek mieszkalny jednorodzinny według projektu typ "[...]" wraz z wewnętrznymi instalacjami na terenie działki nr [...] , według adaptacji projektu Z. S., T. M. , E. M. i J. W. . Opisane w uzasadnieniu wyroku zmiany projektu, mające służyć zapewnieniu zgodności projektu z przepisami technicznymi w zakresie ochrony przeciwpożarowej, miały zostać wedle Wojewody wprowadzone w związku z pismem inwestora z dnia [...] lipca 2020 r. wraz z załącznikami opisowymi i graficznymi oraz w związku dopisaniem przez projektanta w projekcie budowlanym zmian dotyczących bezpieczeństwa przeciwpożarowego budynku w dniu [...] marca 2021 r. A. F. podkreślił, że wymienione wyżej zmiany nie zostały zatwierdzone przez Wojewodę, który wybrał wariant decyzji z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., to jest utrzymał w mocy decyzję Prezydenta zatwierdzającą pierwotny projekt budowlany niezawierający późniejszego uzupełnienia o rozwiązania zapewniające zgodność z przepisami technicznymi w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Wprowadzenie zmian ma więc charakter faktyczny, irrelewantny prawnie dla oceny, czy nie zostały naruszone przepisy § 271 r.w.t. Te same okoliczności stały się także podstawą wywiedzenia pozostałych zarzutów kasacyjnych. W piśmie z dnia [...] lutego 2022 r. P. S. złożył odpowiedź na skargę kasacyjną domagając się jej oddalenia. Przedstawił przykłady orzeczeń sądów administracyjnych, w których akceptowano możliwość wydania przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, pomimo że w trakcie postępowania odwoławczego dokonano zmian w projekcie budowlanym. Naczelny Sąd Administracyjne zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej w istocie rzeczy opierają się na wspólnym założeniu wyjściowym. Otóż A. F. twierdzi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach powinien był uwzględnić skargę (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.), gdyż Wojewoda w okolicznościach sprawy wydał nieprawidłowe rozstrzygnięcie. Choć wprawdzie inwestor w toku postępowania przedstawił określone deklaracje oraz naniósł korekty na egzemplarzu projektu związane z koniecznością zadośćuczynienia wymogom z § 271 ust. 1 i 2 r.w.t. (co było szczególnie niepokojące dla skarżącego), to jednak w ostatecznym rozrachunku korekty te nie miały skutku prawnego, gdyż Wojewoda błędnie orzekł na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta w mocy. Utrzymał tym samym rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne o zatwierdzeniu projektu budowlanego w pierwotnej wersji przez co nadal aktualny pozostał zarzut dotyczący niezgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 P.b. oraz § 271 ust. 1 i 2 r.w.t.). Taka teza stała się też podstawą wywiedzenia zarzutu naruszenia art. 80 K.p.a. (Wojewoda mając na uwadze całokształt materiału dowodowego nie powinien był utrzymywać decyzji Prezydenta w mocy) oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 P.b. oraz § 271 ust. 1 i 2 r.w.t. (przedstawionych w kategoriach naruszenia prawa materialnego). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko A. F. jest trafne. Skarżący ma rację, że Wojewoda niewłaściwie sformułował sentencję decyzji odwoławczej, a uchybienia tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie powinien pominąć. Jak zostało ustalone i co jest bezsporne, wobec wynikłych w toku sprawy zastrzeżeń dotyczących spełnienia przez zaprojektowany na działce nr [...] przy ul. [...] w Kielcach budynek wymogów z § 271 ust. 1 i 2 r.w.t., pismem z dnia 8 marca 2021 r. organ odwoławczy wezwał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego poprzez uwzględnienie w nim rozwiązań polepszających warunki ochrony przeciwpożarowej. Te zostały przedstawione przez inwestora przy piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. Inwestor przedłożył też poprawiony i uzupełniony projekt budowlany. Mając na uwadze powyższe nie ulega wątpliwości, że dokonano zmiany w projekcie budowlanym na etapie postępowania drugiej instancji administracyjnej. Zmiana ta była istotna, gdyż dotyczyła wymogów usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe (§ 271 ust. 1 i 2 r.w.t.) i ma znaczenie z punktu widzenia weryfikacji zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi. Naniesione przez projektanta modyfikacje zostały opisane i wyrysowane na poszczególnych kartach projektu (zob. zwłaszcza rysunki: A /Zagospodarowanie terenu/ oraz A3-A6 /projekt architektoniczno-budowlany/), natomiast zaproponowane rozwiązania zostały przedstawione przy piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. Powyższe oznacza, że projekt budowlany, pierwotnie zatwierdzony decyzją Prezydenta z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...], uzyskał nową treść i to nie przez drobne korekty czy sprostowania, ale istotnie zmieniono go merytorycznie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w zaistniałych okolicznościach, jeżeli Wojewoda chciał osiągnąć skutek w postaci ostatecznego zatwierdzenia zmienionego projektu (którego zaakceptował), to powinien był uchylić decyzję Prezydenta i w to miejsce we własnym zakresie – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. – zatwierdzić projekt po korekcie dokonanej przez inwestora. Nie jest natomiast właściwe takie oto rozwiązanie procesowe, że Wojewoda przyjmuje do akt istotnie zmieniony projekt budowlany w stosunku do pierwotnie zatwierdzonego, lecz mimo to utrzymuje decyzję pierwszej instancji w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Ujmując opisane zagadnienie z pewnego dystansu Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że oczywiście ma świadomość, że Wojewoda docelowo chciał, aby skutkiem jego postępowania było zatwierdzenie projektu budowlanego z dokonaną korektą. Na tle analizy akt administracyjnych zamiary organu odwoławczego są czytelne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie powinien był jednak zaakceptować, gdyż wydano ją z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Należy pamiętać, że konkretyzacja stosunku administracyjnoprawnego następuje w decyzji administracyjnej i to ona, jako akt administracyjny, funkcjonuje w obrocie prawnym. Decyzja o pozwoleniu na budowę zawiera w swej treści integralne rozstrzygnięcie wyrażające się w zatwierdzeniu projektu, a wręcz jego konkretnych egzemplarzy (niegdyś czerech, obecnie trzech) (art. 34 ust. 4 i 4a P.b.). Jeżeli wiec organ pierwszej instancji projekt zatwierdził, to jego istotna zmiana przez projektanta na etapie drugiej instancji, wymaga uchylenia rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego i ponownego orzeczenia o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu (do czego organ odwoławczy architektoniczno-budowlany jest uprawniony). Utrzymanie pozwolenia na budowę (wraz z zatwierdzeniem projektu budowlanego) w mocy nie może natomiast łączyć się z istotnymi korektami w samym projekcie. Instancyjne utrzymanie w mocy (art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.) oznacza bowiem podtrzymanie niezmienionego rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, a więc i utrzymanie mocy prawnej zatwierdzenia projektu budowlanego w pierwotnej wersji. W tym miejscu można dodać, że praktyka organów architektoniczno-budowlanych odwoławczych polegająca na uchylaniu decyzji pierwszej instancji i zatwierdzaniu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., skorygowanego projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę, jest akceptowana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Podkreśla się, że w sytuacji zachowania tożsamości inwestycji takie rozstrzygnięcie jest właściwe, nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.) i mieści się w kompetencjach organu odwoławczego (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 362/12, 6 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2161/12, 9 września 2019 r., sygn. akt II OSK 1468/19, 20 września 2019 r., sygn. akt II OSK 203/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie Wojewoda uczynił nieprawidłowo utrzymując w mocy decyzję Prezydenta o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu P. S. pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy na etapie postępowania odwoławczego projekt istotnie zmieniono. Organ naruszył więc art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., co powinien był dostrzec Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach kwalifikując to jako istotne uchybienie przepisom postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Jak trafnie zauważył skarżący kasacyjnie – dokonanie zmiany w projekcie budowlanym w toku postępowania odwoławczego dotyczącej elementów ważkich z punktu widzenia weryfikacji tego dokumentu (art. 35 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 P.b. oraz § 271 ust. 1 i 2 r.w.t.) powinno znaleźć odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu decyzji drugiej instancji. Organ odwoławczy, znajdując podstawy do zatwierdzenia zmienionego projektu budowlanego, powinien orzec na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od odrębnej oceny pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej uznając, że mają one charakter wtórny w stosunku do zarzutu przeanalizowanego na poprzednich stronach. A. F. twierdzi, że błędna formuła rozstrzygnięcia Wojewody świadczy, że organ ten ocenił sprawę dowolnie (art. 80 K.p.a.), ale też powoduje, że aktualne pozostały zarzuty naruszenia prawa budowlanego i techniczno-budowlane (art. 35 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 P.b. oraz § 271 ust. 1 i 2 r.w.t.). Twierdzenia te nie są pozbawione racji, niemniej należy pamiętać, że wywodzą się one z pierwotnego uchybienia organu, jakim było wadliwe wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w sytuacji, gdy projekt na etapie odwoławczym istotnie zmieniono. W tym stanie rzeczy zachodziła podstawa do uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia zaskarżonego wyroku. Zarazem Naczelny Sąd Administracyjny, uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. rozpoznał jednocześnie skargę i orzekł także o uchyleniu zaskarżonej decyzji (punkt 1. sentencji wyroku). O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 1, art. 200, 205 § 2 oraz 209 P.p.s.a. Na zasądzone koszty złożyły się poniesione przez skarżącą spółkę: – kwota wpisu od skargi wynosząca 500 zł i ustalona na podstawie § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 535 z późn. zm.) (k. [...] akt sądowych), – kwota wpisu od skargi kasacyjnej wynosząca 250 zł ustalona na podstawie § 3 wskazanego wyżej rozporządzenia (k. [...] akt sądowych), – opłata kancelaryjna odpis orzeczenia z uzasadnieniem w wysokości 100 zł (k. [...] akt sądowych), – wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem przysługujące w kwotach 480 i 240 zł odpowiadające stawkom wynagrodzenia określonym w § 14 ust. 1 lit. c i ust. 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz – opłata skarbowa od pełnomocnictwa wynosząca 17 zł (potwierdzenie uiszczenia na k. [...] akt sądowych). Wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 182 § 2 P.p.s.a.