II OSK 1762/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. NSA Janina Kosowska (spr.) sędzia NSA Andrzej Gliniecki Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2009 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Łd 249/08 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz M. W. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2008r., Sygn. akt II SA/Łd 249/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2008r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] listopada 2007r., nr [...] oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącego - M. W. kwotę 300 zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Decyzją z dnia [...] listopada 2007r., wydaną po wznowieniu postępowania, Prezydent Miasta Łodzi – powołując art. 145 § 1 pkt 8 i art. 151 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - uchylił własną decyzję z dnia [...] października 2007r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przyłącza energetycznego, gazowego, ujęcia wody wraz z lokalnym przyłączem wodociągowym, bezodpływowego zbiornika na ścieki wraz z lokalnym przyłączem kanalizacji sanitarnej na terenie nieruchomości położonej w Łodzi przy ul. [...] (dz. nr [...], obręb P-40) i odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia [...] października 2007r. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych uchylił w całości własne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2007r. oraz postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Łodzi z dnia [...] maja 2007r. dotyczące uzgodnienia projektu powołanej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2007r. i odmówił uzgodnienia tego projektu. W tych okolicznościach stwierdzono, że istnieją podstawy do wznowienia z urzędu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. W. - inwestor, na którego wniosek została wydana uchylona decyzja z dnia [...] października 2007r. ustalającą warunki zabudowy. Podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz rozważenie możliwości zawieszenia postępowania odwoławczego do czasu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jego skargi wniesionej na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] października 2007r. Wskazał przy tym, że postanowienie to wydane zostało na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co pozbawiło inwestora możliwości jego kwestionowania w administracyjnym toku instancji, a jedyną formą odwołania się od tego rozstrzygnięcia była skarga do sądu administracyjnego. Ponadto, zdaniem skarżącego, organ I instancji, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażoną w art. 10 kpa, gdyż doręczenie postanowienia o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nastąpiło jednocześnie z doręczeniem kwestionowanej w toku niniejszego postępowania decyzji, co pozbawiło stronę możliwości złożenia wyjaśnień i zajęcia stanowiska w sprawie. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji podkreślając, że w świetle art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta po uzyskaniu uzgodnień z właściwymi organami lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W ocenie organu odwoławczego, z regulacji tych wynika, że organ wydający rozstrzygnięcie główne (decyzję o warunkach zabudowy) jest związany oceną dokonaną przez organ uzgadniający. Podał przy tym, że w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że postanowieniem z dnia [...] października 2007r. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji planowanej na działce o nr ewidencyjnym [...] znajdującej w Łodzi przy ul. [...]. Okoliczność ta, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, stanowi podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, ponieważ uzyskanie negatywnego stanowiska organu uzgadniającego wskazuje, iż z określonych względów, planowane przedsięwzięcie nie może zostać zrealizowane na terenie objętym wnioskiem inwestora. Za niemający znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy uznano fakt, że stanowiące podstawę odmowy ustalenia warunków zabudowy postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] października 2007r. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonego postanowienia będzie stanowić jedynie podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 10 kpa, organ odwoławczy podkreślił, że zarzut ten nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, z którego wynika, że postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] listopada 2007r. o wznowieniu postępowania nadano w dniu 7 listopada 2007r., zaś decyzję z dnia [...] listopada 2007r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy - w dniu [...] listopada 2007r. Twierdzenia strony, że otrzymał te rozstrzygnięcia jednocześnie nie potwierdzają także znajdujące się w aktach sprawy dowody ich doręczenia. Ponadto, wskazano, że postanowienie o wznowienie postępowania jest niezaskarżalne, a pomiędzy jego wydaniem a wydaniem zaskarżonej decyzji organ nie podejmował żadnych czynności, w których strona mogłaby uczestniczyć. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – M. W., podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7, art. 10, art. 77, art. 80 i art. 97 kpa, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, skarżący nie podzielił podglądu organu odwoławczego o braku podstaw do zawieszenie postępowania odwoławczego, skoro zaskarżone postanowienie wydane zostało w trybie szczególnym, a inwestor, oprócz wniesienia skargi do sądu administracyjnego, nie miał innej możliwości kwestionowania tego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Uwzględniając skargę M. W. - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podniósł, że zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje - z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ust. 3 - wójt, burmistrz lub prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 tej ustawy i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, wspomniane uzgodnienie wymagane jest od organów właściwych w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych (art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy). Wskazano, że uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 kpa, przy czym, w przeciwieństwie do opinii, jest ono formą o znaczeniu stanowczym, wiążącym organ rozstrzygający w postępowaniu głównym, który uwzględniając stanowisko organu współdziałającego, wprowadza zmiany w sporządzonym projekcie decyzji albo w razie odmowy uzgodnienia projektu decyzji wydaje negatywną decyzję w sprawie. Przechodząc do analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd I instancji podał, że postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] października 2007r., w związku z którego wydaniem doszło do wznowienia kontrolowanego postępowania, zostało zaskarżone rzez M. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 4 marca 2008r., Sygn. akt IV SA/Wa 16/08, uchylił w całości zaskarżone postanowienie. Orzeczenie to jest prawomocne. W tych okolicznościach uznano, że logicznym następstwem wyeliminowania z obrotu prawnego tego postanowienia, jest uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, które oparte były na tym rozstrzygnięciu. Zwrócono przy tym uwagę, że w niniejszej sprawie stanowisko innego organu, wyrażone w trybie art. 106 kpa, staje się podstawowym materiałem dowodowym determinującym jej końcowe rozstrzygnięcie, a jego trwałość warunkuje poprawność wydanej decyzji. W świetle tej argumentacji, Sąd I instancji nie podzielił stanowiska organu odwoławczego, który uznał, że zaskarżenie postanowienia organu uzgadniającego pozostawało bez wpływu na wynik niniejszego postępowania. Podniósł przy tym, że organ administracji publicznej posiadając wiedzę, że w stosunku do postanowienia zawierającego uzgodnienie wniesiono środek zaskarżenia, powinien liczyć się z możliwością zmiany zajętego stanowiska i zgodnie z wyrażoną w art. 7 i art. 77 § 1 kpa zasadą prawdy obiektywnej poczekać do czasu uzyskania przez postanowienie przymiotu trwałości. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd I instancji uznał za zasadne uchylenie decyzji organów obu instancji. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, skargę kasacyjną wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, organ zarzucił Sądowi I instancji naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, to jest art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 15 kpa, poprzez mylne przyjęcie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpatrujący skargę M. W. na postanowienie uzgadniające Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] października 2007r., jest kolejną instancją w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy; 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy Sąd I instancji nie wskazuje w zaskarżonym wyroku wprost przepisów prawa, które zostały naruszone oraz na czym to naruszenie, mające charakter istotnego dla sprawy, polegało; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 pkt 4 kpa, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że organ naruszył prawo niezawieszając postępowania odwoławczego do czasu rozstrzygnięcia skargi na postanowienie uzgadniające projekt decyzji, w sytuacji gdy postanowienie to było ostateczne; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, w sytuacji gdy kontrola decyzji organu odwoławczego dokonana została przez pryzmat, wydanego później niż ta decyzja, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczącego postanowienia uzgadniającego, co wobec uchylenia tego postanowienia, winno ewentualnie skutkować powołaniem w podstawie prawnej zaskarżonego wyroku art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; d) art. 141 § 4 w związku z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, przedstawienie niepełnej oceny stanu faktycznego i prawnego, braki wykazania, że stwierdzone uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, przedstawienie nieuzasadnionego poglądu prawnego, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego na postanowienie uzgadniające rodziło konieczność zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy. Z tych też powodów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpatrzenia oraz orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że uchylenie zaskarżonego aktu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może nastąpić jedynie w sytuacji takiego naruszenia przepisów procesowych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołując poglądy w tym zakresie prezentowane w orzecznictwie sądowym stwierdzono, że o istotnym wpływie tych naruszeń na wynik sprawy można mówić wówczas, gdy kontrola sądowa wykaże, że gdyby naruszenie przepisów procesowych nie miało miejsca to prawdopodobnym byłoby wydanie decyzji o odmiennej treści. W ocenie organu, Sąd I instancji, powołując w zaskarżonym wyroku art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie wykazał, który to przepis postępowania i przez co został naruszony oraz, że owo naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Za niedostateczne w tym zakresie uznano odwołanie się przez Sąd I instancji do norm art. 7 i art. 77 kpa. Podniesiono bowiem, że wbrew stanowisku Sądu I instancji, w momencie wydania zaskarżonej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze dysponowało ostatecznym postanowieniem Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] października 2007r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, które zresztą było determinującym dla wydanego orzeczenia w przedmiocie warunków zabudowy. Wywiedziono przy tym, że samo wniesienie do sądu administracyjnego skargi na ostateczne postanowienie uzgadniające nie przesądza, że treść uzgodnienia ulegnie zmianie, a jedynie rodzi możliwość ewentualnego uznania go za wydane z naruszeniem prawa. W sytuacji wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia uzgadniającego, ustawodawca przewidział zaś możliwość wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 kpa, co niewątpliwie zabezpiecza interes strony. Dalej podano, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2008r. uchylający postanowienie organu współdziałającego, którym dysponował Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok, z oczywistych względów (decyzja Kolegium została wydana [...] stycznia 2008r.) nie mógł stanowić materiału dowodowego, o którym wspomina Sąd I instancji w kontekście art. 77 § 1 kpa. Wskazując na regulację art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych uznano, że wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Stwierdzono zatem, że późniejsze uchylenie postanowienia, na którym oparto zaskarżoną decyzję, nie powinno determinować orzeczenia Sądu I instancji. Tymczasem, w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji wskazuje tą właśnie okoliczność jako przesłankę uchylenia decyzji organów obu instancji. Zdaniem Kolegium, takie działanie narusza nie tylko powołany art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, ale i wskazuje na błędną podstawę rozstrzygnięcia Sądu, którą co najwyżej mógłby stanowić art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" (przy założeniu, że jest to podstawa wznowienia) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie powołany w zaskarżonym wyroku art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" tej ustawy. Odnosząc się do twierdzenia Sądu I instancji w zakresie konieczności powstrzymania się od rozstrzygnięcia sprawy w sytuacji powzięcia wiadomości o zaskarżeniu do sądu postanowienia organu współdziałającego podniesiono, że przepisy prawa nie zawierają żadnej normy, z której wynikałby obowiązek zawieszenia w takim przypadku postępowania administracyjnego. Podkreślono, że za taką podstawę na pewno nie można uznać przepisu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, który formułuje obowiązek zawieszenia postępowania w przypadku gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Podano przy tym, że w piśmiennictwie i orzecznictwie przez "zagadnienie wstępne" rozumie się zagadnienie materialnoprawne o charakterze otwartym i samodzielnym, które wyłoniło się w toku postępowania w określonej sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia jest właściwy inny organ lub sąd, przy czym rozstrzygnięcie tego zagadnienia ma wpływ na etap rozpatrywania sprawy i zakończenie jej decyzją. W świetle tej argumentacji uznano, że w przedmiotowej sprawie brak było przeszkód do wydania rozstrzygnięcia przez organ prowadzący postępowanie główne, skoro w obrocie prawnym funkcjonowało ostateczne postanowienie organu współdziałającego o odmowie uzgodnienia projektu decyzji w sprawie warunków zabudowy. W ocenie organu, okoliczność zaskarżenia tego postanowienia do sądu administracyjnego nie stanowi zagadnienia wstępnego, a tym samym przesłanki do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Zdaniem organu, przyjęcie innego założenia prowadziłoby do oczywiście błędnego wniosku, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznający skargę na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] października 2007r., nie dokonuje sądowej kontroli tego rozstrzygnięcia, ale działa jako "swoista III instancja" w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Rozwijając zarzut błędnego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku podano, że Sąd I instancji – wbrew regulacji art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zawarł w nim jedynie sformułowanie, że organy administracji obu instancji powinny postępować zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 i 77 § 1 kpa, ale nie wskazał, że to właśnie te przepisy zostały naruszone i na czym polegało to naruszenie. Dodano, że Sąd I instancji nie sformułował też i nie przedstawił jakichkolwiek wskazań w przedmiocie dalszego postępowania przed tym organem, co jawi się jako bezwzględny obowiązek w sytuacji, gdy na skutek uchylenia decyzji bądź postanowienia sprawa trafia ponownie do właściwego organu, który będąc związany oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu Sądu, nie może domniemywać tej oceny. Mając powyższe na uwadze, wniesienie skargi kasacyjnej od tego wyroku uznano za uzasadnione, a wnioski w niej sformułowane za zasługujące na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze (skargi kasacyjne i zażalenia) od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, jednak z urzędu bierze pod rozwagę przesłanki nieważności postępowania, określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono naruszeń przepisów prawa mogących świadczyć o nieważności postępowania sądowego, tym samym sprawa ta może być rozpoznana w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, które – zgodnie z art. 176 w związku z art. 174 powołanej ustawy – mogą dotyczyć naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sformułowane w niniejszej sprawie zarzuty nie mogą odnieść jednak zamierzonego skutku, gdyż zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, co w świetle art. 184 ppsa, skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej. Podstawową kwestią budzącą wątpliwości, przedstawianą w formie zarzutów skargi kasacyjnej jest to, że Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku uwzględnił później wydany, niż zaskarżona decyzja, wyrok (prawomocny) Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który zapadł w sprawie dotyczącej postanowienia uzgadniającego, co zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną ewentualnie mogło stanowić podstawę do wydania orzeczenia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ppsa, a nie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa. Zauważyć w tym miejscu należy, że Sąd I instancji, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, omyłkowo powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2008r., Sygn. akt IV SA/Wa 16/08 (dotyczący działki nr [...]), zamiast wyroku tego Sądu z dnia 19 marca 2008r., Sygn. akt IV SA/Wa 17/08 (dotyczącego działki nr [...]). Okoliczność ta pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy, gdyż w obu tych wyrokach doszło do uchylenia postanowienia organu uzgadniającego, w wyniku którego wznowiono postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i wydano skontrolowane przez Sąd I instancji decyzje. Przechodząc zatem do analizy powołanego zarzutu, zgodzić należy się co do zasady z poglądem, że wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jednak ten ostatni warunek nie wynika wprost z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych określającego zakres kognicji sądów administracyjnych. Nie można zatem upatrywać naruszenia tego przepisu, jeżeli Sąd w pewnych sytuacjach odstąpi od jego respektowania. Przypadkiem takim, w którym Sąd może uwzględnić w swoim orzeczeniu okoliczności mające miejsce po wydaniu zaskarżonego aktu jest między innymi fakt wydania prawomocnego orzeczenia, które stosowanie do art. 170 ppsa, wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Takim prawomocnym orzeczeniem, wiążącym Sąd również w niniejszej sprawie, jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2008r., IV SA/Wa 17/08, na mocy którego uchylono postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] października 2007r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] sierpnia 2007r., postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Łodzi z dnia [...] maja 2007r., postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] listopada 2006r. Wyeliminowanie z obrotu prawnego tych postanowień prawomocnym orzeczeniem Sądu i uwzględnienie tej okoliczności przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku z dnia 13 sierpnia 2008r., Sygn. akt II SA/Łd 249/08, praktycznie spowodowało bezprzedmiotowość wznowionego postępowania i konieczność jego umorzenia przez organ I instancji (Prezydenta Miasta Łodzi). W sytuacji, gdyby Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie uwzględnił powołanego prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i oddalił skargę M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2008r., organ odwoławczy musiałby wznowić - na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 kpa - postępowanie zakończone tą decyzją, co prawdopodobnie doprowadziłoby do podobnego rozstrzygnięcia, jak zaskarżone. Nie wymaga natomiast kolejnego wznowienia postępowania administracyjnego stan sprawy ustalony zaskarżonym wyrokiem, którym Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; podobnie byłoby, gdyby Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ppsa, co sugeruje się w skardze kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi odpowiada zatem prawu, mimo że został błędnie uzasadniony. Nie ma bowiem wątpliwości, że prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2008r., Sygn. akt IV SA/Wa 17/08, uchylający postanowienia wydane w postępowaniu uzgadniającym, wiąże na mocy art. 170 ppsa również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi kontrolujący decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, wydaną w postępowaniu głównym (wznowionym postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy). Zauważyć przy tym należy, że ocena prawna, o której mowa w art. 153 ppsa, wiąże w danej sprawie, natomiast związanie prawomocnym wyrokiem (art. 170 ppsa) może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim rozstrzyga określoną kwestię prawną, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie (wyrok NSA z 20 lipca 2005r., Sygn. akt II GSK 104/05, niepublikowany). O tym, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu świadczy również i to, że identyczne rozstrzygnięcie można byłoby wydać w oparciu o przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" w związku z art. 135 ppsa. Tym samym, podnoszone w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ppsa, skoro takie samo rozstrzygnięcie zapadłoby, gdyby Sąd I instancji wskazał jako podstawę prawną przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ppsa. Nie ulega natomiast wątpliwości, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest błędne, gdyż nie wskazuje wprost przepisów prawa, które zostały naruszone oraz na czym to naruszenie polegało i że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia wyroku można jedynie pośrednio wywieść, że takim naruszeniem przepisów postępowania było w ocenie Sądu I instancji niezawieszenie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa postępowania odwoławczego do czasu rozpoznania przez sąd administracyjny skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] października 2007r. Ocena Sądu w tym zakresie jest jednak błędna, gdyż powołane postanowienie organu było ostateczne, a zaskarżenie jego do sądu administracyjnego nie dawało w świetle obowiązującego prawa podstaw do zawieszenia innego postępowania. Należy zgodzić się również z poglądem wyrażonym w skardze kasacyjnej, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów z art. 141 § 4 ppsa, gdyż nie zawiera wskazania co do dalszego postępowania. Powyższe błędy uzasadnienia wyroku, zostały w skardze kasacyjnej wskazane jako naruszenie przepisów postępowania z czym należy się zgodzić, jednak nie mogło to mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ppsa, a poza tym, jak wykazano wcześniej, sentencja wyroku odpowiada prawu mimo błędnie powołanej podstawy prawnej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 2 ppsa orzekł jak w sentencji.