II SA/Wr 767/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak – spr. po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lipca 2024 r. sprawy ze skargi N. M. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego V. M. na Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 czerwca 2022 r., sygn. akt II SAB/Wr 412/22 postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE N. M. (dalej: skarżący, strona skarżąca) reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego V. M., wniósł skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 28 czerwca 2023 r. o sygn. akt II SAB/Wr 412/22 uwzględniającego skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda) w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy. W treści uzasadnienia skargi pełnomocnik wskazał, że organ nie wykonał orzeczenia w zakresie pkt IV oraz V, tj. w zakresie przyznanej sumy pieniężnej oraz zasądzonych kosztów postępowania. W związku z tym, strona 11 sierpnia 2023 r. skierowała do Wojewody wezwanie do wykonania wyroku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podkreślając, że w dniu 20 grudnia 2023 r. zwrócono się do Dyrektora Wydziału Organizacji i Rozwoju o pilne przelanie ww. kwot. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny (§ 1), przy czym wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (§ 3). Jak wynika z akt sprawy wezwanie z 11 sierpnia 2023 r. do wykonania wyroku dotyczyło wyłącznie uregulowania należności zasądzonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o sygn. akt II SAB/Wr 412/22. Również w skardze strona niewykonanie wyroku wiąże z zaniechaniem zapłaty na jej rzecz sumy pieniężnej oraz zwrotu kosztów postępowania. Uwzględniając powyższe należało więc uznać, że niniejsza skarga, wobec podniesionego sposobu sformułowania treści skargi i wezwania do wykonania wyroku, swym zakresem obejmuje wyłącznie pkt IV i V sentencji wyroku z dnia 28 czerwca 2022 r. – sumę pieniężną zasądzoną na rzecz strony skarżącej i zwrot kosztów postępowania. W tym miejscu należy wskazać, że norma wyrażona w art. 154 § 1 p.p.s.a. obejmuje wyłącznie kwestię niewykonania wyroku sądowego w zakresie będącej jego przedmiotem sprawy administracyjnej, natomiast niewykonanie wyroku w części dotyczącej kosztów postępowania nie może stanowić bezczynności organu administracji, o której mowa w powyższym przepisie (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 154/08, publ. CBOSA). Niewykonanie wyroku polegać może na pozostawaniu w bezczynności w podjęciu lub kontynuowaniu postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie prawem przewidzianej (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 71/18, publ. CBOSA). Odnosząc się zatem do żądania strony skarżącej wskazać należy, że celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu, stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skarga jest środkiem ostatecznym służącym wymuszeniu na organie załatwienia sprawy - zatrzymania obstrukcji w postępowaniu. Zagwarantowanie go stronom postępowań administracyjnych, które pomimo uwzględnienia ich skarg na bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w dalszym ciągu, nie uzyskują załatwienia ich spraw uzasadnia to, że wyrok w zakresie zobowiązującym do załatwienia sprawy, pomimo swojej prawomocności, nie jest wykonalny w sposób umożliwiający wyegzekwowanie tego przez stronę postępowania. Strona nie ma bowiem innych środków prawnych służących przymuszeniu biernego organu do załatwienia jej sprawy. Inaczej jest jednak z tymi obowiązkami zawartymi w treści wyroku, które są wykonalne. Do orzeczeń wykonalnych w tym trybie należy zaliczyć orzeczenie o przyznaniu określonej sumy pieniężnej ponieważ wynika z niego konkretne zobowiązanie pieniężne. W tym zatem przypadku przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania a droga przed sądem administracyjnym jest wyłączona bowiem nie występuje konieczność podjęcia przez organ działań z zakresu administracji publicznej poprzez wszczęcie postępowania, wydanie aktu czy też dokonanie innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, zastrzeżonych prawem do jego właściwości. Wykonywanie orzeczeń sądów administracyjnych w takim zakresie odbywa się w drodze egzekucji sądowej, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego, gdyż wyrok sądu administracyjnego stanowi tytuł egzekucyjny, mogący stanowić podstawę do wszczęcia egzekucji po opatrzeniu go klauzulą wykonalności przez sąd powszechny (art. 781 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego; Dz. U. z 2023 r. poz. 1550 ze zm. - zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Go 1136/17; a także postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 645/20). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że wniesiona przez stronę skarżącą skarga na niewykonanie wyroku w zakresie odnoszącym się do przyznanej jej sumy pieniężnej oraz zwrotu kosztów postępowania jest niedopuszczalna z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego w tym przedmiocie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, dlatego Sąd orzekł jak w pkt I w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt II sentencji.