VIII SA/Wa 454/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi T. O. na decyzję Dyrektora [...]Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...]kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności na zalesienie gruntów z sankcjami wieloletnimi 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...]z dnia [...]lutego 2017 r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora [...]Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...]na rzecz skarżącego T. O. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...]kwietnia 2017 r. nr [...]Dyrektor [...]Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej jako Dyrektor) biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (DZ.U z 2016 r., poz.23 ze zm. dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania T. O. w sprawie pomocy na zalesianie gruntów rolnych na rok 2011 – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. T. O. w [...]lipca 2011 r. w Biurze Powiatowym ARiMR złożył wniosek o przyznanie pomocy na zalesianie PROW 2007 – 2013 na rok 2011. Do zalesienia zostały zadeklarowane dwie działki – A o pow. [...] ha oraz B o pow. [...] ha. T. O. wnioskował o przyznanie wsparcia na zalesianie, w tym wsparcia na zabezpieczenie przed zwierzyną, premii pielęgnacyjnej i zalesieniowej do łącznej powierzchni 2 ha. Do wniosku zostały dołączone wszystkie obligatoryjne załączniki. W dniu [...]września 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] (dalej jako Kierownik) wydał postanowienie o spełnianiu warunków do przyznania pomocy na zalesienie. W dniu [...]października 2011 r. strona złożyła oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia, co potwierdzało zaświadczenie wydane przez Nadleśnictwo [...]. Po przeprowadzonej kontroli administracyjnej Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...]wydał decyzję nr [...] z dnia [...]listopada 2011 r. w sprawie przyznania pomocy na zalesianie w postaci następujących płatności: - wsparcia na zalesianie – [...]zł – płatność jednorazowa; - premia pielęgnacyjna w wysokości [...]zł – płatna corocznie przez okres 5 lat od dnia wykonania zalesienia; - premia zalesieniowa w wysokości [...]zł płatna corocznie przez okres 15 lat. W dniu [...]listopada 2011 r. Kierownik, uchylając decyzję z [...]listopada 2011 r., wydał kolejną decyzję w sprawie przyznania pomoc na zalesianie na 2011 r. przyznając płatności jak w poprzedniej decyzji, z tym że wysokość wsparcia na zalesianie została ustalona na kwotę [...]zł z uwagi na fakt, że w poprzedniej decyzji nie została uwzględniona płatność ,,zabezpieczenie przed zwierzyną – grodzenie 2 metrową siatką metalową ‘’. W dniach [...]lipca 2013 r. oraz [...]października 2013 r. zostały przeprowadzone kontrole na gruncie dotyczące realizowanego działania – zalesianie gruntów rolnych i innych niż rolne. Z czynności tych zostały sporządzone raporty według których stwierdzono powierzchnię zalesienia [...] ha, z czego [...] ha stanowiły drzewa iglaste, a obszar [...] ha – drzewa liściaste. W dniu [...]sierpnia 2014 r. Dyrektor decyzją nr [...]stwierdził nieważność decyzji z dnia [...]listopada 2011 r. [...]o przyznaniu pomocy na zalesianie na rok 2011 uznając, iż zachodzi podstawa określona w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Prezes ARiMR, po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...]września 2014 r. nr [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia z 27 maja 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1276/14 oddalił skargę T. O.. W dniu [...]października 2015 roku Kierownik wydał kolejną decyzję w sprawie przyznania pomocy na zalesianie za 2011 r. dla T. O.. Wysokość wsparcia na zalesienie, wysokość premii pielęgnacyjnej i premii zalesieniowej została ustalona w wysokości jak w decyzji z [...]listopada 2011 r.. W dniu [...]grudnia 2015 r. Dyrektor wszczął kolejne postępowanie nieważnościowe, tym razem odnośnie decyzji wydanej w dniu [...] października 2015 r.. Po przeprowadzonym postępowaniu Dyrektor decyzją nr [...]z dnia [...]stycznia 2016 r. stwierdził nieważność decyzji z dnia [...]października 2015 r.. Powodem stwierdzenia nieważności decyzji była okoliczność, iż sprawa została już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. W dniu [...]grudnia 2015 roku Dyrektor wszczął postępowanie w sprawie nieważności decyzji z dnia [...]listopada 2011 r. i wydał w dniu [...]stycznia 2016 r. decyzję nr [...]stwierdzającą nieważność wyżej powołanej decyzji. Kierownik po ponownym przeanalizowaniu całokształtu materiału dowodowego w dniu [...]października 2016 r. wydał decyzję nr [...]o odmowie przyznania pomocy na zalesianie oraz nałożył sankcje wieloletnie w wysokości [...]zł, które będą potrącane z płatności realizowanych w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. Dyrektor po rozpatrzeniu odwołania na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzją z dnia [...]listopada 2016 r. nr [...]postanowił uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Kierownik w dniu [...]lutego 2017 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił T. O. przyznania pomocy na zalesienie i nałożył sankcje w wysokości [...]zł na okres trzech lat kalendarzowych. Z uzasadnienia decyzji wynika, że powodem odmowy przyznania pomocy na zalesianie oraz nałożenia sankcji wieloletnich jest przedeklarowanie powierzchni zgłoszonej do zalesienia powyżej 50%. Powierzchnia zadeklarowana do zalesienia wynosiła 2 ha, zaś powierzchnia stwierdzona podczas kontroli na miejscu w 2013 r. wynosiła [...] ha. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł T. O.. We wniesionym odwołaniu wskazywał, że organ wydał już piątą decyzję odnośnie płatności na zalesianie za 2011 r., tym razem odmawiając jej przyznania. Zarzucał, że raporty z kontroli zawierają uchybienia i niezgodności. Organ odwoławczy wskazał, że tryb składania wniosków o przyznanie płatności oraz warunki uzyskania pomocy na zalesianie reguluje Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania ,,Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne’’ objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (DZ.U z 2016 r., poz. 153 ze zm. dalej jako rozporządzenie). Zgodnie z § 4 ust.1 rozporządzenia pomoc na zalesianie jest przyznawana rolnikowi w rozumieniu art. 4 ust.1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013. Zgodnie z § 8 ust.1 rozporządzenia pomoc na zalesianie obejmuje: - wsparcie na zalesianie; - premię pielęgnacyjną; - premię zalesieniową. Zgodnie z § 8 ust.4 rozporządzenia wysokość pomocy na zalesianie, w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn stawek wsparcia na zalesianie, premii pielęgnacyjnej lub zalesieniowej na hektar gruntu i powierzchni zalesionego gruntu objętego obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art.2 ust.1 akapit drugi punkt 23 lit. b) rozporządzenia nr 640/2014, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności, w szczególności zmniejszeń lub wykluczeń o których mowa w art. 16 i art. 19 rozporządzenia nr 640/2014, a w przypadku wsparcia na zalesienie – zmniejszeń lub wykluczeni, o których mowa w art. 63 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (DZ. U. UE L 227 z 31 lipca 2014 r., str. 69, z późn. zm.). Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest kontrola decyzji nr [...]z dnia [...]lutego 2017 r., która została wydana w wyniku rozpatrzenia wniosku T. O. z dnia [...]lipca 2011 r., o przyznanie płatności na zalesianie na rok 2011. Wszystkie wydane w tym przedmiocie rozstrzygnięcia zostały usunięte z obrotu prawnego. Organ odwoławczy wskazał, że decyzje organu pierwszej instancji z dnia [...]listopada 2011 r., z dnia [...]listopada 2011 r. oraz decyzja z dnia [...]października 2015 r. przyznające pomoc na zalesienie nie uwzględniały wyników raportu z czynności kontrolnych, które miały miejsce [...]lipca 2013 r.. Organ pierwszej instancji ponownie rozpoznając wniosek o przyznanie płatności, uwzględnił wyniki kontroli i wydał decyzje w dniu [...]lutego 2017 r., odmawiając przyznania płatności i nałożył sankcję w wysokości [...]zł. W ocenie organu odwoławczego należy zauważyć, iż skarżący do zalesienia zadeklarował dwie działki – A o pow. [...] ha oraz B o pow. [...] ha i wnosił o przyznanie wsparcia na zalesianie, w tym wsparcia na zabezpieczenie przed zwierzyną, premii pielęgnacyjnej i premii zalesieniowej. Istotne znaczenie dla przyznania płatności miały wyniki kontroli – przeprowadzonej w dniu [...]lipca 2013 r. z której sporządzono dwa raporty, których ustalenia są identyczne. Raport z czynności kontroli nr [...]sporządzony w dniu kontroli tj. z [...]lipca 2013 roku ustalał powierzchnię zalesienia [...] ha, w tym [...] ha drzew iglastych i [...] ha drzew liściastych. Raport z czynności kontroli nr [...]sporządzony w dniu [...]października 2013 r. według którego do kontroli wykorzystano pomiary i zdjęcia wykonane w dniu [...]lipca 2013 r., a w dniu [...]października 2013 r. wykonano jedynie dodatkowe zdjęcia etykiet pochodzenia sadzonek. W ocenie organu należy zauważyć, iż w trakcie kontroli inspektorzy terenowi stwierdzili mniejszą powierzchnię zalesioną, niż rolnik deklarował. Rolnik był obecny podczas kontroli i złożył podpis pod protokołem czynności kontrolnych. Organ winien wydać decyzję po rozpatrzeniu całego materiału dowodowego zgodnie z art. 21 ust.2 pkt 2 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (DZ.U z 2013 r., poz. 173 ze zm.). Zdaniem organu odwoławczego szkice przeprowadzonej w dniu [...]lipca 2013 r. kontroli oraz zdjęcia wykonane w miejscach charakterystycznych pozwalają uznać, iż pomiaru dokonano według widocznych w terenie granic zalesienia wyznaczonych rzędami nasadzonych drzew. Analiza szkicu pozwala uznać, iż wnioskodawca dokonał nasadzenia pozostawiając spore pasy gruntu wzdłuż granic działki ewidencyjnej i granic istniejącego zalesienia. Z tego względu doszło do zalesienia mniejszą powierzchnią niż zadeklarował rolnik. Jeżeli doszło do zalesienia na mniejszej powierzchni niż zaplanowano, to strona winna poinformować o tym fakcie organ, a nie oczekiwać płatności w pełnej wysokości. W rozpatrywanej sprawie różnica procentowa między powierzchnią zadeklarowaną do płatności 2 ha j stwierdzoną wynosi (2- 1,26) /1,26 = 58%. Organ wskazał, iż w niniejszej sprawie zgodnie z § 8 ust.4 rozporządzenia, będą miały zastosowanie przepisy art. 19 ust.1-3 rozporządzenia UE nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcie obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U UE.L.2014.181.48 ze zm.), zgodnie z którym, jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust.1, obszar zgłoszony do celów jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej lub wsparcia obszarowego przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeżeli ta różnica wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % obszaru zatwierdzonego. Jeżeli różnica ta przekracza 20 % obszaru zatwierdzonego, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej ani wsparcia obszarowego. Jeżeli różnica ta przekracza 50 % w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej ani wsparcia obszarowego. Ponadto beneficjent podlega dodatkowej karze równej kwocie pomocy lub wsparcia odpowiadającej różnicy między obszarem zgłoszonym, a obszarem zatwierdzonym zgodnie z art. 18. Według organu odnosząc się do zarzutów skarżącego odnośnie braku winy w stwierdzonej nieprawidłowości to należy uznać, iż wnioskodawca nie zastosował się w pełni do zaleceń planu zalesienia i pozostawił w sposób nieuzasadniony obszar gruntów niezalesionych, mimo, że taki obowiązek nie wynikał z planu. W sprawie nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności lub przypadki działania siły wyższej, nieprawidłowość nie jest wynikiem oczywistego błędu, czy działania innego organu, a błąd nie mógł być w rozsądny sposób wykryty. Tym samym w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki umożliwiające odstąpienie od zastosowanych kar administracyjnych, o których mowa w art. 64 ust. 2 rozporządzenia UE nr 1306 z 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady(EWG) nr 352(WE), nr 165/94(WE), nr 2799/98(WE), nr 814/2000(WE), nr 1290/2005(WE), nr 485/2008. Zastosowania w sprawie również nie miał art. 15 rozporządzenia nr 640/2014. W ocenie organu w sprawie nie zachodziła żadna z podstaw z art. 156 § 1 k.p.a. pozwalająca uznać, iż wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł T. O.. Zaskarżonej decyzji zarzucał obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wydawanej decyzji tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie zgromadzenia oraz wszechstronnego zbadania przez organ materiału dowodowego w toku postępowania i wydanie decyzji na podstawie ustaleń faktycznych poczynionych w sposób błędny oraz nieuwzględniający istotnych okoliczności sprawy; - naruszenia art. 6 i 8 k.p.a. poprzez prowadzenie przez organ postępowania w sposób niebudzący zaufania obywatela do organów państwa i nieoparty na przepisach prawa. Organ wydawał decyzje całkowicie merytorycznie sprzeczne – o przyznaniu lub odmowie przyznania – przy niezmienionych okolicznościach faktycznych sprawy, a także bagatelizowaniu licznych i rażących uchybień organów w toku wydawania decyzji, przy jednoczesnym przypisywaniu skarżącemu odpowiedzialności za dokonanie nieprawidłowych nasadzeń; - naruszeniu art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak dokonania należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez brak wyjaśnienia skarżącemu motywów postępowania organu, który przy wskazywanych przez skarżącego licznych nieprawidłowościach popełnianych przez organy w toku postępowania nie odniósł się do tych kwestii; - naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie wadliwej decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżący zwracał uwagę na błędy w raportach kontroli przeprowadzonych u skarżącego w dniach [...]lipca 2013 r. i [...]października 2013 r., gdyż dokumenty te nie spełniają wymogów dokumentów urzędowych, w tym dokumentują czynności, które zostały wykonane w sposób nieprawidłowy (obie kontrole bazują na jednym i tym samym pomiarze gruntu przy różnych wynikach kontroli). Treść i autentyczność tych dokumentów budzą jego zdaniem duże wątpliwości, zawierają skreślenia, nadpisania. Kontrola w dniu [...]lipca 2013 r. była niezgodna z zasadami kontroli leśnych, ponieważ w przypadku niejasności w pomiarach, odstępuje się od pomiaru za pomocą GPS i mierzy się inną metodą. Skarżący wskazywał, że w raporcie kontroli z [...]lipca 2013 r. jest zaznaczony kod ZGR 4, który oznacza, że zalesienie zostało wykonane bez zachowania odpowiedniej odległości od działek sąsiadujących, które stanowią własność innego podmiotu, natomiast w raporcie z [...]października 2013 r., w którym wykorzystano pomiary z poprzedniej kontroli wyżej powołanego kodu już nie ma. Skarżący wniósł zastrzeżenia do dokładności pomiarów co do nasadzeń, lecz organ wobec odwołania co do raportu kontroli nie zajął stanowiska. Nadto poza uwagą organu pozostaje fakt, iż skarżący został pouczony przez Nadleśniczego o sposobie realizacji nasadzeń, sposobie wytyczenia obszaru grodzenia siatką, odpowiedniego przygotowania gleby, a także wydał polecenie pozostawienia bez nasadzeń określonych pasów gruntów. O prawidłowości dokonanych nasadzeń świadczy zaświadczenie wystawione przez nadleśniczego. W sytuacji gdyby doszło do jakiś uchybień przy realizacji nasadzeń to winien otrzymać możliwość ich korekty. Organ nie przeprowadził kontroli zalesienia w gospodarstwie skarżącego, po złożeniu oświadczenia o zalesieniu, a przed wydaniem decyzji o przyznaniu płatności. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując zajęte stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazywał, że decydujące znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia ma kwestia ustaleń poczynionych podczas kontroli. W obu raportach zastosowano kod ZGR 5 oznaczający, że zadeklarowana powierzchnia zalesienia jest większa niż powierzchnia stwierdzona. Stwierdzony kod ZGR 3 jest kodem informacyjnym, że zalesione działki nie sąsiadują ze sobą i nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia merytorycznego. Kody ZGR 4 i ZGR 14 zaś zostały ostatecznie wykreślone z raportu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 145 § 1 pkt p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. Należy zauważyć, iż ocena legalności decyzji administracyjnej pod kątem zastosowania przepisów prawa materialnego – poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie może zostać dokonana tylko i wyłączenie na tle niewadliwych ustaleń faktycznych. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych ma zastosowanie wówczas, gdy, organ wydający rozstrzygnięcie nie zastosował się do reguł swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten znajdzie zastosowanie wówczas, gdy organ dokonał ustaleń faktycznych w oderwaniu od zgromadzonych dowodów, a także gdy podstawą ustaleń faktycznych stały się wszystkie dowody, ale doszło do ich nieprawidłowej oceny z punktu widzenia logiki, wskazań wiedzy albo doświadczenia życiowego. W niniejszym postępowaniu organ rozpoznał wniosek T. O. z dnia [...] lipca 2011 roku o przyznanie pomocy na zalesianie PROW 2007 – 2013 na rok 2011, gdzie do zalesienia zostały zgłoszone dwie działki – A o pow. [...] ha i B o pow. [...] ha – łącznie pow. [...] ha. Do wniosku zostały złożone wszystkie obligatoryjne załączniki. Trzykrotnie organ wydał trzy pozytywne decyzje o przyznaniu płatności – w dniach [...] listopada 2011 r., w dniu [...] listopada 2011 r. oraz w dniu [...] października 2015 r.. W dniach [...] sierpnia 2014 r., oraz w dniach [...]i [...]stycznia 2016 r. organ stwierdził nieważność decyzji przyznających skarżącemu płatności na zalesianie na 2011 r.. Przedmiotowe postępowanie co do płatności na zalesianie na rok 2011 dla skarżącego T. O. zostało prowadzone z uwzględnianiem wyników kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego. Organ jako podstawę do odmowy przyznania płatności na zalesianie na rok 2011 dla T. O. wskazał ustalenia przeprowadzonej w dniu [...]lipca 2013 r. kontroli, której wyniki zostały zawarte w dwóch raportach – z dnia [...].07.2013 r. nr [...]oraz z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. Z dokonanych pomiarów za pomocą GPS kontrola ustaliła, że powierzchnia stwierdzona zalesienia wynosiła [...] ha, a powierzchnia deklarowana [...] ha. Według organu skarżący dokonał nasadzeń pozostawiając spore pasy gruntu wzdłuż granic działki ewidencyjnej i granic istniejącego zalesienia, wbrew ustaleniom z planu zalesienia gdzie wskazano, że należy odstąpić od przygotowania gleby i sadzenia w odległości 1,5 m od granicy z istniejącym lasem i 3,0 m od granicy z gruntami rolnymi, drogami. Ustalenia w sprawie winny być oparte i ocenione na podstawie pełnego materiału zgromadzonego w sprawie, którego ocena znajdzie swój wyraz uzasadnieniu faktycznym decyzji administracyjnej gdzie organ winien wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.). Należy wskazać, iż poza oceną organu znalazł się dokument w postaci zaświadczenia wydanego przez nadleśniczego o wykonaniu zalesienia przez skarżącego zgodnie z planem zalesienia (zaświadczenie z dnia [...] października 2011 r.) oraz jego wyjaśnień, iż wszelkie prace związane z nasadzeniami i wykonaniem ogrodzenia odbywały się według wskazań nadleśniczego i pod jego nadzorem. Nadto w tym zakresie organ nie dokonał oceny dokonanych nasadzeń w świetle uregulowań § 11 ust.3 rozporządzenia, w którym zapisano, iż rolnik zakłada uprawę leśną w odległości co najmniej: - 1,5 m od granicy sąsiedniego gruntu użytkowanego jako grunt leśny, - 3 m od granicy sąsiedniego gruntu użytkowanego w sposób inny niż wymieniony w punkcie 1 stanowiących własność innego podmiotu. Organ w zakresie sąsiadujących gruntów nie poczynił żadnych ustaleń, nie wskazuje na konkretne odległości nasadzeń od sąsiednich działek, nie ustala charakteru sąsiadujących działek, ich właściciela. Skarżący po przeprowadzonej kontroli i sporządzeniu raportu z dnia [...] lipca 2013 roku wniósł zastrzeżenia do protokołu, co do zmniejszonego areału zalesienia i wskazywał, że nie zgadza się z wynikami pomiarów i wskazuje, że stosował się do zaleceń leśniczego( pismo z dnia [...] lipca 2013 r.). Należy zauważyć, iż zgodnie z § 8 ust.3 i 6 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 sierpnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzenia kontroli na miejscu i wizytacji w miejscu w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (DZ.U z 2014, poz. 1493), zgłoszone zastrzeżenia poddawane są przez kontrolujących analizie. Jeżeli zastrzeżenia nie zostaną uwzględnione, w całości albo w części, kontrolujący przekazują podmiotowi kontrolowanemu pisemną informację zawierającą wskazania przyczyn nieuwzględnienia tych zastrzeżeń. Obowiązku wynikającego z wyżej powołanej regulacji organ nie wykonał i nie przedstawił pisemnej informacji. Należy również zauważyć na brak w aktach administracyjnych załączników do raportu w postaci szkicu pomiaru zalesienia, płyty cd, a na te dokumenty powołuje się organ w uzasadnieniu decyzji. Należy również zauważyć, iż racje ma skarżący, iż prowadzone przez organ postępowanie w sprawie przyznania płatności na zalesianie na rok 2011 z naruszeniem zasad wynikających z art. 8 i art. 11 k.p.a. ponieważ przez okres 6 lat organ wydał 3 decyzje przyznające płatności, następnie stwierdził iż nieważność. Wyniki kontroli, które były znane organowi od lipca 2013 roku nie stanowiły przeszkody do wydania pozytywnej decyzji w dniu [...]października 2015 r.. W okresie po upływie prawie 4 lat od daty kontroli, organ odmawia przyznania płatności na zalesianie na rok 2011, powołując się na wyniki kontroli. Takie działanie organu w żaden sposób nie pozwala uznać, iż było ono prowadzone w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a brak odpowiedzi na zarzuty co do raportu z kontroli pozostaje w sprzeczności z zasadą wyjaśniania przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. W ocenie Sądu braki postępowania wyjaśniającego w zakresie czy doszło do rzeczywistego zmniejszenia areału zalesiania i czy wynika to z zawinionego zachowania skarżącego pozwalają uznać, iż doszło do istnego naruszenia przepisów postępowania, nawet biorąc pod uwagę, iż zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (DZ.U nr 64, poz. 427 ze zm.), która modyfikuje zasady procedowania w porównaniu z regułami kodeksu postępowania administracyjnego i ciężar dowodu spoczywa na stronie, która z danego faktu wywodzi skutki prawne. Wskazane uchybienia proceduralne bez przeprowadzenia ich ponownie, z uwzględnieniem wszystkich aspektów podnoszonych przez Sąd nie dają podstaw do odmowy płatności oraz nałożenia sankcji. Nadto organ odwołuje się do przepisów rozporządzenia, w tym § 8 ust.4, w brzmieniu przepisu z daty orzekania. Organ w żaden sposób nie wyjaśnia dlaczego rozpoznając wniosek o przyznanie płatności złożony w 2011 r., stosuje przepisy obecnie obowiązujące. Organ ponownie rozpoznając sprawę winien prawidłowo ustalić stan faktyczny w zakresie wykonanego zalesienia przedmiotowych działek przez skarżącego, kierując się uwagami zawartymi w uzasadnieniu, a następnie ustalić i wyjaśnić z jakiej daty winny być brane pod uwagę przepisy prawa materialnego. Nadto akta administracyjne powinny zawierać cały materiał z procedury kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie T. O.. Z tych też względów biorąc pod uwagę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 200 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.