II SAB/Op 58/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. z siedzibą w W. na bezczynność Burmistrza Gminy Baborów w przedmiocie realizacji postanowień ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE W. z siedzibą w W. (dalej: W., strona), w piśmie z 14 września 2023 r., przekazanym za pomocą poczty elektronicznej, skierowanym do Rady Miejskiej w Baborowie, oznaczonym jako "Informacja o zagrożeniach dla osób przebywających na obszarach wodnych - skarga na bezczynność w realizacji zadania własnego gminy", podniosło, iż - pomimo obowiązku wynikającego z art. 4 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 714 ze zm.) zm.) - władze Gminy nie dokonały od sierpnia 2011, we współpracy z Policją i działającymi na terenie gminy podmiotami, które uzyskały zgodę ministra właściwego do spraw wewnętrznych na wykonywanie ratownictwa wodnego oraz wpis do rejestru jednostek współpracujących z systemem Państwowe Ratownictwo Medyczne, "Analizy zagrożeń, w tym identyfikacji miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji" w odniesieniu do niewyznaczonych obszarów wodnych, co stanowi istotne zagrożenie dla bezpieczeństwa, stwarzając ponadto przesłanki do stwierdzenia, iż zaniedbano również inne obowiązki wynikające z ww. ustawy, zwłaszcza z art. 4 ust. 1. Następnie w piśmie z 16 października 2023 r., również przekazanym za pomocą poczty elektronicznej, W. wyjaśnił, że skarga dotyczy bezczynności Burmistrza Baborowa w przedmiocie realizacji nakazanego ustawą zadania własnego Gminy Miejsko-Wiejskiej Baborów. Burmistrz Gminy Baborów (dalej: organ) przekazał skargę W. wraz z odpowiedzią tę na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Organ wniósł o oddalenie skargi, argumentując przy tym, że nie pozostaje w bezczynności. W skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, w piśmie z 6 listopada 2023 r., Sąd wezwał stronę do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez: - podpisanie skargi lub nadesłanie uwierzytelnionego odpisu skargi właściwie podpisanego; - wykazanie stosownie do art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: ppsa), że osoba podpisująca skargę jest umocowana do działania w imieniu W. i w tym celu przedstawienie dokumentu potwierdzającego takie umocowanie; - wykazanie w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 6 ppsa), że przed wniesieniem skargi na bezczynność Burmistrza Baborowa w sprawie realizacji postanowień ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych, strona wniosła ponaglenie do właściwego organu i w tym celu nadesłanie kopii ponaglenia wystosowanego przed wniesieniem skargi wraz z dowodem potwierdzającym jego wniesienie. Stronie doręczono opisane wyżej wezwanie, pod adresem siedziby jej Zarządu (W. ul.[...]), do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism (posiadającego pełnomocnictwo pocztowe), w dniu 9 listopada 2023 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (karta 19 akt sądowych). Wezwanie, do dnia wydania niniejszego postanowienia, pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ppsa. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ppsa (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Zgodnie z art. 46 ppsa, każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (§ 1 pkt 4). Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu (art. 28 ust. 1 ppsa). Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 ppsa, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 ppsa). Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 57 § 1 ppsa). Na mocy art. 49 § 1 ppsa, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wezwanie do uzupełnienia lub poprawienia pisma kierowane jest do strony pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim wyjątkiem jest w szczególności art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, na podstawie którego sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Postępowanie przewidziane w art. 49 ppsa nazywane jest naprawczym, a jego celem jest ostateczne umożliwienie nadania biegu pismu niespełniającemu wymogów formalnych. Celem wezwania do usunięcia braków formalnych jest usunięcie tych braków, a sankcja z art. 58 § 1 ppsa związana jest z nieusunięciem braków formalnych. Uzupełnienie braków pisma powinno nastąpić przed nadaniem pismu biegu. Artykuł 49 ppsa nie upoważnia sądu do samodzielnego uzupełniania braków, lecz wprost zobowiązuje do wezwania strony w celu udzielenia stosownych informacji. Tryb z art. 49 ppsa znajduje zastosowanie, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych ogólnych, określonych w art. 46 i art. 47 ppsa, ale także szczególnych, przewidzianych dla niektórych pism, np. skargi (art. 57 ppsa). Niezastosowanie się do wezwania sądu wystosowanego w trybie art. 49 § 1 ppsa prowadzi do formalnego zakończenia sprawy. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych jest terminem ustawowym, co oznacza, że nie może być skracany ani przedłużany. Strona narusza termin, gdy nie podejmuje czynności uzupełniających lub podejmuje je bezskutecznie, tzn. braki nie zostaną uzupełnione w całości lub części. W sytuacji, gdy strona nie uzupełni w tym terminie braków formalnych skargi, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2006 r., sygn. akt I FSK 29/06, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism (art. 67 § 2 ppsa). Odnosząc powyższą analizę do stanu niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga była obarczona brakami formalnymi, a w szczególności nie była podpisana przez osobę uprawnioną do działania w imieniu strony, skutkiem czego (na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału) Sąd wystosował do strony wezwanie do ich usunięcia. Przesyłka sądowa została doręczona W., pod adresem siedziby jego Zarządu, do rąk upoważnionego pracownika (art. 67 § 2 ppsa), 9 listopada 2023 r. W konsekwencji, termin 7 dni z art. 49 § 1 ppsa do usunięcia braków formalnych skargi upłynął wraz końcem dnia 16 listopada 2023 r. (czwartek). Strona nie zastosowała się do wezwania. W takich okolicznościach faktycznych i stanie prawnym sprawy, Sąd stwierdził, że braki formalne skargi nie zostały usunięte z zachowaniem ustawowego terminu, co skutkuje koniecznością odrzucenia skargi. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa oraz art. 58 § 3 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.