III FSK 1367/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Z. O. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi kasacyjnej Z. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 lipca 2024 r., sygn. akt I SA/Rz 167/24 w sprawie ze skargi Z. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 27 grudnia 2023 r., nr SKO.4141/70/2023 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 11 lipca 2024 r., I SA/Rz 167/24, oddalił skargę Z. O. (dalej: "Skarżący’’) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 27 grudnia 2023 r., nr SKO.4141/70/2023, w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. W skardze kasacyjnej od tego wyroku Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy Wielopole Skrzyńskie z 9 czerwca 2023 r., nr RBF.3120.1,13.2022/2023, orzekającej o odpowiedzialności solidarnej Skarżącego jako prezesa zarządu Z. Sp. z o. z siedzibą w W. (dalej: ,,Spółka’’), wraz z tą Spółką, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją z 27 grudnia 2023 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie. Wniosek ten Skarżący uzasadnił niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody w jego majątku na skutek prowadzonego przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego, które może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że Skarżący w swoim wniosku domaga się wyłącznie wstrzymania wykonania decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Zasadniczo orzeczenie o wstrzymaniu wykonania w pierwszej kolejności dotyczy zaskarżonego aktu, a w dalszej kolejności innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Nie ma jednak podstaw, aby uznawać tą regułę za bezwzględną w tym znaczeniu, że nie jest możliwe wstrzymanie wyłącznie innego aktu niż zaskarżony, o ile został on wydany w granicach tej samej sprawy (por. postanowienia NSA: z 12 grudnia 2013 r., I OSK 2861/13, z 16 stycznia 2014 r. II OZ 1231/13). Decydujące powinno być to jaki jest charakter i przedmiot decyzji kwestionowanej przez stronę skarżącą, domagającą się ochrony tymczasowej. Dlatego sam fakt, że strona wnioskuje o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, nie może być przyczyną oddalenia takiego wniosku. W tej sprawie o odmowie zastosowania omawianego środka ochrony tymczasowej zdecydowały inne względy. Wymaga wskazania, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego w tej sprawie wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z 24 czerwca 2024 r., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu sąd wskazał, że Skarżący domagając się wstrzymania wykonania decyzji, nie przytoczył jakichkolwiek okoliczności pozwalających zweryfikować, czy w istocie w przypadku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obecnie rozpatrywany wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji de facto stanowi powielenie wniosku zawartego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W niniejszym wniosku Skarżący dodał jedynie, że domaga się wstrzymania decyzji ,,z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku Skarżącego na skutek prowadzonego przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego, które może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków". Wyjaśnił, że ,,nabiera to szczególnego znaczenia w obecnie istotnie trudnej sytuacji majątkowej skarżącego, w której dalsze prowadzenie egzekucji komorniczej może prowadzić do trudnych do odwrócenia skutków". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w złożonym wniosku Skarżący nie wykazał, że zachodzi realna możliwość zaistnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."). Kolejny raz, wniosek Skarżącego nie został poparty żadnymi dokumentami obrazującymi jego sytuację finansową i majątkową, które pozwoliłyby uprawdopodobnić podnoszone okoliczności. Skarżący nie powołał żadnych konkretnych faktów i zdarzeń świadczących o zasadności wstrzymania wykonania wskazanej decyzji. Przypomnieć należy, że to na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował sytuację finansową i majątkową wnioskodawcy, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Oznacza to, że obowiązkiem Skarżącego było przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania decyzji, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. W rozpoznawanej sprawie, Skarżący nie uzasadnił wystarczająco wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz nie przedstawił dowodów na jego poparcie. Jednocześnie wskazać należy, że sam fakt egzekwowania obowiązku pieniężnego nie może być utożsamiany z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 9 kwietnia 2015 r., II FZ 128/15). Samo bowiem wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.