I OPP 57/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Włodzimierz Ryms (sprawozdawca), Sędziowie NSA: Jan Kacprzak, Marek Stojanowski, po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi J. B. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku w sprawie ze skargi J. P. na bezczynność Burmistrza Sokółki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, sygn. akt II SAB/Bk 70/08 postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania. UZASADNIENIE J. B. wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku w sprawie ze skargi J. P. na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że skarga wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku przez organ w dniu 13 listopada 2008 r. Wyrokiem z dnia 19 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J. P. na bezczynność Burmistrza Sokółki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. J. B. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych powyżej 30 zł. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę kasacyjną, z uwagi na to, że J. B. nie był stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Wnoszący skargę kasacyjną wniósł zażalenia na to postanowienie. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 25 czerwca 2009 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy, ponieważ wnoszący skargę kasacyjną nie jest strona postępowania w tej sprawie. J. B. wniósł sprzeciw od tego postanowienia oraz wniosek o wyłączenie sędziego A. S. – N. Postanowieniem z dnia 9 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił wniosek o wyłączenie sędziego. Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odmówił J. B. przyznania prawa pomocy. Po rozpoznaniu zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt I OZ 871/09 uchylił zaskarżone postanowienie w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 22 października 2009 r. wezwano J. B. do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych dotyczących jego stanu majątkowego. W dniu 30 października 2009 r. J. B. wniósł skargę na przewlekłość postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarga J. B. na przewlekłość postępowania w tej sprawie jest dopuszczalne z uwagi na to, że nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone postępowanie dotyczące wniesionej przez niego skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 19 marca 2009 r. Ponadto, jeżeli skargę na przewlekłość postępowania wniesiono w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy, a wnoszący skargę upatruje przyczynę przewlekłości postępowania w nierozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, to Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać skargę na przewlekłość postępowania, mimo że strona nie uiściła opłaty, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm., zwanej dalej ustawą). Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy). Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że zwłoka w postępowaniu sądowym jest nieuzasadniona. Stosownie do przepisu art. 2 ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach. Ustawa nie określa wprost jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r., który stanowi, że ponowna skarga na przewlekłość postępowania w tej samej sprawie może być wniesiona po upływie 12 miesięcy. Oznacza to, iż ustawodawca uznał za przewlekłe postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy. Należy ponadto podkreślić, że trzydziestodniowy termin określony w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) dotyczy skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej, nie ma natomiast zastosowania w postępowaniu dotyczącym skargi kasacyjnej. W tej sprawie nie można zarzucić Sądowi przewlekłości postępowania, ponieważ poszczególne czynności sądowe podejmowane były bez nieuzasadnionej zwłoki. Wojewódzki Sąd Administracyjny kolejno rozpoznawał składane przez wnoszącego skargę kasacyjną wnioski, zażalenia i inne środki zaskarżenia. To, że kwestia dopuszczalności złożenia przez J. B. skargi kasacyjnej nie została dotychczas prawomocnie rozstrzygnięta, spowodowane jest koniecznością rozpoznawania składanych przez niego licznych wniosków i zażaleń. Podniesiona przez J. B. okoliczność, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt I OZ 871/09 uchylił zaskarżone postanowienie w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy nie jest wystarczająca dla stwierdzenie, że prawo strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.