VII SA/Wa 1520/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2009 r. sprawy ze skargi Z. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skargę oddala UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] wydanym na podstawie art. 134 kpa dnia [...] lipca 2009r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia złożonego na postanowienie wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] maja 2009r. nakładające na podstawie art. 57 ust 4 Prawa budowlanego obowiązek uzupełnienia braków – dokumentów o których mowa w art. 57 ust. 1 – 2 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu organ podał, że przepisy ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego wymieniają przypadki, w których na postanowienie wydane przez organ I instancji służy prawo do złożenia zażalenia do organu odwoławczego. W innych przypadkach postanowienia wydane przez organ I instancji są ostateczne tj. nie przysługuje na nie zażalenie. Mogą być zgodnie z art. 142 kpa, zaskarżone dopiero z decyzją merytorycznie rozstrzygającą sprawę. Na postanowienie wydane na podstawie art. 57 ust. 4 Prawa budowlanego nie służy zażalenie. Skargę na powyższe .postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Z. B. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia skarżący podniósł, że tak postanowienie powiatowego organu nadzoru budowlanego – którego dotyczyło zażalenie jak i zaskarżone postanowienie naruszają interes strony. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) zadaniem sądów administracyjnych jest kontrola działalności administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem tj. kontrola zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Dokonując zgodnie z powyższą regulacją kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, że organ administracji nie naruszył przepisów prawa. Materialnoprawną podstawą kontrolowanego rozstrzygnięcia jest przepis art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Przepis art. 57 w/w ustawy reguluje tryb postępowania w sprawach zawiadomień o zakończeniu budowy i składania wniosków o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Przepis ust. 1 wyżej wskazanego przepisu wymienia dokumenty jakie należy dołączyć do zgłoszenia lub wniosku. Jeżeli organ stwierdzi braki w wymaganej dokumentacji winien zażądać uzupełnienia braków lub nieścisłości, a inwestor jest zobowiązany to uczynić we wskazanym przez organ terminie. W myśl przepisu art. 141 § 1 kpa na postanowienie wydane w toku postępowania służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, z czego wynika, że zażalenie na postanowienie, co do którego ustawodawca nie przewidział uprawnienia do jego zaskarżenia jest niedopuszczalne. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż na postanowienie wydane na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego nie przysługuje zażalenie, ponieważ takiego uprawnienia nie przewiduje żaden przepis szczególny. Wobec tego organ zasadnie stwierdził niedopuszczalność wniesionego przez skarżącego zażalenia. Mając na uwadze wskazane ustalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.