I OZ 479/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 27 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 255/23 o odrzuceniu skargi M.C. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 9 sierpnia 2022 r., znak WIN-III.7581.75.2022.IP w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z 29 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 255/23 odrzucił skargę M.C. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 9 sierpnia 2022 r., znak WIN-III.7581.75.2022.IP w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W uzasadnieniu wskazano, że pełnomocnik skarżącego, pomimo prawidłowo sformułowanego wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, w tym podania rachunku bankowego sądu, nie wypełniła obowiązku uiszczenia wpisu w terminie. Jak wynika bowiem z przedłożonego przez pełnomocnika elektronicznego potwierdzenia wpłaty, wpis uiszczono na rachunek bankowy innego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Sąd wyjaśnił, że uchybienie obowiązkowi należytego opłacenia pisma może polegać nie tylko na uiszczeniu opłaty sądowej w niewłaściwej wysokości, czy też po upływie przewidzianego w ustawie terminu, ale również na uiszczeniu opłaty na niewłaściwy rachunek bankowy, tj. inny niż rachunek wojewódzkiego sądu administracyjnego, który jest właściwy do rozpoznania sprawy. Do takiej sytuacji doszło w niniejszej sprawie, skoro wpis sądowy został uiszczony na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, to skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.). W zażaleniu na postanowienie pełnomocnik skarżących zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych z uwagi na uznanie, iż strona w wyniku wezwania do ich uzupełnienia nie dokonała opłaty, podczas gdy opłata takowa została dokonana w prawidłowej wysokości, jednak w skutek omyłki na konto innego sądu administracyjnego oraz naruszenie art. 219 § 2 p.p.s.a. przez uznanie, że powyższy przepis skutkuje zwrotem tych znaków (ich wartości) stronie (uczestnikowi) oraz odrzuceniem lub pozostawieniem pisma bez rozpoznania w trybie art. 220 wskazanej ustawy, podczas gdy odrzucenie skargi może nastąpić jedynie wtedy, gdy należna opłata nie zostanie uiszczona na wezwanie przewodniczącego w jednej z form przewidzianych w art. 219 § 2 p.p.s.a. Uzasadniając powyższe stanowisko w zażaleniu wyjaśniono, że jakkolwiek opłata została wniesiona omyłkowo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, to nie sposób uznać braku skuteczności tej opłaty. Zgodnie bowiem z poglądami orzecznictwa, w sytuacji uiszczenia opłaty sądowej na rachunek niewłaściwego WSA, termin do uiszczenia opłaty jest zachowany także wówczas, gdy niewłaściwy WSA dokona w terminie przeznaczonym dla strony na uiszczenia opłaty sądowej przelania wpłaconej mylnie kwoty na rachunek właściwego sądu administracyjnego. Strona nie ma wpływu na to, w jakim czasie sąd dokona wpłaty na konto sądu właściwego, co stanowi naruszenie jej prawa, a co najważniejsze, stanowi podstawę do przywrócenia terminu do dokonania opłaty. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje. Zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. W myśl przepisu art. 220 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Wobec powyższego, konsekwencją nieuiszczenia wpisu na wezwanie w wyznaczonym terminie oraz w sposób określony w przepisie art. 219 § 2 p.p.s.a., jest konieczność zastosowania przez Sąd przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. i na jego podstawie odrzucenie skargi. Zgodnie z art. 219 § 2 p.p.s.a. opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołany przepis wyraźnie wskazuje, że wyłącznie uiszczenie wpisu sądowego w sposób wyznaczony w tym przepisie może być uznane za skuteczne. W przedmiotowej sprawie nie jest kwestionowane, że do uiszczenia wpisu sądowego na rachunek bankowy właściwego sądu nie doszło. Wpisu dokonano na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zamiast na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który był właściwy do rozpoznania sprawy. Skoro tak, to w zaskarżonym postanowieniu Sąd prawidłowo uznał, że zaszły podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W świetle przepisu art. 219 § 2 p.p.s.a. nie można za skuteczne uznać uiszczenia opłaty sądowej na rachunek bankowy niewłaściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego (zob. postanowienia: z 19 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 825/08, z 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 767/10, z 8 lipca 2011 r., sygn. akt II FZ 328/11, z 22 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 968/12, z 16 marca 2011 r. sygn., akt I GSK 311/11, z 18 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1451/08 oraz z 29 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1360/14 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego, nie doszło do naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., nie stanowił on bowiem podstawy do odrzucenia skargi, podstawą tą był art. 220 § 3 p.p.s.a. Nie doszło także do naruszenia art. 219 § 2 p.p.s.a. W zarzucie podniesiono, że do odrzucenia skargi może dojść, gdy należna opłata nie zostanie uiszczona na wezwanie przewodniczącego w jednej z form przewidzianych w art. 219 § 2 p.p.s.a. Pełnomocnik skupiła się jednak na wskazaniu formy uiszczenia wymaganej opłaty – gotówką lub na rachunek sądu, pomijając znaczącą treść przepisu, który wyraźnie stanowi, że opłatę sądową uiszcza się – w obu przypadkach- do właściwego sądu administracyjnego – jego kasy bądź na jego rachunek bankowy. Bez wskazania na podstawę prawną podniesiono w zażaleniu, że w sytuacji uiszczenia opłaty sądowej na rachunek niewłaściwego WSA, termin do uiszczenia opłaty jest zachowany także wówczas, gdy niewłaściwy WSA dokona w terminie wyznaczonym dla strony na uiszczenie opłaty sądowej, przelania wpłaconej mylnie kwoty na rachunek właściwego sądu administracyjnego. Taki obowiązek po stronie sądów administracyjnych nie został przewidziany. Obowiązkiem strony jest uiszczenie opłaty sądowej zgodnie z wymogami określonymi w art. 219 § 2 p.p.s.a. Wadliwe działanie strony w tym zakresie nie tworzy po stronie innych podmiotów obowiązku korygowania działań strony i nie zwalnia strony z odpowiedzialności za powstałe uchybienie. Poza oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego wniesione zażalenie jest argument o braku winy w uchybieniu terminu oraz o tym, że okoliczności sprawy mogą stanowić podstawę przywrócenia terminu. Argumentacja ta nie może być oceniona przy rozpoznawaniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi. To, czy uchybienie obowiązkowi należytego opłacenia skargi w wyniku dokonania przelewu na rachunek niewłaściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego może przemawiać za przywróceniem terminu, podlegać będzie ocenie sądu rozpoznającego, wniesiony równolegle z zażaleniem, wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego (k. 63). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji o oddaleniu zażalenia.