I SA/Wa 747/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi E. K. na uchwałę Rady Miasta Garwolina z dnia 29 września 2022 r. nr LXI/342/2022 w przedmiocie wyrażenia zgody na nabycie nieruchomości gruntowej postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. K. kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu. UZASADNIENIE Rada Miasta Garwolina, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2022 r., poz. 559 ze zm.) dalej: "u.s.g." oraz art. 23 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm.) dalej: "u.g.n.", podjęła w dniu 29 września 2022 r. uchwałę nr LXI/342/2022 o wyrażeniu zgody na nabycie nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...] o pow. 0,0364 ha. Nieruchomość ta stanowi własność osoby fizycznej i miała być nabywana (jak stanowi § 1 ust. 1 tej uchwały) do gminnego zasobu nieruchomości w celu zabezpieczenia dostępu do rzeki [...]. Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła E. K. zarzucając jej naruszenie art. 23 ust.1 pkt 7 w zw. z art. 25 ust. 2 u.g.n. w zw. z art. 140 kc oraz w zw. z art. 2 i art. 31 Konstytucji RP, poprzez to, że materia w niej ujęta nie mieści się w zakresie uprawnień rady gminy dotyczących jej spraw majątkowych rozstrzyganych w drodze uchwały. Podnosiła nadto zarzut, że przy podejmowaniu uchwały nie uwzględniono kwestii szerokości działki, na której miałby zostać ustanowiony dostęp do rzeki, poprzez usytuowanie tam drogi wewnętrznej lub pożarowej (działka bowiem jest zbyt wąska); nie wyważono interesu publicznego i prywatnego; a także nie uzyskano stanowiska właścicieli nieruchomości sąsiednich przy zagospodarowaniu nieruchomości objętej uchwałą (względnie jej wykupu celem powiększenia własnej nieruchomości). Interes prawny w kwestionowaniu uchwały, skarżąca wywodziła z przynależnego jej tytułu prawnorzeczowego do nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością objętą uchwałą. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Garwolina wniosła o jej odrzucenie z uwagi na nienaruszenie interesu prawnego skarżącej kwestionowaną uchwałą, względnie jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga, jako wniesiona przez podmiot do tego nielegitymowany podlega odrzuceniu. Skarga na uchwałę Rady Miasta Garwolina z 29 września 2022 r. nr LXI/342/2022 wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. zgodnie z którym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W związku z treścią ww. przepisu przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do weryfikacji przesłanek jej dopuszczalności, a wiec zbadania, czy skargę wniesiono w sprawie z zakresu administracji publicznej oraz czy wnoszący ją legitymują się interesem prawnym w zaskarżeniu uchwały. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione jedynie pierwsza z ww. przesłanek. Uchwała ze względu na swój przedmiot, którym jest gospodarowanie mieniem gminnym, jest niewątpliwie aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publiczne, a tym samym zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634) dalej: "p.p.s.a" podlega kognicji sądów administracyjnych. Nie została natomiast spełniona druga z przesłanek warunkujących skuteczne wniesienie skargi, tj. wykazanie przez skarżącą legitymacji procesowej uprawniającej ją do zakwestionowania przedmiotowej uchwały. Zważyć bowiem należy, że prawo do kwestionowania uchwały organów gminy, w trybie art. 101 u.s.g. ma tylko ten kto wykaże, że zaskarżonym rozstrzygnięciem został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. Przy czym naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w tym przepisie, musi występować obiektywnie i odnosić się do realnie istniejącej potrzeby ochrony prawnej. Musi to być - jak skądinąd trafnie wskazuje sama skarżąca zarówno w skardze jak i w piśmie procesowym z 27 kwietnia 2023 r. - interes własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany, wynikający z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Konkretność interesu prawnego oznacza, że skarżącemu przysługiwało konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym czy też publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które zostałoby najpóźniej w dacie wniesienia skargi kwestionowaną uchwałą naruszone (por. wyrok WSA w Warszawie z 19 marca 2008 r. IV SA/Wa 2202/06, Lex nr 497584). Osoba skarżąca uchwałę organu gminy musi zatem wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną. Innymi słowy, zmuszona jest udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, na przykład pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2023 r. I OSK 810/22, Lex nr 3621452). Wyłącznie bowiem naruszenie własnego interesu prawnego lub uprawnienia stanowi przesłankę dopuszczalności skargi i otwiera drogę jej merytorycznej oceny. Niespełnienie przesłanki naruszenia interesu prawnego skutkuje zaś odrzuceniem skargi - stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. - który to przepis stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim zaś szczególnym przepisem jest przywołany wyżej art. 101 u.s.g. W rozpoznawanej sprawie skarżąca swój interes prawny wywodzi z faktu, że jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością mającą zostać nabytą do zasobu gminnego i zaskarżona uchwała negatywnie oddziaływuje na przynależne jej prawo własności jako bezpośredniego sąsiada. Wskazuje przy tym na nielegalność posadowienia kładki na rzece [...], do której dostęp odbywa się poprzez nabywaną działkę. W ocenie Sądu te okoliczności jednak nie mogą świadczyć o naruszeniu jej interesu prawnego, gdyż zaskarżona uchwała - wbrew subiektywnemu przekonaniu skarżącej - w żaden sposób nie wpływa bezpośrednio na przysługujące jej prawo własności oraz jego wykonywanie. Nie ogranicza ona bowiem uprawnień właścicieli nieruchomości sąsiednich w zakresie korzystania czy rozporządzaniem nimi. Samo nabycie przez gminę nieruchomości (w wykonaniu uchwały) ze swej istoty nie ma i nie może mieć wpływu na wykonywanie prawa własności przez właścicieli nieruchomości z nią sąsiadujących. To komu przynależy własność sąsiadującej nieruchomości nie rzutuje wszak na uprawnienia tych właścicieli. Ich prawa, niezależnie od tego czy sąsiadują z nieruchomością, której właścicielem jest osoba fizyczna czy nieruchomością stanowiącą własność jednostki samorządu terytorialnego pozostają tożsame. Kwestia natomiast przyszłych planowanych przez gminę inwestycji w obszarze nabytej nieruchomości i ich potencjalnego oddziaływanie na nieruchomości sąsiednie (czego jak się wydaje obawia się skarżąca) może być podstawą do rozważania istnienia po stronie właścicieli tych nieruchomości interesu prawnego, ale w sprawach dotyczących aktów podejmowanych w przedmiocie tych inwestycji. Bez znaczenia w związku z tym dla oceny legitymacji skarżącej pozostaje także możliwość urządzenia w obszarze nabywanej przez gminę działki drogi wewnętrznej (względnie publicznej) jak również sama legalność wybudowania na rzece [...] kładki, do której dostęp odbywa się przez tę działkę. Skoro zatem skarżąca nie wykazała, że poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały nastąpiło naruszenie jej interesu prawnego lub uprawnienia, to wniesiona przez nią skarga podlegać musiał odrzuceniu, o czym Sąd orzekał na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. O zwrocie wpisu natomiast orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.