II SA/Po 121/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody z dnia 21 grudnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody z dnia 21 grudnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania składając jednocześnie wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 21 lutego 2024 r. Sąd wezwał Skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jednego egzemplarza skargi oraz podanie numeru PESEL, pod rygorem odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym i fiskalnym. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634– dalej jako p.p.s.a.) skarga powinna przede wszystkim czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy wymienione w pkt 1 - 4 tego przepisu. W myśl zaś art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., pierwsze pismo wniesione w danej sprawie powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. W świetle art. 47 § 1 omawianej ustawy do skargi (jak i innego pisma strony w postępowaniu sądowym) należy dołączyć jej odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (art. 47 § 2 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Wobec powyższego, skoro skarga nie zawierała obligatoryjnego elementu, wskazanego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., tj. nie zawierała numeru PESEL Skarżącej, a ponadto do skargi nie załączono wymaganej ilości jej odpisów, zachodziła konieczność wezwania Skarżącej do wskazania numeru PESEL oraz nadesłania odpisu skargi, co uczyniono pismem z dnia 21 lutego 2024 r., (k. 19 akt sądowych). Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone Skarżącej w dniu 23 lutego 2024 r. (k. 24 akt sądowych), zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków skargi upłynął 1 marca 2024 r. Skarżąca w zakreślonym terminie ani do dnia wydania niniejszego postanowienia, nie uzupełniła powyższych braków skargi. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. W konsekwencji, w zaistniałych okolicznościach sprawy nie było także podstaw do merytorycznego rozpatrzenia przez Sąd wniosku Skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Sąd miał przy tym na uwadze, iż Skarżąca pomimo wezwania nie przedłożyła formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, co do zasady winno skutkować pozostawieniem przez referendarza sądowego wniosku o przyznanie prawa pomocy, to jednakże Sąd, mając na uwadze ekonomikę postępowania jak również art. 247 p.p.s.a., postanowił wniosek rozstrzygnąć w niniejszym postanowieniu. Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest zaś pogląd, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, iż nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 247). Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019, uw. 2 do art. 247, i tam przywołane dalsze wypowiedzi doktryny i judykatury). Zatem w sytuacji zakwalifikowania skargi do odrzucenia, sąd I instancji jest uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. To z kolei uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z 28.03.2012 r., II GZ 101/12, CBOSA). Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 247 p.p.s.a. w pkt 2 odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy.