II OSK 1656/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Po 370/20 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 27 marca 2020 r., nr IR-IV.7721.75.2020.6 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 5 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Po 370/20, po rozpoznaniu skargi A. B. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 27 marca 2020 r., nr IR-IV.7721.75.2020.6, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę: 1) uchylił zaskarżoną decyzję, 2) zasądził od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącego kwotę 500 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powyższą decyzją Wojewoda Wielkopolski (Wojewoda), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, zwana dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 16 stycznia 2020 r., 39/P/2020, wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (Spółka) pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej (wieży stalowej wraz z instalacjami i urządzeniami stanowiącymi całość techniczno-użytkową) na działce nr ewid. [...] w [...], obręb [...], gmina [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 27 marca 2020 r., podczas gdy rzeczona decyzja nie naruszała przepisów prawa materialnego i procesowego; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, "mimo istnienia podstaw ku temu, ażeby skargę oddalić", albowiem zaskarżona decyzja Wojewody z dnia 27 marca 2020 r. nie naruszała przepisów prawa materialnego i procesowego; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że organy administracji nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, podczas gdy postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone rzetelnie i wnikliwie, a organy - wbrew przeciwnym twierdzeniom Sądu I instancji - poczyniły ustalenia odnośnie do wszystkich tych kwestii, które są rzeczywiście istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. A. B. w pismach procesowych z dnia 29 maja 2021 r. i 24 czerwca 2021 r. zajął stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutów z punktów 1) i 2) opisanego wyżej środka zaskarżenia. Wnosząca skargę kasacyjną zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., wbrew wymogowi z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., nie podała jakiegokolwiek uzasadnienia jego naruszenia. Brak rozwinięcia zarzutów naruszenia ww. przepisu postępowania, tak w petitum, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, uniemożliwia ich merytoryczną ocenę, a więc zarzuty te są bezskuteczne. Podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny. Skarga kasacyjna jako wysoce sformalizowany środek kontroli instancyjnej, sporządzany przez profesjonalnego pełnomocnika, winien cechować się wysokim stopniem szczegółowości, w tym zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany (art. 174, art. 176 § 1 p.p.s.a.). Brak uzasadnienia stanowi istotną wadę konstrukcyjną wniesionego środka zaskarżenia. Ponadto, skoro Sąd Wojewódzki, uchylając zaskarżoną decyzję, nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, całkowicie niezrozumiałe jest przywoływanie w podstawach kasacyjnych (także w punkcie 3) środka zaskarżenia) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, chybiony jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W tym miejscu zaakcentować trzeba, że Sąd I instancji nie stwierdził naruszenia art. 80 k.p.a. Autor skargi kasacyjnej nie podważył skutecznie stanowiska Sądu Wojewódzkiego zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Przypomnieć należy, że Sąd wskazał, że z przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego nie wynikają wszystkie istotne dane pozwalające jednoznacznie ustalić, czy planowana inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W projekcie budowlanym wskazano typy anten planowanych do montażu, azymuty tych anten, ich pasmo częstotliwości i moc promieniowaną izotropowo (EIRP), a także wysokość zawieszenia nad poziomem terenu (59 m). Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany nie zawiera jednak informacji o kącie nachylenia anten względem powierzchni terenu, tzw. "tilt". Nadto, na rysunku 09, "Uchwyt U-1" znajduje się informacja, że do anteny zostanie dołączony pochylacz. Nie określono przy tym w projekcie, jak technicznie anteny będą nachylane względem powierzchni terenu, jaki będzie zakres pochylacza mechanicznego, czy będzie on na silniczku pochylającym. W opisie rozwiązań technicznych i w rysunkach projektowych o tilcie anten nie ma nawet słowa, a same anteny wyrysowano jako zamocowane pionowo i nie pochylone. Sąd I instancji podkreślił, że skoro inwestor twierdzi, iż nachylenie anten wystąpi, to powinien on wyjaśnić, w jaki sposób nachylenie anten chce osiągnąć. Powyższe braki projektu, zwłaszcza dotyczące tego, w jaki sposób technicznie i w jakim zakresie ma zostać osiągnięte pochylenie anten sektorowych, uniemożliwiają rzetelną weryfikację twierdzeń autora projektu budowlanego, że miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w wymaganych przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) odległościach od środków elektrycznych poszczególnych anten oraz że miejsca te będą poza obszarem ponadnormatywnych zasięgów pól elektromagnetycznych. Sąd Wojewódzki dostrzegł wprawdzie, że parametry techniczne stacji bazowej zawiera przesłana przez inwestora do organu pierwszej instancji "Kwalifikacja przedsięwzięcia", jednakże stwierdził, że o ile dokument ten może stanowić materiał dowodowy w sprawie, to jednak nie stanowi elementu projektu budowlanego podlegającego zatwierdzeniu. Stąd też założenia techniczne przyjęte na potrzeby tego dokumentu (w tym maksymalny tilt - odchył projektowanych anten), jeśli nie zostały odzwierciedlone w przedłożonym projekcie budowlanym, nie są wystarczające do dokonania ustaleń, iż projektowane przedsięwzięcie (to jest o parametrach technicznych określonych w przedłożonym projekcie budowlanym) nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. Ze względu na wątpliwości dotyczące tego czy i jak pochylenie anten zostanie osiągnięte wedle założeń konstrukcyjnych, otwarta do weryfikacji pozostaje także kwestia precyzyjnego ustalenia przebiegu granic ponad normatywnego pola elektromagnetycznego i upewnienia się, czy nie osiągnie ono miejsc dostępnych dla ludności. Naczelny Sąd Administracyjny za racjonalną uznaje powyższą ocenę. W projekcie budowlanym, który podlega zatwierdzeniu przez organ architektoniczno-budowlany winny się bowiem znaleźć parametry techniczne planowanego obiektu. Taki "kompletny" projekt budowlany powinien być poddany ocenie przez pryzmat wydanej w toku procesu inwestycyjnego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bądź pod kątem zasadności legitymowania się przez inwestora taką decyzją (zob. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 2902/20). Analizowany zarzut skargi kasacyjnej i jego uzasadnienie nie doprowadziły do podważenia zapatrywania Sądu I instancji odnośnie stwierdzonej wady. Skarżąca kasacyjnie podjęła próbę merytorycznej polemiki ze stanowiskiem Sądu, jednakże swoją argumentację skoncentrowała na fragmencie zaskarżonej decyzji gdzie Wojewoda rozważał sprawę przez pryzmat rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448). Za niewystarczające, z punktu widzenia należytego uzasadnienia podstaw kasacyjnych, opartych na naruszeniu przepisów postępowania (wykazania istotnego wpływu na wynik sprawy), należy uznać lakoniczne stwierdzenie, że "w załączonej do wniosku kwalifikacji przedsięwzięcia zawarto informację o kącie nachylenia anten względem powierzchni terenu (to jest o tzw. tiltach)"; "organ należycie rozważył kwestię maksymalnego pochylenia (tiltów) anten wchodzących w skład projektowanej stacji bazowej sieci [...] - zbadał parametry maksymalnego pochylenia tych anten uwzględniając zarówno ich właściwości fabryczne (wynikające z kart katalogowych), jak i planowany sposób ich montażu w przypadku tej konkretnej inwestycji"; "w ocenie Skarżącego założenia techniczne przyjęte na potrzeby tego dokumentu (to jest maksymalny tilt), które zostały odzwierciedlone w przedłożonym projekcie budowlanym (wszak projektant potwierdził, że miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w wymaganych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko odległościach od środków elektrycznych poszczególnych anten, oraz że miejsca te będą poza obszarem ponadnormatywnych zasięgów pól elektromagnetycznych) są wystarczające do dokonania ustaleń, iż wnioskowana inwestycja, o parametrach technicznych określonych w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, nie wymaga przeprowadzania postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia". Powyższe przekładało się na dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny ocenę zaskarżonego wyroku. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.