II SAB/Sz 247/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Inne do załatwienia wniosku M. S. z dnia [...] sierpnia 2022 r. w zakresie dotyczącym udostępnienia imion i nazwisk nauczycieli w odniesieniu do pkt 1 wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że Inne dopuścił się bezczynności , która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. oddala skargę w pozostałym zakresie, IV. zasądza od Inne na rzecz M. S. kwotę [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE M. S. (dalej: "Wnioskodawca" lub "Skarżący") wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Szkoły [...] w S. (dalej: "Dyrektor") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarga oparta została o następujący stan faktyczny sprawy. Pismem z 24 sierpnia 2022 r. Wnioskodawca wystąpił za pośrednictwem platformy e-PUAP do Dyrektora o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek obejmował żądanie udostępnienia (za pośrednictwem platformy e-PUAP): 1) imiennego wykazu wynagrodzeń brutto nauczycieli za czerwiec 2022 r. zawierającego o każdym nauczycielu, co najmniej następujące informacje: imię, nazwisko, nauczane przedmioty, wynagrodzenie zasadnicze, dodatki (funkcyjny, motywacyjny itp.), wymiar pracy (część etatu lub np. liczba godzin zajęć w tygodniu); 2) informacji o liczbie nauczycieli religii oraz datach zatrudnienia każdego z nich; 3) informacji o liczbie skarg i wniosków (nie dotyczy wniosków w trybie dostępu do informacji publicznej), które w 2022 r. wpłynęły do Dyrektora i dotyczyły organizacji religii w szkole - oraz jeżeli takie były, to kopie odpowiedzi na te pisma (ewentualne dane uczniów lub rodziców należy zanonimizować w dowolny sposób). Pismem z 2 września 2022 r. Dyrektor udzielił Wnioskodawcy odpowiedzi 2022 r., przekazując: 1) listę płac nauczycieli za czerwiec 2022 r. zawierającą wymagane informacje z zasłoniętymi danymi osobowymi (tj. imieniem nazwiskiem i numerem PESEL) – 12 dokumentów; 2) informację o liczbie nauczycieli religii oraz datach zatrudnienia każdego z nich - 1 dokument, 3) informację o niepłynięciu w 2022 r. skarg i wniosków do Dyrektora, które dotyczyłyby organizacji religii w szkole. Wnioskodawca pismem z 2 września 2022 r. wniósł o uzupełnienie odpowiedzi o brakujące informacje, tj. imiona i nazwiska nauczycieli, zgodnie z pkt 1 wniosku. Dyrektor w odpowiedzi z 5 września 2022 r. odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lutego 2015 r., I OSK 695/14. W tym zakresie zwrócił uwagę, że informacja o wydatkach pomiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników jest informacją publiczną. Jednakże ta okoliczność nie przesądza o zgodzie na publikowanie list nazwisk pracowników danej instytucji z ich wynagrodzeniem miesięcznym. Możliwe jest natomiast żądanie udostępnienia szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu publicznego. W tych okolicznościach Dyrektor podkreślił, że dane osobowe nauczycieli nie mogą zostać ujawnione w ramach przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wnioskodawca 5 września 2022 r. przesłał do Dyrektora informację, w której stwierdził, że przytoczony fragment wyroku nie ma zastosowania do osób pełniących funkcje publiczne, jakimi są nauczyciele. Wnioskodawca podkreślił, że w przypadku osób sprawujących funkcje publiczne stosuje się znacznie węższą ochronę prywatności, co (poza art. 5 u.d.i.p.) wynika z szerokiego orzecznictwa sądów administracyjnych. Wnioskodawca pismem z 25 września 2022 r. zaskarżył bezczynność Dyrektora. Skarżący wskazał, że w związku z bezczynnością Dyrektora naruszone zostały: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 2) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2022.902 t.j.; dalej: "u.d.i.p.") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej udostępniana jest na wniosek, poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej, podczas gdy w sprawie nie została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej; 3) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie Dyrektora do załatwienia wniosku z 24 sierpnia 2022 r., zasądzenie od Dyrektora na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, wymierzenie Dyrektorowi grzywny w razie stwierdzenia bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności przedstawiono w chronologicznym porządku przebieg postępowania o udostępnienie przedmiotowej informacji publicznej. Skarżący ponadto wyjaśnił, że pomimo wskazania w piśmie z 5 września 2022 r., powołane przez Dyrektora orzeczenie NSA z 18 lutego 2015 r., I OSK 695/14 nie ma zastosowania do osób pełniących funkcje publiczne (co potwierdza art. 5 u.d.i.p. oraz szerokie orzecznictwo sądów administracyjnych), Dyrektor nie udostępnił informacji, ale też nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji publicznej. Skarżący rozwinął argumentację i wskazał, że w sprawie Dyrektor nie udostępnił informacji publicznej, ponieważ przyjął, iż udostępnienie naruszyłoby prywatność osób fizycznych. Zdaniem Skarżącego wniosek o udostępnienie informacji publicznej mógł zostać załatwiony w dwojaki sposób. Po pierwsze, poprzez udostępnienie informacji publicznej będącej przedmiotem żądania, po drugie poprzez wydanie decyzji administracyjnej, jeśli w sprawie zachodzi potrzeba ograniczenia dostępności informacji publicznej. Zdaniem Skarżącego niepodjęcie ani jednego, ani drugiego działania świadczy o tym, że organ pozostaje w bezczynności. Nie ma przy tym znaczenia pismo Dyrektora z 5 września 2022 r., skoro działanie to nie przybrało formy wymaganej przez prawo (tj. formy decyzji administracyjnej). Wydanie przez organ decyzji administracyjnej jest niezbędne do umożliwienia zakwestionowania prawidłowości ograniczenia prawa do informacji publicznej. Dyrektor w odpowiedzi na skargę odpowiadając na zarzuty Skarżącego wniósł o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu Dyrektor wskazał na orzeczenia NSA z 18 lutego 2015 r., I OSK 695/14 i z 18 lutego 2017 r., I OSK 796/14. Dyrektor stwierdził, że odnoszenie pozycji nauczyciela wprost do osób pełniących funkcje publiczne nie znajduje odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa. Nauczyciele mają jedynie w momencie pełnienia obowiązków nauczycielskich ochronę odpowiednią do ochrony dla osoby pełniącej funkcje publiczną, ale wprost nauczyciel osobą publiczną nie jest. Zatem, nie można do ujawnia jego danych osobowych stosować przepisów wprost dotyczących osób pełnionych funkcje publiczne. Zdaniem Dyrektora, także żadna analogia czy też usytuowanie nauczyciela w organizacji pracy szkoły nie może przesądzać o nadaniu mu statusu osoby publicznej. Dyrektor zwrócił również uwagę, że ze sformułowanego przez Skarżącego zarzutu, przy uwzględnieniu treści udzielonej w terminie informacji, nie jest możliwe ustalenie w jakim zakresie bezczynność jest zarzucana. Dyrektor uznał, że wobec dochowania terminu do udzielenia informacji publicznej od dnia jej wpływu, brak jest podstaw do stwierdzenia, iż do bezczynności doszło. Ponadto podkreślił, że kwestia danych personalnych nauczycieli jest zagadnieniem o szczególnej wrażliwości, a nauczyciele powołując się na osobiste sprawy, także rozwodowe, nie wyrażają zgody na podawanie wrażliwych danych. W tych okolicznościach, zdaniem Dyrektora nie sposób zarzucić mu rażącego naruszenia prawa zwłaszcza, gdy tę sytuację kształtuje orzecznictwo sądów administracyjnych. W sprawie brak jest też podstaw do karania grzywną, gdyż z dołożeniem należytej staranności udzielono odpowiedzi w wymaganym terminie, która także wymagała analizy pod względem jej zakresu i wykonania przeglądu zbioru dokumentów w celu jej prawidłowego udostępnienia. W załączeniu do odpowiedzi na skargę Dyrektor przedłożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 24 sierpnia 2022 r.; odpowiedź na zapytanie publiczne z 2 września 2022 r. wraz z listą płac nauczycieli za czerwiec 2022 r. – 12 dokumentów, listą katechetów i księży – 1 dokument, informacją o wpłynięciu w 2022 r. skarg i wniosków dotyczących organizacji religii w szkole. W piśmie procesowym z 21 października 2022 r. Skarżący przedstawił dodatkowe stanowisko w sprawie w związku z udzieloną przez Dyrektora odpowiedzią na skargę. W pierwszej kolejności wskazał, że Dyrektor nie podjął właściwych działań w celu zrealizowania wniosku. Po drugie organ pozostaje w błędzie, że nauczyciele nie pełnią funkcji publicznych i co za tym idzie, ich wynagrodzenia nie podlegają udostępnieniu. Podkreślił, że osobą pełniącą funkcję publiczną jest osoba mająca wpływ na kształtowanie spraw publicznych, o których mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W tych okolicznościach oczywiste jest, że nauczyciele nawet w szkole niepublicznej, pełnią funkcje publiczne działając na rzecz publicznego systemu edukacji, przeprowadzając ogólnopolskie egzaminy itd. Zdaniem Skarżącego wynagrodzenie nauczycieli podlega udostępnieniu oraz nie można odstąpić od jego ujawnienia zasłaniając się prywatnością osoby fizycznej zgodnie z art. 5 u.d.i.p. W tym zakresie Skarżący odwołał się, też do orzecznictwa sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492 tj.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329 t.j. ze zm.; dalej: "P.p.s.a.")., kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a. Złożona w niniejszej sprawie skarga w przedmiocie bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Sprawa w przedmiocie bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej może być zatem rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postaci - bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Dla uznania jednak bezczynności lub przewlekłości konieczne jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, a następnie czy uczyniono to w przepisanym terminie, a dalej czy ewentualne opóźnienie jest usprawiedliwione. Stosowanie do art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może również orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Na gruncie u.d.i.p. bezczynność organu polega na tym, że organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany tą ustawą, wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), ani też nie wydaje w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (z uwagi na ograniczenia z art. 5 u.d.i.p. lub w przypadku informacji przetworzonej - ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego – art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) bądź o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.). Wymaga przy tym podkreślenia, że nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, czy też nie jest w posiadaniu organu. W takich sytuacjach organ nie jest zobowiązany ani do udostępnia żądanej informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Sąd wskazuje ponadto, że przy rozpoznawaniu spraw, których przedmiotem jest informacja publiczna uwzględnienia wymagają dwie kwestie: podmiotowa – czy adresat żądania jest właściwy w sprawie jej udostępnienia w myśl u.d.i.p. i przedmiotowa – czy żądana informacja stanowi informację publiczną, o której mowa w powołanej wyżej ustawie (por. wyrok WSA w Gliwicach z 13 października 2022 r., III SA/Gl 546/22). Przy badaniu kwestii podmiotowej, uwzględnienia wymaga art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., zgodnie z którym obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne (niż wymienione w pkt.1-4 – uwaga Sądu) osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. W niniejszej sprawie analizie podlega żądanie o udostępnienie informacji publicznej skierowane do Dyrektora, który jest podmiotem kierującym szkołą publiczną. Jest zatem podmiotem wykonującym zadania publiczne w zakresie edukacji i dysponującym majątkiem publicznym. W tych okolicznościach Sąd nie ma wątpliwości, że Dyrektor jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. W tym zakresie wskazać można na stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 25 kwietnia 2012 r., I OSK 248/12. W uzasadnieniu tego orzeczenia sąd kasacyjny wyjaśnił, że dyrektor szkoły publicznej jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej jako organ władzy publicznej, bowiem realizuje zadania publiczne związane z realizacją prawa każdego obywatela do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki. Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu nie budzi w sprawie wątpliwości, iż została na jej gruncie spełniona przesłanka podmiotowa, ponieważ adresat żądania jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Odnośnie natomiast kryterium przedmiotowego Sąd dostrzega w pierwszej kolejności, że z akt sprawy wynika, że Dyrektor udzielił częściowej odpowiedzi na wniosek Skarżącego. Z kolei w pozostałej części Dyrektor uznał, że chroniąc prywatność nauczycieli w zakresie imion i nazwisk, odpowiedzi nie udzieli. W tym zakresie Dyrektor odpowiedział (pismem z 5 września 2022 r.) Skarżącemu na jego wezwanie do uzupełnienia udzielonej wcześniej informacji publicznej, powołując się na orzeczenie NSA i stwierdzając, że dane osobowe nauczycieli nie zostaną ujawnione w ramach skierowanego wniosku. Sąd wskazuje zatem w dalszej kolejności, że ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił wykaz informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyczerpujące (zamknięte), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p.). Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. m.in. wyrok NSA z 25 marca 2003 r., II SA 4059/02, opubl. w LEX nr 78063; wyrok WSA w Gliwicach z 3 września 2007 r., IV SAB/Gl 28/07). Zgodnie z ww. przepisami prawa za informację publiczną uznać należy wszelkie informacje o podmiotach obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach oraz majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c, d i f u.d.i.p.), o zasadach ich funkcjonowania, w tym trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), jak również o majątku publicznym, w tym majątku Skarbu Państwa, majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz ciężarach publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a, c i h u.d.i.p.). Informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych i gospodarowania mieniem publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego. Informacje dotyczące majątku publicznego powinny obejmować wszelkie procesy związane z gromadzeniem środków publicznych oraz ich rozdysponowaniem. Wobec tego informacja o wysokości wydatków ponoszonych przez podmiot publiczny ze środków publicznych na zatrudnienie pracownika ma charakter informacji publicznej. Skoro, zatem wynagrodzenia nauczycieli finansowane są ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, to żądana przez Skarżącego informacja stanowi informację publiczną. W ramach tej informacji można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia. Nie ulega zatem wątpliwości, że żądana informacja o wynagrodzeniu nauczycieli szkoły stanowi informację publiczną (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2020 r., I OSK 3955/18). Powyższe oznacza, że informacje dotyczące realizacji zadań w zakresie edukacji publicznej, jak i zagadnienia związane z ich finansowaniem dotyczą informacji publicznej. Sąd stwierdza zatem w tych okolicznościach, iż spełniona jest, co do zasady, również przesłanka przedmiotowa. Skoro zatem informacja o wysokości środków publicznych wydatkowanych na wynagrodzenie określonego pracownika jednostki publicznej (tu nauczyciela), stanowi informację publiczną, również w zakresie odnoszącym się do wskazania nauczyciela z imienia i nazwiska, to organ albo powinien udostępnić żądaną informację albo, powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (ograniczenia prawa do informacji publicznej m.in. ze względu na prywatność osoby fizycznej), odmówić jej udostępnienia, odpowiednio uzasadniając swoją decyzję. Decyzja administracyjna jest zaś aktem o doniosłym znaczeniu, który w swej treści zawiera m.in. podstawę prawną, rozstrzygnięcia, jak też uzasadnienie faktyczne i prawne, pozwalające na ocenę i kontrolę argumentacji w nim przedstawionej. W rozpoznawanej sprawie Dyrektor, odmawiając Skarżącemu udzielenia wnioskowanej informacji w spornym zakresie, nie zachował zatem trybu właściwego dla omawianej ustawy, albowiem załatwił sprawę poprzez udzielenie odpowiedzi na piśmie (elektronicznie). Zatem organ pozostaje w bezczynności w zakresie dotyczącym udostępnienia imion i nazwisk nauczycieli w odniesieniu do pkt 1 wniosku Skarżącego z 24 sierpnia 2022 r. Organ nie może być zwolniony od podjęcia działań, których celem powinno załatwienie w stosownym trybie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W pozostałym zakresie ww. wniosek został zrealizowany, co nie jest sporne w sprawie. Sąd podkreśla ponadto, że spełnienie powyższych przesłanek (podmiotowej i przedmiotowej), nie przesądza, że żądana informacja musi być wnioskodawcy udostępniona, co wynika z ograniczeń konstytucyjnych. Ustawodawca w przepisach u.d.i.p. przewidział sytuacje, gdy pomimo spełnienia przesłanek, ujawnienie określonych informacji nie może nastąpić z uwagi na inne chronione wartości. Zagadnienie to zostało uregulowane w art. 5 u.d.i.p. W regulacji tej zamieszczono kilka grup przesłanek ograniczających prawo do uzyskania informacji. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Sąd wyjaśnia, że właśnie na przesłankę ochrony prywatności osób fizycznych (tu nauczycieli) powołał się de facto Dyrektor odmawiając udostępnienia informacji o wynagrodzeniu wskazanych z imienia i nazwiska nauczycieli. Dostrzec jednak należy, że ochrona prawa do prywatności ulega osłabieniu w przypadku, gdy żądanie dotyczy osób pełniących funkcje publiczne. Zdaniem Sądu w celu przeprowadzenia prawidłowej analizy niniejszej sprawy, rozważyć należało czy zostały spełnione przesłanki do utrzymania tych informacji jako danych tajnych, w szczególności w kontekście ograniczenia tego prawa w przypadku osób pełniących funkcje publiczne. Takich rozważań organ jednak w sprawie – na etapie postępowania przedsądowego - w istocie nie przeprowadził stąd odnoszenie się do przedmiotowego zagadnienia Sąd uznał za przedwczesne na obecnym etapie rozpoznawanej sprawy. Sąd zauważa jednak, iż pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" nie zostało zdefiniowane w u.d.i.p., zatem w celu ustalenia znaczenia tego pojęcia można się odwołać do poglądów doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczącego zagadnienia identyfikacji osób pełniących funkcje publiczne. Mając na uwadze powyższe okoliczności, zasadne okazały się zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 u.d.i.p. W związku z powyższym na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. należało zobowiązać Dyrektora do rozpatrzenia wniosku Skarżącego z 24 sierpnia 2022 r. w zakresie dotyczącym udostępnienia imion i nazwisk nauczycieli w odniesieniu do pkt 1 ww. wniosku Skarżącego, co do którego Dyrektor podlegał obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej jako podmiot wykonujący zadania publiczne lub korzystający ze środków publicznych - pkt I sentencji wyroku. Mimo, że Dyrektor dopuścił się bezczynności, która przejawiała się brakiem zachowania trybu ustawowego do załatwienia przedmiotowej części wniosku poprzez udzielenie odpowiedzi o odmowie udostępnienia informacji publicznej pismem, a nie w formie decyzji administracyjnej, zdaniem Sądu nie oznaczało to w okolicznościach tego przypadku, że doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa. Sąd stwierdza, że zachowania Dyrektora nie można zakwalifikować jako celowego, nacechowanego złą wolą, naruszającego prawo w sposób tak ewidentny i sprzeczny z porządkiem prawnym, aby można było zidentyfikować stwierdzone naruszenie jako rażące. Z tego też powodu Sąd orzekł stosownie do treści art. 149 § 1a P.p.s.a., jak w punkcie II sentencji wyroku. Sąd uwzględniając postanowienia art. 149 § 2 P.p.s.a. odmówił uwzględnienia wniosku Skarżącego o wymierzenie grzywny. W tym zakresie Sąd orzekł o oddaleniu skargi w tym zakresie, jak w punkcie III sentencji wyroku. Ponadto, Sąd stwierdził brak podstaw do orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny oraz przyznaniu od tego organu sumy pieniężnej na rzecz Skarżącego, z urzędu. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął zgodnie z art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 P.p.s.a. uwzględniając wynik sprawy, wniosek Skarżącego i wysokość poniesionych kosztów sądowych w postaci wpisu od skargi (100 zł) - pkt IV sentencji wyroku. Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.