II SA/Rz 1305/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz /spr./, Sędzia WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Tomasz Smoleń, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 grudnia 2023 r. spraw ze skarg F.S. na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 7 czerwca 2023 r. - nr 1801-IOA.4246.93.2023, z dnia 30 czerwca 2023 r. - nr 1801-IOA.4246.118.2023, - nr 1801-IOA.4246.119.2023, - nr 1801-IOA.4246.120.2023, - nr 1801-IOA.4246.121.2023, z dnia 25 lipca 2023 r. - nr 1801-IOA.4246.124.2023, - nr 1801-IOA.4246.125.2023, - nr 1801-IOA.4246.126.2023, - nr 1801-IOA.4246.127.2023 w przedmiocie wynagrodzenia oraz kosztów radcy prawnego wyznaczonego tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym 1) uchyla zaskarżone postanowienia oraz poprzedzające je postanowienia Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z dnia 3 marca 2023 r., - nr 408000-408000-COP-1.4246.142.2023, z dnia 5 maja 2023 r. - nr 408000-408000-COP-1.4246.281.2023, - nr 408000-408000-COP-1.4246.277.2023, - nr 408000-408000-COP-1.4246.276.2023, - nr 408000-408000-COP-1.4246.275.2023, - nr 408000-408000-COP-1.4246.284.2023, - nr 408000-408000-COP-1.4246.289.2023, - nr 408000-408000-COP-1.4246.299.2023, - nr 408000-408000-COP-1.4246.298.2023 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie na rzecz skarżącego F.S. kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skarg F. S. (dalej: Skarżący) jest dziewięć postanowień Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej : Organ) : z dnia 7 czerwca 2023r. nr 1801-IOA.4246.93.2023 oraz z dnia 30 czerwca 2023r. nr nr; 1801-IOA.4246.121.2023, 1801-IOA.4246.120.2023, 1801-IOA.4246.119.2023, 1801-IOA.4246.118.2023 oraz z dnia 25 lipca 2023r. nr nr: 1801-IOA.4246.124.2023, 1801-IOA.4246.125.2023, 1801-IOA.4246.126.2023, 1801-IOA.4246.127.2023 utrzymujących w mocy postanowienia Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Rzeszowie z dnia 3 marca 2023r. nr 408000-408000-COP-1.4246.142.2023 oraz z dnia 5 maja 2023r. nr nr: 408000-408000-COP-1.4246.281.2023, 408000-408000-COP-1.4246.277.2023, 408000-408000-COP-1.4246.276.2023, 408000-408000-COP-1.4246.275.2023, 408000-408000-COP-1.4246.284.2023, 408000-408000-COP-1.4246.289.2023, 408000-408000-COP-1.4246.298.2023, 408000-408000-COP-1.4246.299.2023 w przedmiocie przyznania Skarżącemu kwoty 615 zł. w każdej ze spraw - tytułem wynagrodzenia należnego za działania podjęte w charakterze tymczasowego pełnomocnika szczególnego "L" Sp. z o.o. w postępowaniach w przedmiocie nałożenia na tę spółkę kar administracyjnych za urządzanie gier na automatach bez koncesji. Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Rzeszowie, powołując się na art. 265 §1 pkt 6, art. 267§1a, art. 270a w zw. z art. 138n § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm. ; dalej Op.) oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2018 r. poz. 1688; - dalej rozporządzenie), wydał opisane wyżej postanowienia, na mocy których ustalił Skarżącemu wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego w wysokości po 615 zł (500 zł +VAT) w każdej ze spraw, mimo że Skarżący, w pisemnie złożonych wnioskach, domagał się przyznania mu w każdej ze spraw wynagrodzenia zależnego od wartości przedmiotu sprawy, w której został wyznaczony tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym tj. w kwotach od 3600 zł. do 7200 zł., wynikających z § 6 ust.1 pkt f – pkt g rozporządzenia, a także przyznania mu zwrotu poniesionych wydatków, obejmujących koszty dojazdu do siedziby organu oraz pisemną korespondencję – łącznie ok 230 zł. we wszystkich sprawach. W uzasadnieniach postanowień organ pierwszej instancji podał, że w ramach prowadzonych przez niego postępowań w sprawie wymierzenia Spółce kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach bez koncesji, Okręgowa Izba Radców Prawnych [...], na wniosek tego organu wyznaczyła Skarżącego na tymczasowego pełnomocnika szczególnego, upoważnionego do działania w jej imieniu do czasu wyznaczenia kuratora przez sąd. Organ pierwszej instancji doręczył tymczasowemu pełnomocnikowi szczególnemu postanowienia dowodowe wydane w poszczególnych sprawach oraz wyznaczył termin do wypowiedzenia się w przedmiocie zgromadzonych dowodów, a następnie doręczył decyzje o wymierzeniu spółce kar administracyjnych za urządzenia gier na automatach bez koncesji. W jednym z prowadzonych postępowań Skarżący wniósł, w imieniu reprezentowanej spółki, odwołanie do organu odwoławczego, w pozostałych sprawach wypowiedział się w kwestii zgromadzonego materiału dowodowego. Uzasadniając obniżenie przyznanego Skarżącemu wynagrodzenia, w stosunku do wysokości tego wynagrodzenia wynikającego z § 6 ust.1 pkt f – pkt g rozporządzenia, tj. z kwot 3600 zł. -7200zł. do kwoty 500 zł. powiększonej o należny podatek w każdej ze spraw, organ pierwszej instancji podkreślił że możliwość miarkowania wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego, w dotychczasowym stanie prawnym i zgodnie z ugruntowaną linia orzecznictwa sądów administracyjnych – nie budzi wątpliwości. Dlatego zważywszy na niewielki zakres pracy pełnomocnika w sprawach o tożsamym charakterze, przebiegu i podstawie prawnej, zasadnym było ograniczenie wysokości żądanego wynagrodzenia. Stanowi ono bowiem ciężar w całości ponoszony przez Skarb Państwa, wobec czego winno być szczególnie skrupulatnie przyznawane – tutaj adekwatnie do zakresu zaangażowana i wkładu pracy pełnomocnika. W kwestii zakresu pracy pełnomocnika organ pierwszej instancji podkreślił, że prowadzone sprawy nie były obszerne, wielowątkowe, o skomplikowanym stanie faktycznym czy prawnym, a zakres czynności pełnomocnika ograniczył się do odebrania korespondencji, wypowiedzenia się w kwestii zgromadzonego materiału dowodowego, oraz wniesienia odwołania w jednej ze spraw, dlatego adekwatnie do zakresu udzielonej pomocy prawnej, należało zmiarkować przyznane Skarżącemu wynagrodzenia z tytułu pełnienia roli tymczasowego pełnomocnika szczególnego w poszczególnych sprawach. W kwestii wydatków poniesionych przez Skarżącego w ramach prowadzonych postępowań, których to organ nie uwzględnił w żadnej ze spraw, nadmienił jedynie że wezwał Skarżącego do wskazania adresu elektronicznego e- PUAP, na który zgodnie z art. 144 §5 Op. dokonywane są doręczenia, jednakże ten nie odpowiedział na wezwanie. W odwołaniach, wnosząc o zmianę zaskarżonych postanowień i zasądzenie wynagrodzenia w pełnych wysokościach, wynikających z przepisów § 6 ust.1 pkt f – pkt g rozporządzenia, Skarżący zarzucił naruszenie przepisów: - art. 138n § 3 Op. poprzez jego niezastosowanie i ustalenie wysokości wynagrodzenia pełnomocnika w sposób dowolny, w oderwaniu od wysokości należności pieniężnej będącej przedmiotem postępowania, - § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na twierdzeniu, że organ podatkowy uprawniony jest do miarkowania wynagrodzenia pełnomocnika pierwszej określania jego wysokości w kwotach niższych od podstaw ustalonych w § 6 rozporządzenia. W uzasadnieniach odwołań zauważył, że przedmiotem wszystkich postępowań prowadzonych wobec reprezentowanej przez niego spółki było wymierzenie kar pieniężnych w oparciu o przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 847 – określanej dalej jako u.g.h.) – w kwocie po 100 000 zł. od każdego automatu, na którym urządzane były gry. W zależności od stanu faktycznego sprawy, postępowanie dotyczyło wymierzenia kary w kwotach od 100 000 zł do 500 000 zł., wobec czego oczywistym jest, że wszystkie postępowania administracyjne dotyczyły należności pieniężnych. Wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego winno być zatem uzależnione od wartości przedmiotu postępowania, zgodnie z tabelą wynikającą z § 6 rozporządzenia, bez możliwości jego ograniczenia – której to możliwości, przepisy obowiązującego rozporządzenia, nie przewidują. Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienia, Organ odwołał się do przepisu art. 138 n§ 3 Op., stanowiącego podstawę do ustalenia wynagrodzenia oraz kosztów tymczasowego pełnomocnika szczególnego na podstawie przepisów rozporządzenia, wskazując że przepisy te, co do zasady, nie pozwalają ingerować w wysokość wynagrodzenia indywidualnie ustalanego na postawie umowy, to w razie konieczności ponoszenia przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej, świadczonej z urzędu - zgodnie z przeważającą i ukształtowaną linią orzecznictwa wojewódzkich sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego – możliwe jest obniżenie wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego, którego wynagrodzenie w całości obciąża Skarb Państwa, adekwatnie do poziomu skomplikowania sprawy i zakresu udzielonej pomocy prawnej tj. rodzaju czynności podejmowanych przez pełnomocnika. Nie negując, że prowadzone postępowania dotyczyły należności pieniężnych, do których zastosowanie ma § 6 rozporządzenia, organ obniżył wynagrodzenie pełnomocnika do kwoty 500 zł. + VAT w każdej sprawie, stwierdzając że zakres czynności pełnomocnika ograniczony był do minimum tj. do odbioru korespondencji, pisemnej wypowiedzi w kwestii materiału dowodowego zgromadzonego w sprawach, a także wniesienia odwołania od decyzji w jednej ze spraw. W skargach na powyższe postanowienia, Skarżący podtrzymał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 138n § 3 Op. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 lit. f oraz lit. g rozporządzenia oraz § 4 ust.1 i 2 rozporządzenia poprzez zmiarkowanie należnego mu wynagrodzenia, bez podstawy prawnej, a także zarzucił naruszenie art. 7 i art 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023r. poz. 775; – dalej K.p.a.) poprzez dowolne interpretowanie materiału dowodowego w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. - dalej P.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przy czym, jak stanowi art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wyjątek przewidziany tym przepisie z uwagi na przedmiot zaskarżenia w sprawach nie zachodzi. Przedmiotem sporu w rozpoznanych sprawach jest kwestia możliwości miarkowania wynagrodzenia należnego radcy prawnemu, który na wniosek organu administracyjnego, w prowadzonym przez niego postępowaniu, został ustanowiony tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym do spraw, których przedmiotem było wymierzenie kar pieniężnych tj. miarkowanie wynagrodzenia przysługującego za udział w sprawach dotyczących należności pieniężnych. Poza sporem pozostaje fakt ustanowienia Skarżącego tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym oraz fakt jego realnego udziału w postępowaniach tj. udzielenie efektywnej pomocy prawnej, a także fakt, że należności pełnomocnika nie zostały Skarżącemu zapłacone w całości ani w części. W ocenie Organu, mimo że z przepisów art. 138n § 3 Op. w zw. z § 2 ust. 1, § 4 ust. 1 oraz § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wynika ściśle określona kwota wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego, to na podstawie ugruntowanej linii orzecznictwa sądów administracyjnych wywieźć należy wniosek o możliwości takiego ukształtowania tego wynagrodzenia, aby było ono adekwatne do wkładu pracy pełnomocnika, stopnia jego przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy, okresu pełnienia czynności pełnomocnika w postępowaniu. W ocenie Skarżącego, mimo ugruntowanej na bazie poprzednio obowiązującego rozporządzenia (rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynność doradcy podatkowego w postępowaniu przed Sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011r., poz. 153) - dalej rozporządzenie z 2011r.) linii orzecznictwa sądowego pozwalającej na miarkowanie wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego w zależności od czasu trwania umocowania i wkładu pracy pełnomocnika przepisy mającego zastosowanie w przedmiotowych sprawach rozporządzenia nie przewidują możliwości ograniczenia wysokości wynagrodzenia poniżej kwot wynikających z rozporządzenia. Nie można podzielić stanowiska Organu. Nieaktualne jest odwoływanie się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazanego przez Organy, gdyż dotyczy ono norm prawnych, które obecnie nie istnieją w porządku prawnym, gdyż zostały derogowane przez wejście w życie rozporządzenia. Zgodnie z 138n § 3 Op. w przypadku niemożności wszczęcia postępowania lub prowadzenia postępowania wobec osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej z powodu braku powołanych do tego organów lub niemożności ustalenia adresu siedziby, miejsca prowadzenia działalności lub miejsce zamieszkania osób upoważnionych do reprezentowania jej spraw, organ podatkowy wyznacza dla tej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej tymczasowego pełnomocnika szczególnego, upoważnionego do działania do czasu wyznaczenia kuratora przez sąd. W orzecznictwie podkreśla się, że powierzenie funkcji tymczasowego pełnomocnika szczególnego nie jest efektem złożonej oferty przez adwokata, radcę prawnego czy doradcę, ale następuje w konsekwencji działań organu podatkowego (organu kontroli skarbowej) i odpowiedniego organu samorządu zawodowego. Dzięki ustanowieniu tymczasowego pełnomocnika szczególnego, organ uzyskał "partnera w postępowaniu" – który jest tymczasowo umocowany do działania za spółkę i odbioru kierowanej do niej korespondencję - do czasu ustanowienia kuratora. Wobec tego działanie tymczasowego pełnomocnika szczególnego leży przede wszystkim w interesie organu ( Skarbu Państwa) i jest korzystne dla finansów publicznych, gdyż pozwala wszcząć i prowadzić postępowanie w zakresie nałożenia na Spółkę kar administracyjnych za urządzanie gier na automatach bez koncesji. W orzecznictwie podkreśla się również, że ustanowienie tymczasowego pełnomocnika szczególnego pozostaje bez związku z sytuacją materialną podatnika, która nie podlega badaniu ani przez organ podatkowy wnoszący o ustanowienie takiego pełnomocnika, ani też przez organ samorządu zawodowego. Wyznaczenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego w trybie art. 138m i art. 138n Op. nie stanowi elementu przyznania prawa pomocy osobie ubogiej, lecz ma za zadanie jedynie ułatwienie realizacji przez Skarb Państwa celów fiskalnych (por. wyrok WSA w Poznaniu z 5 czerwca 2019 r., I SA/Po 265/19) poprzez jak w przedmiotowej sprawie umożliwienie wszczęcia lub dalszego prowadzenia postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Koszty ustanowienia i działania tymczasowego pełnomocnika są zaliczane do kosztów postępowania (art. 265 § 1 pkt 6 Op.), które są pokrywane przez Skarb Państwa (art. 267 § 1a Op.). Wynagrodzenie tymczasowego pełnomocnika reguluje, wydane na podstawie delegacji ustawowej z art. 41b ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 2117) rozporządzenie, które określa stawki wynagrodzenia doradcy podatkowego, uzależniając je od wartości przedmiotu sprawy. Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 lit. f i g przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 50 000 zł do 200 000 zł – wynagrodzenie wynosi 3600 zł, natomiast dla wartości przedmiotu sprawy powyżej 200 000 zł do 2 000 000 zł wynagrodzenie wynosi 7200 zł. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia wynagrodzenie ustala się w wysokości określonej w § 6, przy czym nie może ono przekraczać wartości przedmiotu sprawy . Ustalenie zaś wynagrodzenia przewyższającego kwotę określoną w ust. 1, nieprzekraczającego 150% wynagrodzenia określonego w § 6, następuje z uwzględnieniem niezbędnego nakładu pracy doradcy podatkowego, a także charakteru sprawy i wkładu pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia (ust. 2). Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (ust. 3). Z treści rozporządzenia wynika zatem w sposób niewątpliwy, że podwyższenie kwoty wynagrodzenia należnego tymczasowemu pełnomocnikowi ponad kwoty wynikające z § 6 rozporządzenia, tj. kwoty uzależnione od wartości przedmiotu sprawy, może zostać dokonane z uwzględnieniem niezbędnego nakładu pracy tego pełnomocnika. Wszelkie okoliczności odnoszące się do nakładu pracy pełnomocnika, zakresu dokonanych przez niego czynności w postępowania, mogłyby mieć zastosowanie dla uzasadnienia podwyższenia "standardowego" wynagrodzenia. Analogiczne rozwiązanie w celu umożliwienia ograniczenia wynagrodzenia pełnomocnika poniżej kwot wynikających z § 6 nie zostało jednak w rozporządzeniu przewidziane. Przepisy umożliwiające miarkowanie wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika na etapie postępowania przed sądem administracyjnym – art. 250 § 2 P.p.s.a – nie mają zastosowania na etapie postępowania przed organem administracyjnym (wyr NSA z 9 grudnia 2021r. II GSK 2369/21). Sąd w składzie orzekającym w całości podzielił tę tezę oraz argumentację przedstawioną w tym wyroku. Odnosząc się do argumentów organu należy podkreślić, że możliwość miarkowania wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego na gruncie poprzednio obowiązującego rozporządzenia 2011 r. była ugruntowana i nie budząca wątpliwości. Z jednolitego orzecznictwa sądów administracyjnych wynikało, że organy podatkowe posiadają uprawnienie do miarkowania tj. obniżania wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego. Poglądy te straciły jednak na aktualności wraz ze zmianą stanu prawnego tj. z dniem wprowadzenia nowego rozporządzenia - rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku II GSK 2369/21. W obecnie obowiązującym rozporządzeniu, w odróżnieniu od poprzednich regulacji, nie przewidziano podstawy do obniżenia wynagrodzenia doradcy podatkowemu, a tym samym tymczasowemu pełnomocnikowi szczególnemu. Przepisy rozporządzenia przewidują jedynie podwyższanie wynagrodzenia a zatem jedynie w sytuacji podwyższenia wynagrodzenia uwzględnia się niezbędny nakład pracy oraz wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W obecnym stanie prawnym nie ma możliwości miarkowania tj. obniżenia wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego poniżej kwot wynikających z § 6 rozporządzenia. Odnosząc się do dalszych argumentów organu Sąd podkreśla, że wobec braku normatywnych możliwości obniżenia wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego irrelewantne są okoliczności dotyczące rodzaju i charakteru podejmowanych przez Skarżącego czynności w postępowaniach. W związku z powyższym Sąd uchylił zaskarżone postanowienia oraz poprzedzające je postanowienia Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Rzeszowie na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 P.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawy organ i instancji uwzględni wyżej przedstawioną ocenę prawną, a także odniesie się do wniosku Skarżącego o zwrot kosztów, mając na względzie, że zgodnie z treścią obowiązującego rozporządzenia, tymczasowemu pełnomocnikowi szczególnemu należne jest nie tylko wynagrodzenie ustalone zgodnie z przepisami rozporządzenia ale też niezbędne i udokumentowane wydatki, poniesione w związku z reprezentowaniem strony w postępowaniu przed organem. Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. - zasądził od organu na rzecz Skarżącego zwrot poniesionych kosztów postępowania sądowego, na które składa się uiszczony wpis od każdej ze skarg w kwocie po 100 zł w każdej sprawie, łącznie 900 zł. (§ 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.).