II OSK 1442/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędzia NSA Zdzisław Kostka Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 24 września 2009 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 567/08 w sprawie ze skargi M. J. na decyzje Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwoleń na broń palną myśliwską i broń palną sportową oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 567/08, oddalił skargi M. J. na decyzje Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008r., nr [...]i nr [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską i broń palną sportową. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. nr [...] Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania M. J. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia [...] listopada 2007r. Nr [...] cofającą mu pozwolenie na broń palną myśliwską. Ponadto decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. nr [...] Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania M. J. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia [...]listopada 2007r. Nr [...] cofającej mu pozwolenie na broń palną sportową. Podstawę prawną obu decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004r., Nr 52, poz. 525 ze zm.).Natomiast podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia: Z uwagi na zawiadomienie uzyskane od M. J., dotyczące utraty przez niego broni, organ pierwszej instancji w dniu [...] czerwca 2007r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia w/w stronie pozwolenia na broń palną myśliwską i palną sportową. Badając okoliczności utraty broni organ ustalił, że w dniu [...] maja 2007r. strona uczestniczyła w zawodach strzeleckich organizowanych przez jego koło łowieckie. Na zawody te zabrał trzy jednostki broni - dwie własne, jedną użyczoną od brata. Po zawodach wziął udział w ognisku, podczas którego spożywał alkohol. W drodze powrotnej wraz z kolegami odwiedzili kolegę - zwycięzcę zawodów i podczas pobytu u kolegi również spożywał alkohol. Jego broń znajdowała się w samochodzie. Z zeznań strony składanych podczas postępowania wynika, że po powrocie do domu, wyjął z samochodu wszystkie jednostki broni oraz inne rzeczy, których używał na zawodach i wniósł je do domu. Po wejściu do piwnicy, w której miał zamiar się przebrać, stwierdził brak jednego egzemplarza broni (użyczonego od brata). Natychmiast sprawdził na terenie swojej posesji oraz na ulicy przed domem czy broń tam nie została, następnie zatelefonował też do kolegi, który go przywiózł, z pytaniem czy przypadkiem jego broni nie ma w samochodzie. Z uwagi na to, że poszukiwania nie przyniosły efektów, tego dnia ok. godz. 23.00 zawiadomił Policję o utracie broni. Został wówczas poddany badaniu na alkomacie, który wykazał 1,08 promila alkoholu. Zarówno strona, jak i świadkowie wracający z nią samochodem nie umieli powiedzieć, kiedy mogło dojść do zagubienia broni, czy stało się to jeszcze na strzelnicy w czasie ogniska, czy później, czy też może pod domem strony. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2007r. postępowanie w sprawie dotyczącej kradzieży broni zostało częściowo umorzone wobec niewykrycia sprawcy przestępstwa. Następnie w dniu [...] października 2007r. skarżący, podczas porządkowania swojej piwnicy znalazł broń, której utratę zgłosił. Prokurator Rejonowy w Nowym Targu podjął i umorzył śledztwo w sprawie kradzieży broni z uwagi na to, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego. W dniu [...] października 2007r. Sąd Rejonowy w Nowym Targu wyrokiem sygn. akt VI W 770/07 uznał Macieja Jurka za winnego popełnienia wykroczenia z art. 87 ust.1 kodeksu wykroczeń. Mając powyższe na względzie, Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wydał w dniu [...] listopada 2007r. dwie decyzje cofające stronie na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń myśliwską oraz sportową. Z dyspozycji tego przepisu wynika, że organ Policji ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń osobie, która znajdując się w stanie po użyciu alkoholu nosi broń przy sobie. W ocenie organu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego fakt ten nie budził wątpliwości, zatem cofnięcie pozwolenia było uzasadnione. Od obydwu decyzji strona wniosła odwołania do Komendanta Głównego Policji, prosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odwołujący stwierdził, iż wbrew twierdzeniu organu pierwszej instancji po zakończeniu zawodów interesował się swoją bronią, samochód do którego ją włożył znajdował się w zasięgu wzroku i znajdowało się w nim kilkanaście jednostek broni, należących do 5 myśliwych. Podobnie sytuacja wyglądała podczas wizyty u kolegi. Dodał też, że niezwłocznie po bezskutecznej próbie odnalezienia broni, fakt jej utraty zgłosił na Policji, mimo, iż miał świadomość, że spożywał alkohol. Zwrócił uwagę, iż Sąd Rejonowy za popełnione wykroczenie wymierzył mu symboliczną grzywnę. Podkreślił ponadto, że sytuacja, która zaistniała w dniu [...] maja 2007r. miała charakter incydentalny, bowiem posiada pozwolenie na broń od 1984 r. a kolizja z prawem ogranicza się do 2 lub 3 mandatów za przekroczenie prędkości. Strona wskazała też, że od 17 lat pracuje jako lekarz i cieszy się nieskazitelną opinią. Przyznając się do popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji M.J. poprosił o cofnięcie mu pozwolenia na czas określony. Komendant Główny Policji po dokonaniu analizy materiałów dowodowych podzielił stanowisko organu pierwszej instancji i wydał dwie decyzje utrzymujące w mocy zarówno decyzję cofającą pozwolenie na broń palną myśliwską, jak i broń palną sportową. W obydwu przypadkach wskazał, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż odwołujący po zawodach pił alkohol, a następnie jechał samochodem mając tę broń przy sobie (w części bagażowej). Organ podkreślił, iż jak zeznawała sama strona, kolega, który prowadził samochód po dojechaniu pod dom pożegnał się i odjechał, a on sam zaniósł broń do domu. Nie umiał przy tym powiedzieć, kiedy doszło do utraty jednego egzemplarza broni. Co więcej, broń ta znalazła się w piwnicy domu, a więc tak naprawdę nie doszło do jej utraty. W ocenie organu odwoławczego wszystko to świadczy o tym, że po zawodach strona utraciła - wbrew swojemu przekonaniu - kontrolę nad bronią. Biorąc powyższe pod uwagę Komendant Główny Policji uznał, iż fakt noszenia przez stronę broni w stanie po użyciu alkoholu został udowodniony wystarczająco, co obliguje organ do zastosowania dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, że osoba będąca pod wpływem alkoholu nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania broni. Dlatego też ustawodawca zobligował właściwe organy Policji do cofania w takich przypadkach pozwolenia na broń. Organ zaznaczył przy tym, iż w tej sytuacji fakt wywiązania się z obowiązku zawiadomienia Policji o utracie broni, jej odnalezienie oraz wykonywanie zawodu lekarza i posiadanie dobrej opinii nie dają podstaw do zachowania pozwolenia na broń. Ustawodawca w przypadku noszenia broni przez osobę będącą w stanie po użyciu alkoholu, w przypadku strony - nawet stanie nietrzeźwości, nie przewidział innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy niż cofnięcie pozwolenie na broń. Organ wyjaśnił zarazem, iż nie ma możliwości czasowego cofnięcia pozwolenia na broń, z uwagi na fakt, iż przepisy ustawy o broni i amunicji nie przewidują takiej możliwości. W skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargach na powyższe decyzje M.J. zarzucił organowi naruszenie: a) art. 7, art. 76 § 1 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, b) art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 4 a ustawy o broni i amunicji poprzez nieuzasadnione zastosowanie cyt. przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Na rozprawie w dniu 19 maja 2008r. Sąd postanowił połączyć obydwie sprawy do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą VI SA/Wa 567/08. Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skargi nie zasługują na uwzględnienie i dlatego na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił je. W uzasadnieniu wyroku podniesiono, że podstawę prawną cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej stanowi art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, w myśl którego właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Tym samym zastosowanie w konkretnej sprawie w/w przepisu i wydanie decyzji cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej wymaga uprzedniego ustalenia w toku postępowania administracyjnego, iż adresat decyzji po pierwsze znajdował się w stanie po użyciu alkoholu lub innego wymienionego w cyt. przepisie środka a po drugie będąc w tym stanie nosił broń. W ocenie Sądu zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy upoważniał organ do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Z poczynionych przez organ ustaleń wynikało bowiem bezspornie, iż skarżący w chwili przenoszenia broni z samochodu do domu znajdował się w stanie po użyciu alkoholu. Fakt ten potwierdza również samo zeznanie skarżącego, zgodnie z którym w dniu [...] maja 2007 r. w trakcie ogniska spożywał alkohol, po czym później, a więc już po spożyciu alkoholu, po powrocie do domu przeniósł do niego broń z samochodu. Również dokonane w tym dniu badanie alkomatem wykazało u skarżącego obecność alkoholu. W świetle tak ustalonego stanu faktycznego, za bezzasadny uznał Sąd zarzut skarżącego, iż organ administracji korzystając w toku postępowania z akt śledztwa prowadzonego w Sekcji Dochodzeniowo - Śledczej, związany był wskazaną w wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Targu Wydział VI Sąd Grodzki kwalifikacją wykroczenia w oparciu o art. 87 § 1 kodeksu wykroczeń a tym samym poczynione przez organ ustalenia stoją w sprzeczności z wymogami art. 76 § 1 kpa z uwagi na naruszenie zasady respektowania mocy dowodowej dokumentu urzędowego. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 11 ustawy procesowej sąd administracyjny jest związany jedynie ustaleniami prawomocnego skazującego wyroku wydanego w postępowaniu karnym, a przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco, co oznacza, że ani wyrok uniewinniający, ani wyrok wydany w postępowaniu dotyczącym wykroczeń nie wiążą sądu (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red T. Wosia Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2005 s.124). Adresatami tej normy stają się pośrednio organy administracji publicznej, które czynią w sprawie ustalenia faktyczne. Czynić je muszą samodzielnie, a wyrok w sprawie o wykroczenie jest w postępowaniu administracyjnym jedynie jednym z elementów zgromadzonego materiału dowodowego, podlegającym ocenie organu zgodnie z art. 80 kpa. Taka sytuacja miała też miejsce w niniejszej sprawie, bowiem organ, jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, poczynił samodzielnie ustalenia faktyczne, nie opierając rozstrzygnięcia wyłącznie na treści wymienionego przez skarżącego wyroku. W konsekwencji organ oceniając całokształt materiału dowodowego ustalił w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżący nosił broń znajdując się w stanie po użyciu alkoholu. Skoro zaś prawidłowo organ ustalił istnienie przesłanki obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, to zasadne było rozstrzygnięcie polegające na cofnięciu pozwolenia na broń na podstawie tego przepisu. Sąd nie podzielił także zarzutu dotyczącego błędnej wykładni prawa materialnego w zakresie przypisania zachowaniu skarżącego miana noszenia broni, w sytuacji, w której w ocenie skarżącego przeniesienie zabezpieczonej broni na krótkim odcinku nie spowodowało żadnego zagrożenia. Stwierdzono, iż ustawodawca w art. 10 ust. 4a ustawy o broni i amunicji jednoznacznie rozstrzygnął, co oznacza zwrot "noszenie broni". Noszenie broni, o którym mowa w ust. 4, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 18 ust. 1 pkt 4 i ust. 5 pkt 4, art. 32 ust. 1 i 2, art. 33 ust. 1 oraz art. 51 ust. 2 pkt 4, 7 i 10 ustawy o broni i amunicji, oznacza każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie na tę broń. Przedmiotowy przepis nie zawiera przy tym żadnych dodatkowych warunków uściślających przywołaną definicję, w tym dotyczących konieczności spowodowania zagrożenia wskutek przenoszenia broni. Podniesiono bowiem, że posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi dobro reglamentowane, czyli dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom. Ustawa o broni i amunicji enumeratywnie wylicza katalog sytuacji, w których organ zobowiązany jest do cofnięcia pozwolenia na broń osobie, której takie pozwolenie wydano. Zachowanie skarżącego w dniu [...] maja 2007 r. było tego rodzaju, że zaistniały wprost z tejże ustawy przesłanki do cofnięcia zezwolenia. Fakt ukarania skarżącego w związku z uznaniem go winnym popełnienia czynu wypełniającego znamiona wykroczenia, nie ma w sprawie specjalnego znaczenia, bowiem to nie ta okoliczność stanowi podstawę prawną do cofnięcia zezwolenia, ale fakt noszenia przy sobie broni znajdując się w stanie po użyciu alkoholu. W ocenie Sądu ustalenia, jakich dokonał organ dawały podstawę dla wszczęcia z urzędu postępowań administracyjnych w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską i broń sportową a decyzje, jakie zostały wydane w następstwie wszczętych postępowań nie budzą zastrzeżeń. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. J. i zaskarżając go w całości zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a to art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 4 a ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji, poprzez błędną ich interpretację prowadzącą do wydania niezgodnej z prawem decyzji, przez organy administracyjne, co nie zostało następnie konwalidowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 76 § 1 w zw. z art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez ich nie zastosowanie podczas, gdy ustawodawca wprowadzając wskazane normy prawne nie określił żadnych sytuacji w których ich stosowanie było by wyłączone bądź ograniczone Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Natomiast art. 10 ust 4 a, naprowadzonej ustawy stanowi, że noszenie broni, o którym mowa w ust. 4, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 18 ust. 1 pkt 4 i ust. 5 pkt 4, art. 32 ust. 1 i 2, art. 33 ust. 1 oraz art. 51 ust. 2 pkt 4, 7 i 10, oznacza każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie na tę broń. W ocenie skarżącego założeniem ustawodawcy było zapewnienie bezpieczeństwa dla osób zarówno tych które mogłyby nosić broń będąc w stanie po użyciu alkoholu, ale również i przede wszystkim zapewnienie bezpieczeństwa dla innych osób, które ewentualnie mogłyby mieć kontakt z osobą noszącą broń w warunkach powyżej opisanych. Jak wynika z ustaleń organu administracji (które stanowią kwestię sporną i są przez skarżącego kwestionowane) skarżący niósł broń jedynie biorąc ją z samochodu i przenosząc do swych zabudowań. Broń była rozładowana, zabezpieczona w futerałach zabezpieczających samą broń, ale również i osoby postronne przed skutkami działania broni palnej. Dokonując analizy wskazanych na wstępie przepisów prawa, w związku z powyżej zaprezentowanymi wywodami, zdaniem skarżącego ustawodawca używając terminu nosi broń, miał na myśli przenoszenie broni poza futerałem oraz gotową do strzału tj. przynajmniej naładowanej o ile nie odbezpieczonej. Z taką sytuacją w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia. Wyjaśniono, iż skarżący swym działaniem (przypisywanym przez organ administracji) nie spowodował żadnego zagrożenia i to zarówno dla siebie, ale również i co ważniejsze dla żadnych osób postronnych mogących się znajdować w "miejscu zdarzenia", czyjego okolicach. Podniesiono również, iż M. J. pomimo obwinienia go o wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, nie został za nie skazany natomiast skazanie nastąpiło za wykroczenie oznaczone w przepisie art. 87 § 1 kodeksu wykroczeń. W kasacji zauważono, iż nie może być przedmiotem zarzutu czynionego M. J., jakoby sytuacja w której broń przewożona była w samochodzie, powinna być interpretowana jako noszenie broni przez stronę. W tej bowiem sytuacji wszystkie jednostki broni przewożone w samochodzie, (kilku myśliwych) były pod kontrolą i nadzorem, kierowcy samochodu, który także posiada pozwolenie na broń myśliwską i z cała pewnością nie znajdował się w stanie po użyciu alkoholu. Ponadto, w skardze kasacyjnej podniesiono, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny pośrednio, oraz organy administracji bezpośrednio, dopuściły się rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotne znaczenia dla wydania zaskarżanego orzeczenia, a to przepisu art. 76 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. Organy administracji pomimo jasnej i jednoznacznej redakcji przepisu art. 76 § 1 k.p.a. (dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone nie zastosowały go, przez co dopuściły się naruszenia art. 80 k.p.a. zgodnie, z którym organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Kwestią nie budzącą wątpliwości jest fakt, iż M.J. został skazany za wykroczenie opisane w przepisie art. 87 § 1 kodeksu wykroczeń, po przeprowadzeniu postępowania przez sekcję dochodzeniowo -śledczą Komendy Powiatowej Policji w Nowym Targu, które to było prowadzone (jak widać wstępnie) pod kątem innego wykroczenia, a to opisanego w art. 51 ust 2 pkt 4 ustawy o broni palnej i amunicji. Przedmiotowe orzeczenie wraz z pozostałymi materiałami dowodowymi (min. protokołami przesłuchań) zostało włączone do akt sprawy administracyjnej dot. kwestii cofnięcia pozwolenia na broń. Na podstawie tego materiału dowodowego organy administracyjne wydały kwestionowaną decyzję. Odnosząc się do powyższego wyjaśniono, iż w takich okolicznościach skorzystanie z materiałów sprawy o wykroczenie było niedopuszczalne. Organy administracji będąc związane dyspozycją art. 76 § 1 k.p.a., powinny wziąć pod uwagę rozpoznając sprawę, uzyskany dokument urzędowy wieńczący postępowanie o wykroczenie jakim był prawomocny wyrok skazujący. W ocenie strony skarżącej nie można było bowiem wykorzystać materiałów dowodowych dotyczących de facto wykroczenia polegającego na prowadzeniu w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym pojazdu mechanicznego znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, w sprawie o cofnięcie pozwolenia na broń. Skoro w sprawie o wykroczenie stawiany obwinionemu zarzut nie potwierdził się organ administracji powinien przeprowadzić własne postępowanie dowodowe, w którym zostało by jednoznacznie wykazane, że M. J. nosił broń będąc w stanie po spożyciu alkoholu czy innych szczegółowo wymienionych środków. Reasumując powyższe rozważania skarżący stwierdził, że organy administracji naruszyły istotnie normy prawa procesowego, co miało niewątpliwie wpływ na kształt rozstrzygnięcia, częściowo przez ich nie zastosowanie (art. 76 § 1 k.p.a.), a częściowo przez ich błędne zastosowanie, nie uwzględniając całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie jako nie posiadającej usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym katem nie zasługiwała na uwzględnienie albowiem nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów. W skardze tej przestawiono zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i prawa procesowego. Nie jest usprawiedliwiona podstawa skargi kasacyjnej polegająca na zarzucie naruszeniu, wyrokiem Sądu pierwszej instancji, przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 18 ust.1 pkt 4 w związku z art. 10 ust. 4 a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004r. Nr 52, poz.525 ze zm.). Norma art. 18 ust. 1 pkt. 4 ustawy o broni i amunicji statuuje zasadę, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano nosi broń, znajdując się po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowych albo środka zastępczego. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia przesłanek przewidzianych art. 18 ust. 1 pkt 4. Odczytanie znaczenia pojęcia "nosi broń", użytego w art. 18 ust.1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, musi uwzględniać treść definicji ustawowej zawartej w art. 10 ust.4a tej ustawy. Według tego przepisu noszenie broni, o którym mowa m.in. w art. 18 ust.1 pkt 4, oznacza każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie na broń. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma podstaw do wyłączenia z zakresu pojęcia "przemieszczanie broni" czynności polegającej na przemieszczaniu pistoletu z samochodu zatrzymującego się na ulicy pod domem do jednego z pomieszczeń w tym domu czy też przemieszczania broni nawet w obrębie domu ( mieszkania) z jednego do drugiego pomieszczenia. Wyłączenia takiego nie przewiduje przepis art. 10 ust.4a ustawy o broni i amunicji. Dodać jeszcze można, iż miejsca przechowywania broni przez osoby posiadające broń na podstawie pozwolenia na broń, o którym mowa w art. 10 ust.3 ustawy o broni i amunicji, określa § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz.343). Z przepisu tego nie wynika, aby miejscem przechowywania broni był budynek lub mieszkanie. Zatem także w przepisach w/w rozporządzenia znajduje umocowania twierdzenie, iż przemieszczanie broni w obrębie nawet mieszkania, czy budynku, stanowi przemieszczania broni poza miejsce przechowywania. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przedstawił prawidłową wykładnię wskazanych w kasacji przepisów prawa materialnego. Bez znaczenia dla prawidłowości interpretacji w/w przepisów prawa materialnego ma wskazywana w kasacji okoliczność, iż broń noszona po użyciu alkoholu przez skarżącego była rozładowana i zabezpieczona w futerałach. Poza tym całkowicie nieuprawnione jest wobec wyżej przedstawionej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji twierdzenie skarżącego, iż użyty przez ustawodawcę termin noszenie broni wiązać należy tylko z noszeniem (przenoszeniem) broni poza futerałem oraz gotowym do strzału tj. przynajmniej broni naładowanej o ile nie odbezpieczonej albowiem pozostaje to w wyraźniej opozycji do legalnej definicji noszenia broni zawartej w art. 10 ust. 4a ustawy o broni i amunicji, która nie zawiera takich dodatkowych warunków ją uściślających. W rozpoznawanej sprawie jak trafnie poniesiono w zaskarżonym wyroku bezsprzecznie ustalono, że skarżący w chwili przenoszenia po zawodach strzeleckich broni z samochodu do domu znajdował się w stanie po użyciu alkoholu , co potwierdziło niezbędne badanie na obecność u skarżącego alkoholu (alkomat wykazał 1,08 %o). W takim stanie przenosząc broń ( do miejsca przechowywania) skarżący stracił nad nią kontrolę bowiem umieścił ją poza kasetą metalową, o której mowa w § 5 rozporządzenia w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, nie pamiętając nawet miejsca jej złożenia co spowodowało dokonanie zgłoszenia Policji zaginięcia tejże broni. W takich okolicznościach trafnie zastosowano w tej sprawie powołane w kasacji przepisy prawa materialnego. Wprawdzie w kasacji przedstawiono jeszcze zarzut naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów art. 76 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, jednakże tak sformułowany zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Przypomnieć w tym miejscu należy, że z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku Sądu administracyjnego pierwszej instancji wynika, że podstawą skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego jest naruszenie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd też zarzut naruszenia prawa procesowego art. 76 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. należy uznać za nieusprawiedliwiony albowiem przepisy te nie mogły zostać naruszone przez Sąd pierwszej instancji, gdyż Sąd administracyjny nie stosuje przepisów procesowych zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego wobec wyczerpującego uregulowania postępowania sądowoadministracyjnego w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zauważyć bowiem należy, iż rozwiązania prawne wprowadzone ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi regulują w pełni postępowanie przed sądami administracyjnymi, odchodząc od rozwiązania przyjętego w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Bowiem w art. 59 tej ustawy znajdowało się odesłanie do enumeratywnie wyliczonych tam przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), w tym do zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Wprowadzenie pełnej regulacji ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje, że Sąd administracyjny rozpoznając skargę nie stosuje przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem nie można czyniąc Sądowi pierwszej instancji zarzut kasacyjny naruszenia prawa procesowego wywodzić go z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a tak właśnie wadliwie uczyniono w tej sprawie. Poza tym podniesione w tym zakresie zarzuty odniesione zostały tylko do postępowania administracyjnego nie zaś do postępowania prowadzonego przed Sądem pierwszej instancji. Dokonywana kontrola kasacyjna przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje bowiem wyłącznie stosowanie prawa procesowego przez sądy administracyjne, a więc przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Badanie przez Naczelny Sąd Administracyjny stosowania prawa przez organy administracji może mieć jedynie charakter pośredni, w sytuacji, gdy skarżący w ramach podstawy kasacyjnej zarzuci sądowi pierwszej instancji naruszenie stosownych przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie, mimo zarzutów zawartych w skardze, naruszenia przez organy administracji wskazanych w niej przepisów. Jednakże we wniesionej kasacji brak jest niezbędnego powiązania wskazywanych zarzutów naruszenia prawa procesowego z odpowiednimi zarzutami procedury sądowoadministracyjnej. W tym kontekście stwierdzić należy, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji bezpośredniego zastosowania nie znajdywały, są chybione. W konsekwencji zarzut naruszenia prawa procesowego jest prawnie bezskuteczny w tym sensie, że uniemożliwia kontrolowanie zaskarżonego orzeczenia w tym zakresie. To zaś prowadzi do konkluzji, iż ustalony stan faktyczny sprawy przyjęty przez Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygania nie został skutecznie podważony, a więc wiąże również i Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygający w tej sprawie. A z tego stanu faktycznego niewątpliwie wynika, że skarżący nosił broń znajdując się w stanie po użyciu alkoholu. Jedynie informacyjnie zauważyć należy, iż organy policji wykorzystały w rozpoznawanej sprawie część materiał dowodowego niezbędnego dla podjęcia decyzji a zgromadzonego w postępowaniu o wykroczenie, co nie jest sprzeczne z prawem albowiem stosownie do treści art. 75 §1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Mając powyższe na uwadze uznać należy, iż skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów stąd też Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).