II SA/Lu 741/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca) Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Protokolant Starszy inspektor sądowy Jolanta Sikora po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku. oddala skargę. UZASADNIENIE Sygn. akt II SA/Lu [...] U Z A S A D N I E N I E Wojewoda decyzją z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania J. P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 146 § 1 i art. 151 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; obecnie: t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. - dalej jako "k.p.a.") oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 645 ze zm.; obecnie: t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1067 ze zm. - dalej jako "ustawa o promocji zatrudnienia") utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], stwierdzającą, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...] o uznaniu J. P. za osobę bezrobotną i przyznaniu jej prawa do zasiłku, została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił następująco okoliczności faktyczne i prawne sprawy: W dniu [...] grudnia 2011 r. J. P. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w B.. W tym samym dniu Starosta B. wydał decyzję znak: [...], którą uznał J. P. z dniem [...] grudnia 2011 r. za osobę bezrobotną i przyznał jej prawo do zasiłku od dnia [...] grudnia 2011 r. Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...] organ I instancji orzekł o utracie przez J. P. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem [...] czerwca 2012 r., w związku z nabyciem prawa do świadczenia przedemerytalnego. W związku z porządkowaniem danych na kontach ubezpieczonych Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. w pismach z dnia [...] września 2016 r. i z dnia [...] marca 2017 r. poinformował Powiatowy Urząd Pracy w B. o zbiegu tytułów ubezpieczeń, tj. o zgłoszeniu J. P. do ubezpieczenia zdrowotnego jako osoby bezrobotnej od dnia [...] grudnia 2011 r. oraz zgłoszeniu jej do ubezpieczeń społecznych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w okresie od dnia [...] grudnia 2011 r. do dnia [...] grudnia 2011 r. Na podstawie informacji uzyskanej przez Powiatowy Urząd Pracy w B. z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej ustalono, że od dnia [...] maja 2003 r. J. P. rozpoczęła wykonywanie działalności gospodarczej, a w dniu [...] grudnia 2011 r. zawiesiła jej wykonywanie na przewidywany okres do dnia [...] grudnia 2013 r. W dniu [...] grudnia 2016 r. strona dostarczyła na prośbę Powiatowego Urzędu Pracy w B. zaświadczenie z dnia [...] grudnia 2016 r. o podleganiu ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i opłacaniu składek z tego tytułu m.in. od dnia [...] grudnia 2011 r. do dnia [...] grudnia 2011 r. Wobec powyższych okoliczności organ I instancji postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...] CW wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własna decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2011 r. o uznaniu J. P. za osobę bezrobotną z dniem [...] grudnia 2011 r. i przyznaniu jej prawa do zasiłku od dnia [...] grudnia 2011 r., a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. stwierdził, że ww. decyzja wydana została z naruszeniem prawa. W odwołaniu od rozstrzygnięcia organu I instancji J. P. zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i dokonanie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego, brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy rozstrzyganiu sprawy oraz pominięcie w prowadzonym postępowaniu zasady określonej w art. 9 k.p.a. Odwołująca zarzuciła ponadto organowi I instancji naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., a także naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób niezgodny z zawartymi w tym przepisie wymogami. Strona podniosła, że w dacie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. była osobą bezrobotną, przedstawiła świadectwo pracy o rozwiązaniu stosunku pracy z powodu likwidacji stanowiska pracy, a z dniem [...] grudnia 2011 r. zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, o czy świadczy załączona do odwołania faktura VAT z dnia [...] grudnia 2011 i deklaracja VAT-7 za miesiąc grudzień 2011 r. W ocenie J. P. rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym sprawy, a operacjami zarejestrowanymi w systemie informatycznym ZUS wynikły z nieznajomości zasad funkcjonowania tego systemu. Powołując się na powyższe argumenty wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2017 r. (zaskarżoną w niniejszej sprawie) Wojewoda podniósł, że okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania w niniejszej sprawie wynikała z zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział B. z dnia [...] grudnia 2016 r., w którym wskazano, że J. P. w okresie od dnia [...] grudnia 2011 r. do dnia [...] grudnia 2011 r. podlegała ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Okoliczność ta nie była znana organowi I instancji, gdyż dowiedział się o tym dopiero w 2016 r. Jednocześnie okoliczność ta istniała w dniu wydania kontrolowanej w wyniku wznowienia postępowania decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. W ocenie Wojewody z akt sprawy wynika, że odwołująca, ani w momencie przedłożenia powyższego zaświadczenia, ani też później do dnia wydania decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] kwietnia 2017 r., nie kwestionowała, iż w dacie [...] grudnia 2011 r. podlegała ubezpieczeniu z tytułu prowadzonej działalności. Strona miała przy tym możliwość czynnego udziału w postępowaniu, zapoznania się z zebranym materiałem w sprawie, wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, zgłoszenia uwag i zastrzeżeń. Organ odwoławczy przychylił się do stanowiska organu I instancji, że pomimo zaistnienia w przedmiotowej sprawie przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie jest możliwe uchylenie decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2011 r., albowiem upłynął 5-letni termin określony w art. 146 § 1 k.p.a., biegnący od dnia doręczenia decyzji. Decyzja została bowiem doręczona J. P. w dniu [...] grudnia 2011 r., przy czym odwołująca odebrała ją wówczas osobiście. Wojewoda podkreślił, że termin wskazany w art. 146 § 1 k.p.a. ma charakter materialny, a jego upływ pozbawia organ kompetencji do (ponownego) rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, albowiem uniemożliwia uchylenie decyzji dotychczasowej. J. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargę na powyższą decyzje ostateczną Wojewody. W skardze zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i § 2 oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy rozstrzyganiu sprawy. Skarżąca podniosła, że organ II instancji całkowicie zaniechał odniesienia się do argumentacji podniesionej przez skarżącą w odwołaniu uznając, że jedynym dowodem w sprawie jest zaświadczenie ZUS i na tym jedynym dowodzie zbudował swoje rozstrzygniecie, co narusza ww. przepisy prawa. - art. 9 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie zasady określonej w tym przepisie w toku prowadzonego postępowania zarówno przez organ I jak i II instancji. Skarżąca zaznaczyła, że konsekwencją wydania zaskarżonej decyzji jest możliwość utraty przez stronę świadczenia przedemerytalnego, o czym organ nie poinformował w swoim postępowaniu. - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie przed wydaniem decyzji przez organ I instancji możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, przez co skarżąca nie mogła wykazać w toku postępowania, że faktycznie nie podlegała ubezpieczeniu społecznemu w dacie uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Organ II instancji uznał natomiast prawo zagwarantowane postanowieniami art. 10 k.p.a. za nieistotne, stwierdzając, że już sam fakt odebrania przez skarżącą postanowienia o wznowieniu postępowania jest wystarczający do wypełnienia obowiązku z art. 10 k.p.a., z czym - zdaniem skarżącej - nie można się zgodzić. - art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w formie zupełnie nieodpowiadającej wymogom nałożonym postanowieniami tego przepisu. Skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja rozstrzyga bardzo istotne interesy strony, dlatego organ winien z należytą starannością ustalić stan faktyczny sprawy. Organ obu instancji wydając swoje decyzji oparły się natomiast jedynie na zaświadczeniu ZUS. Organ I instancji zaniechał prowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego, a organ II instancji, utrzymując w mocy wadliwą decyzję, uznał, że w sprawa nie wymaga prowadzenia postępowania dowodowego, z czym - zdaniem skarżącej - nie można się zgodzić. - art. 107 § 1 k.p.a., poprzez sformułowanie w decyzji I instancji nieprecyzyjnego pouczenia. W decyzji tej wskazano bowiem, że odwołanie przysługuje do Wojewody i winno zostać wniesione "za moim pośrednictwem". W ocenie skarżącej wobec takiego sformułowania pouczenia zachodziła wątpliwość, za czyim pośrednictwem należy złożyć odwołanie, tj. czy za pośrednictwem Powiatowego Urzędu Pracy (taka pieczęć jako pieczęć organu figuruje w nagłówku decyzji), czy za pośrednictwem Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy, czy też za pośrednictwem Starosty [...]. Skarżąca dodała, że organ nie podał także podstawy prawnej, w oparciu o którą można byłoby ustalić, za czyim pośrednictwem należy wnieść podanie. Ponadto zwróciła uwagę na obowiązek oznaczenia w decyzji organu administracji publicznej, zaznaczając w tym względzie, że Powiatowy Urząd Pracy nie jest organem tylko urzędem obsługującym organ, co całkowicie pominął organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała twierdzenie, iż w dacie zgłoszenia się do Urzędu Pracy była osobą bezrobotną. Podkreśliła, że prowadzenia działalności gospodarczej zaprzestała z dniem [...] grudnia 2011 r., o czym świadczy rozwiązanie stosunku pracy z pracownikami i wyrejestrowanie ich z ubezpieczenia społecznego z dniem [...] grudnia 2011 r. W dniu [...] grudnia 2011 r. strona dokonała ponadto ostatniej transakcji w ramach prowadzenia działalności gospodarczej, o czym świadczy faktura VAT Nr [...]/2011 z dnia [...] grudnia 2011 r., deklaracja VAT-7 za grudzień 2011 r., a także zestawienie z księgi przychodów i rozchodów z grudzień 2011 r. Skarżąca podtrzymała pogląd, iż rozbieżności pomiędzy opisanym wyżej stanem faktycznym sprawy, a operacjami zarejestrowanymi w systemie informatycznym ZUS wynikły z nieznajomości zasad funkcjonowania tego systemu. Zaznaczyła, że obecnie uruchomiona została procedura korekty deklaracji składanych do ZUS. Ponadto w dniu [...] czerwca 2017 r. złożony został do ZUS wniosek o zwrot nadpłaty z tytułu złożonych korekt deklaracji. Postępowanie w tej sprawie jest w toku przed ZUS Oddział w B.. W świetle zaś ustalonego stanu faktycznego i prawnego, zdaniem skarżącej, istnieje możliwość dokonania korekty dokumentów z ZUS. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody z dnia [...] maja 2017 r. kończąca wznowione z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie uznania skarżącej J. P. za osobę bezrobotną z dniem [...] grudnia 2011 r. i przyznania jej z dniem [...] grudnia 2011 r. prawa do zasiłku. W wyniku przeprowadzonej kontroli Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie uznające ww. decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. za wydaną z naruszeniem prawa, odpowiada prawu. Powszechnie przyjmuje się, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą, wyliczoną enumeratywnie w przepisach prawa procesowego (zob. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postepowania administracyjnego. Komentarz, 11. wydanie, Warszawa 2011, str. 540 i nast.). Wzruszenie ostatecznej decyzji w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić wyłącznie wówczas, gdy organ ustali, że zaistniały szczególne okoliczności wyczerpujące przesłanki wznowienia określone w art. 145 i 145a k.p.a. Dopuszczalność uchylenie ostatecznej decyzji w tym trybie jest ponadto ograniczona terminami prawa materialnego określonymi w art. 146 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi bowiem, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 k.p.a.). Podkreślić w tym miejscu należy (czego zdaje się nie dostrzegać skarżąca), że decyzja wydana w oparciu o art. 151 § 2 k.p.a., stwierdzająca, że kontrolowana w ramach wznowienia postępowania decyzja ostateczna została wydana z naruszeniem prawa, nie eliminuje owej decyzji ostatecznej z obrotu prawnego. Decyzja, której dotyczy tego rodzaju rozstrzygnięcie, nadal kształtuje stosunek prawny. Stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa może jedynie stanowić podstawę do ewentualnego wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym przed sądem powszechnym i na zasadach określonych prawem cywilnym (por. M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX, 4. wydanie, Warszawa 2011, str. 902). W niniejszej sprawie do wznowienia postepowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. doszło w oparciu o przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a dokładnie ze względu na wyjście na jaw nowej, istotnej dla sprawy okoliczności faktycznej, istniejącej w dniu wydania decyzji, lecz nieznanej organowi, który wydał decyzję. Okoliczność ta sprowadzała się do ustalenia, że skarżąca w okresie od dnia [...] grudnia 2011 r. do dnia [...] grudnia 2011 r. podlegała ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, co zostało ujawnione przed Starostą B. dopiero z końcem 2016 r., wraz z doręczeniem temu organowi zaświadczenia nr [...] Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia [...] grudnia 2011 r., w którym okoliczność powyższa została stwierdzona (k. 32 akt adm.). W ocenie Sądu Starosta B. prawidłowo uznał, że wskazana okoliczność, nieznana mu w chwili podejmowania decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r., jest istotna dla sprawy, albowiem koliduje z rozstrzygnięciem, mocą którego skarżąca została uznana za osobę bezrobotna od dnia [...] grudnia 2011 r. Stwierdzenie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, iż skarżąca w tym dniu podlegała jeszcze ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, oznacza bowiem, że w owym dniu prowadziła jeszcze działalność gospodarczą, a zatem nie spełniała jeszcze kryteriów osoby bezrobotnej określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Okoliczność ta jednoznacznie więc świadczyła o tym, iż kontrolowana przez organy decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. została wydana z naruszeniem powołanego przepisu. Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Jak słusznie jednak zauważono w skardze, § 3 tego unormowania dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego. W okolicznościach niniejszej sprawy organy słusznie przyjęły, że brak jest dowodów podważających prawdziwość ww. zaświadczenia ZUS nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., będącego dokumentem urzędowym. Powoływana przez skarżącą faktura VAT Nr [...]/2011 z dnia [...] grudnia 2011 r, deklaracja VAT-7 za miesiąc grudzień 2011 oraz zestawienia z księgi przychodów i rozchodów za grudzień 2011 r. mogą jedynie potwierdzać, że skarżąca w dniu [...] grudnia 2017 r. dokonała ostatniej transakcji w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, co jednak samoistnie nie świadczy w tym przypadku o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem działalność wykonywana przez skarżąca - jak wynika z akt sprawy - miała charakter nie tylko handlowy, lecz (przede wszystkim) produkcyjny (produkcja wyrobów tartacznych - zob. wypis z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, k. 30 akt adm.). Nieudokumentowane w żaden sposób twierdzenie skarżącej o zainicjowaniu procedury korekty zaświadczeń składanych do ZUS, tym bardziej - w świetle art. 76 § 1 i § 3 - nie mogło stanowić podstawy to podważenia treści ww. zaświadczenia. Tym samym treść owego zaświadczenia organy oby instancji prawidłowo uznały za wiążącą. Ubocznie wypada zauważyć, że niezależnie od sporu dotyczącego daty, do której skarżąca podlegała ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, o słuszności uznania decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. za niegodną z prawem (tj. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia) przesądza okoliczność, iż skarżąca w grudniu 2011 r. w istocie nie zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie zawiesiła jej wykonywanie (dokładnie na okres od dnia [...] grudnia 2011 r. do dnia [...] grudnia 2013 r.), zaś do zaprzestania prowadzenia przez nią działalności gospodarczej doszło dopiero z dniem [...] grudnia 2013 r., co potwierdzają załączone do akt sprawy wydruki z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (k. 30 i 33 akt adm.). Samo zawieszenie działalności gospodarczej jest wszakże niewystarczające do uzyskania statusu osoby bezrobotnej (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2006 r., sygn. akt I OSK 485/06, LEX nr 500993). Wobec powyższego, słuszność uznania przez organy orzekające w niniejszej sprawie, iż sporna decyzja dnia [...] grudnia 2011 r. została wydana z naruszeniem prawa, nie budzi zastrzeżeń Sądu. Organy - stwierdzając owe naruszenie - prawidłowo też jednak uznały, że zachodzi przeszkoda w wyeliminowaniu tej decyzji z obrotu prawnego. Okolicznością bezsporną jest bowiem, iż decyzja ta została skutecznie doręczona stronie w dniu [...] grudnia 2011 r. (co potwierdza pokwitowanie odbioru na egzemplarzu decyzji załączonym do akt sprawy - k. 22 akt adm.), a zatem upłynął już pięcioletni termin prawa materialnego określony w art. 146 § 1 k.p.a., którego zachowanie jest warunkiem dopuszczalności uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., która wystąpiła w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu bezzasadne są zatem zarzuty skargi wskazujące na naruszenie w toku przedmiotowego postępowania wznowieniowego przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy. W treści podjętych decyzji nie sposób zaś dostrzec uchybienia wymogom określonym w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Jedynie zarzut naruszenia 9 i art. 10 k.p.a. nie jest pozbawiony podstaw, bowiem w aktach sprawy brak jest skierowanych do skarżącej przed wydaniem decyzji w obu instancjach powiadomień o możliwości wglądu do akt sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zaniechanie doręczenia stronie takich powiadomień nie miało jednak charakteru istotnego uchybienia, bowiem skarżąca nie wykazała, by uniemożliwiło jej to podjęcie konkretnej czynności procesowej, a tylko w takiej sytuacji tego rodzaju zarzut mógłby odnieść skutek (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 431/12, Lex nr 1145527). Jednocześnie podkreślić należy, że skarżącej prawidłowo doręczono postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania, a zatem nie sposób uznać, że nie zapewniono jej możliwości udziału w tym postepowaniu. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.