VIII SA/Wa 653/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 8 sierpnia 2023 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. (dalej: "Kolegium" lub "organ II instancji") w przedmiocie odmowy przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem S. K.. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie sprawy. Decyzją z [...] lipca 2023 r. znak; [...]wydaną z upoważnienia Wójta Gminy K. przez Dyrektora Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. (dalej organ I instancji) odmówiono przyznania E. K. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem S. K. ur. [...].02.1949 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 16.06.2023 r. do Gminnego Ośrodku Pomocy Społecznej wpłynął wniosek E. K. (dalej strona, skarżąca) o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na konieczność sprawowania opieki nad mężem S. K., który legitymuje się orzeczeniem lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...].01.2004 r. o całkowitej niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji. Organ I instancji powołał przepisy prawne dotyczące świadczenia pielęgnacyjnego oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014r. sygn. akt K 38/13. i ocenił, że wnioskodawczyni ma ustalone prawo do emerytury z KRUS, które zawiesiła od 1.06.2023 r. w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem. Nie zgadzając się z decyzją organu I instancji, który stwierdził, że przyczyną odmowy przyznania świadczenia, jest okoliczność, iż niepełnosprawność męża powstała po 25 roku życia, strona złożyła odwołanie do Kolegium, zaznaczając, iż świadczenie pielęgnacyjne jest wyższe od jej emerytury. Kolegium rozpoznając odwołanie powołaną na wstępie decyzją z [...] sierpnia 2023 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania Kolegium wyjaśniło, że . K. (ur. [...].02.1949 r.), legitymuje się orzeczeniem Lekarza Orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...].01.2004 r. o trwałej całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji. Małżonkowie mają czworo dorosłych dzieci mieszkających w Gminie K., które pracują, mają własne rodziny. Z materiału dowodowego w tym z przeprowadzonego w dniu 22.06.2023 r. wywiadu środowiskowego przez pracownika socjalnego wynika że strona mieszka z mężem, który jest niewidomy. Skarżąca sprawuje nad nim stałą opiekę i wykonuje czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego, co podała w oświadczeniach złożonych w dniach 16.06.2023 r. i 22.06.2023 r. Kolegium wyjaśniło, iż zasady ustalania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego uregulowane zostały w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 390 ze zm., dalej "ustawa", "u.ś.r"). Jako jeden z powodów odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, organ wskazał, iż niepełnosprawność osoby wymagającej opieki nie powstała w wieku określonym w art. 17 ust. 1 b ustawy, zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Odnosząc się do powyższego, Kolegium stanowczo wyraziło swoje stanowisko iż organ I instancji dokonał błędnej wykładni przepisów prawa, które mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Tym samym Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji, że podstawę odmowy przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego może stanowić art.17 ust.1b ustawy. Organ II instancji odniósł się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego i orzecznictwa sądów administracyjnych, że w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała po ukończeniu 18 roku życia lub po ukończeniu 25 roku życia, kryterium momentu powstania niepełnosprawności utraciło przymiot konstytucyjności i wobec tego w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. Zdaniem organu II instancji, w rozpoznawanej sprawie art. 17 ust. 1b ustawy nie stanowi podstawy do odmowy przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego i ocenę spełnienia przesłanek niezbędnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem kryterium z art. 17 ust, 1b ustawy. Jako drugi powód odmowy przyznania stronie wnioskowanego świadczenia organ I instancji podał art, 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy. Analizując przesłanki spełniania warunków do nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, Kolegium odniosło się do zawieszenia prawa do emerytury, stwierdzając przy tym, że strona ma ustalone prawo do emerytury z KRUS, przy czym Prezes KRUS decyzją z 29.05.2023 r. wstrzymał wypłatę emerytury od dnia 1.06.2023 r. Wobec powyższego należało ocenić, jak stwierdził organ II instancji, spełnienie przez skarżącą przesłanki wskazanej w art. 17 ust.1 ustawy, a mianowicie, czy istnieje ścisły związek pomiędzy sprawowaną przez Skarżącą opieką nad mężem, a niepodejmowaniem przez nią zatrudnienia. Kolegium przytoczyło treść art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy i uznało, iż w świetle powołanego przepisu istotne jest, że aby uzyskać świadczenie pielęgnacyjne muszą być spełnione łącznie wszystkie przesłanki. Po pierwsze - osoba niepełnosprawna musi legitymować się odpowiednim orzeczeniem, co w rozpatrywanej sprawie jest spełnione, po drugie - na osobie sprawującej opiekę ciąży obowiązek alimentacyjny wobec osoby wymagającej opieki, co również w niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, oraz po trzecie - opiekun osoby niepełnosprawnej musi zrezygnować z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej bądź nie podejmować tego zatrudnienia z uwagi na konieczność zapewnienia opieki osobie niepełnosprawnej. Brak spełnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek obliguje organ do wydania decyzji odmownej. Istotne przy tym jest, aby zakres opieki świadczonej osobie niepełnosprawnej był jedynym powodem rezygnacji z zatrudnienia lub niepodejmowania zatrudnienia przez opiekuna osoby niepełnosprawnej. Świadczenie pielęgnacyjne ma bowiem zrekompensować utratę uzyskiwanego lub potencjalnego dochodu osobie, która podejmuje się opieki nad osobą niepełnosprawną i tym samym na czas tej opieki dobrowolnie pozbawia się możliwości zarobkowania. Kolegium podniosło, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad mężem, która wynika z prawnego i moralnego obowiązku małżonków, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia jakiejkolwiek pracy z powodu konieczności osobistego sprawowania tej opieki. Opieka nad osobą niepełnosprawną musi jednocześnie w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zarobkowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką, musi być bezpośredni i ścisły. Oceniając istniejący w niniejszej sprawie stan faktyczny Kolegium stwierdziło, że mąż skarżącej legitymujący się znacznym stopniem niepełnosprawności, niewątpliwie wymaga pomocy i opieki oraz że strona świadczy mężowi pomoc i opiekę w zakresie dla niego koniecznym, to jest umożliwiającym mu codzienne funkcjonowanie. Organ II instancji zauważył jednocześnie, że skarżąca ma 68 lat (prawie 69 lat) jest osobą w wieku emerytalnym i prawo takie posiada. Zatem należy przyjąć, że z prawa do emerytury skarżąca skorzystała po osiągnięciu wieku emerytalnego i zatrudnienia już nie podejmowała po tym okresie, a więc również w czasie kiedy opieka nad mężem nie była tak absorbująca jak obecnie, a także gdy skarżąca była jeszcze osobą młodszą, a więc mającą znacznie większe niż obecnie możliwości podjęcia zatrudnienia. W ocenie Kolegium - skoro pomimo większych niż obecnie możliwości zarobkowania, skarżąca nie podejmowała zatrudnienia w okresie wcześniejszym, to trudno dać wiarę że w chwili obecnej jedyną przeszkodą w podjęciu zatrudnienia miałaby być konieczność sprawowania opieki nad mężem. Zdaniem Kolegium, jedną z koniecznych przesłanek, która musi wystąpić by wnioskodawca mógł otrzymać świadczenie pielęgnacyjne, jest rezygnacja przez opiekuna z zatrudnienia (lub niepodejmowanie przez niego zatrudnienia) z powodu chęci sprawowania opieki nad osobą, która jej wymaga. Ponadto do podjęcia zatrudnienia niezbędna jest nie tylko wola danej osoby poszukującej pracy, ale i chęć jej zatrudnienia przez potencjalnego pracodawcę. Należy przyjąć, że osoby takie jak skarżąca - kobieta w wieku 68 lat i nie pozostająca w zatrudnieniu od osiągnięcia wieku emerytalnego (a więc ponad 8 lat), nie są poszukiwane na rynku pracy (por. wyrok NSA z 12.10.2022 r. sygn. akt I OSK 544/22 zapadły w sprawie podobnej do niniejszej), i to z tego powodu Skarżąca nie może podjąć dalszego zatrudnienia. W powołanym wyroku NSA przyjął, iż wykładnia przepisów, regulujących ten rodzaj świadczenia jak ich zastosowanie, musi być wiązana z zasadami regulującymi w sposób powszechny i generalny świadczenie pracy. Zasady te zaś przewidują, że kobieta po ukończeniu 60 lat życia, z uwagi na ograniczenia związane z tym wiekiem, nie jest już zaliczana do tzw. osób pozostających w wieku produkcyjnym. Końcowo organ II instancji podkreślił, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest świadczeniem rekompensującym niższą kwotę emerytury, lecz świadczeniem które ma zastępować wynagrodzenie za pracę z tytułu zatrudnienia, a którego osoba nie może podejmować (bądź też z niego rezygnuje) z powodu konieczności sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem. Uzasadniając skargę podkreśliła niepełnosprawność męża, który jest osobą niewidomą, nie porusza się samodzielnie, wymaga pomocy przy chodzeniu, przy jedzeniu, myciu, podawaniu leków. Zaznaczyła, iż w ostatnim czasie mąż załamał się psychicznie co wymaga porad psychologicznych i psychiatrycznych i powoduje w znacznym stopniu obciążenie budżetu domowego. Skarżąca zaznaczyła, iż wyższe świadczenie pielęgnacyjne da szanse na lepsze leczenie oraz rehabilitację męża. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym mężem – S. K.. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustaw z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Wykładnia powyższego przepisu jest jednoznaczna i przesądza, że podstawowym warunkiem przyznania powyższego świadczenia jest rezygnacja z zatrudnia lub innej pracy zarobkowej. Nie kwestionując stanu zdrowia S. K. i konieczności jego opieki przez skarżącą (do czego jest zobowiązana zgodnie z regulacjami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy, Sąd podkreśla, że sama (wynikająca wyłącznie z treści orzeczenia o stopniu niepełnosprawności) konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawną osobą nie stanowi - w świetle art. 17 ust. 1 u.ś.r. - samodzielnej i wystarczającej podstawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. System świadczeń rodzinnych został tak skonstruowany, aby rekompensować utratę dochodów z powodu konieczności pielęgnacji członka rodziny, wymuszającej rezygnację lub niepodejmowanie zatrudnienia. Wnioskujący musi zatem sprawować stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną i być jej niezbędny w tak znacznym wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy. Kluczowe jest to, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest kierowane do wszystkich niezatrudnionych osób opiekujących się niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz do osób, które wywiązują się ze swego obowiązku alimentacyjnego, osobiście zapewniając stałą i długotrwałą opiekę i pomoc niepełnosprawnemu członkowi rodziny i jednocześnie z tego właśnie powodu zaprzestają aktywności zawodowej. Okolicznością bezsporną pozostaje, że skarżąca ma [...] lat (obecnie [...] lat). W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie ma to określone konsekwencje, bowiem skarżąca jest osobą uprawnioną do emerytury z KRUS i nie ma możliwości wyboru przysługujących jej świadczeń, a w szczególności wystąpienia o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w miejsce świadczenia emerytalnego. Jednocześnie zauważenia wymaga, że zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno – rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego. W kontrolowanej sprawie Kolegium trafnie wskazało i odniosło się do treści art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a ustawy. Skarżąca ma wstrzymaną wypłatę emerytury, jednakże w jej przypadku nie istnieje ścisły związek pomiędzy sprawowaną przez nią opieką nad mężem, a niepodejmowaniem przez nią zatrudnienia. W tym zakresie Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, że o rezygnacji z zatrudnienia czy też świadomym jego nie podejmowaniu można mówić w sytuacji, gdy osoba sprawująca opiekę jest obiektywnie zdolna do podjęcia zatrudnienia, na którą to zdolność wpływa także wiek takiej osoby. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie zawiera wprost wymogu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej jedynie przez osoby będące w wieku aktywności zawodowej, jednak nie można twierdzić, że ustawa ta jest kierowana do wszystkich osób niezatrudnionych, które opiekują się niepełnosprawnym członkiem rodziny. Adresatami tej ustawy są bowiem tylko takie osoby, które zrezygnowały z zatrudnienia albo go nie podejmowały, by takiej osobie zapewnić całodobową opiekę. Aby można było mówić o rezygnacji z zatrudnienia, osoba rezygnująca z niego musi być zdolna do zatrudnienia, na co wpływa także wiek takiej osoby. W wyroku sygn. akt - I OSK 544/22 z dnia 12.10.2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do wykładni art. 17 ust. 1 u.ś. r., "stwierdził, cyt.: Jak z powyższej zatem regulacji prawnej wynika, jedną z koniecznych przesłanek, która musi wystąpić by wnioskodawca mógł otrzymać w/w świadczenie, jest rezygnacja przez opiekuna z zatrudnienia (lub niepodejmowanie przez niego zatrudniania) z powodu chęci sprawowania opieki nad osobą, która jej wymaga. Powyższe jest bowiem następstwem tego, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest świadczeniem uznaniowym, przyznawanym w celu wspomożenia osoby pozostającej w niedostatku, a świadczeniem, które ma w pewnym stopniu zrekompensować opiekunowi utracony przez niego zarobek w związku z niepodjęciem przez niego zatrudnienia lub rezygnacją z tego zatrudnienia z uwagi na sprawowanie przez niego wspomnianej opieki. Z tego też względu zarówno wykładnia przepisów, regulujących ten rodzaj świadczenia jak ich zastosowanie, musi być wiązana z zasadami regulującymi w sposób powszechny i generalny świadczenie pracy. Zasady te zaś przewidują, że kobieta po ukończeniu 60 lat życia, z uwagi na oczywiste ograniczenia związane z tym wiekiem, nie jest już zaliczana do tzw. osób pozostających w wieku produkcyjnym. Oczywiście nie ma przepisu, który zakazywał by pracy kobietom po osiągnięciu tego wieku i w związku z tym niejednokrotnie osoby takie nadal pozostają w stosunku pracy, tym niemniej – rozpatrując tę kwestię w aspekcie ogólnym – brak jest podstaw do przyjęcia założenia, że kobieta w wieku 76 (jak miało to miejsce w analizowanej sytuacji) nie podejmuje zatrudnienia tylko z tego powodu, że opiekuje się niepełnosprawnym mężem". W realiach rozpoznawanej sprawy należy zwrócić uwagę na system emerytalny w Polsce, gdzie przyjmuje się wiek emerytalny dla kobiet 60 lat zarówno jeżeli chodzi emerytury z KRUS jak i ZUS. Nie oznacza to oczywiście przymusu przejścia na świadczenie emerytalne. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie uwiarygodniła, iż zaprzestała zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem. Zarówno w toku postępowania przed organami jak i w postępowaniu sądowym (treść skargi) ewidentnie wskazuje, iż motywem złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jest to, że jest ono świadczeniem wyższym niż otrzymywana przez nią emerytura z KRUS. Skarżąca dosadnie wskazuje, że wyższe świadczenie pielęgnacyjne poprawiło by budżet domowy. W ocenie Sądu przesłanka "niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny", o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. winna być rozumiana jako wystąpienie takiej sytuacji, w której sprawowanie osobistych starań o prawidłowe zapewnienie opieki osobie niepełnosprawnej na tyle wypełnia czas podmiotowi tę opiekę sprawującemu, że nie jest on w stanie podjąć innej stałej aktywności wymagającej jego codziennego i stałego zaangażowania, przez którą należy rozumieć aktywność zawodową. Tymczasem skarżąca w dacie złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem nie jest osobą aktywną zawodową (nie zostało to wykazane ani w postepowaniu przed organami ani przed Sądem). Ponadto jest uprawniona do emerytury z KRUS (obecnie zawieszonej) co nakłada na nią również obowiązki wynikające z ustawy o emeryturach i rentach. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ustaleń organów, prowadzi do wniosku, że pomiędzy sprawowaną przez skarżącą opieką nad mężem, a rezygnacją przez nią z podjęcia zatrudnienia, a ściślej mówiąc niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia, nie zachodzi bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy, które znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi, wyjaśnić należy, że Kolegium należycie ustaliło stan faktyczny w sprawie, dokonało należytej jego oceny, uwzględniając ramy prawne oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Świadczenie o które wnioskowała skarżąca nie jest świadczeniem uznaniowym, organy nie mogą brać pod uwagę, że emerytury z KRUS -u są niższe niż wnioskowane świadczenie pielęgnacyjne. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy. Zarzuty skargi stanowią polemikę z prawidłowymi ustaleniami Kolegium i dokonaną oceną prawną. Wnosząc o wstrzymanie prawa do emerytury z KRUS, skarżąca podjęła ryzyko. W sprawie ocenianej przez Sąd nie jest kwestionowane, że skarżąca sprawuje tę opiekę. Ponadto Sąd uznał, że organ II instancji prawidłowo odniósł się do kwestii wadliwej oceny prawnej dokonanej przez organ I instancji. Końcowo Sąd podkreśla, że skarżąca osiągając wiek emerytalny zdecydowała się na określony rodzaj świadczenia, którym w jej przypadku była emerytura (z KRUS), a okoliczność jej zawieszenia nie powoduje iż przysługuje jej prawo do wyboru innego świadczenia, które jest wyższe, bowiem nie spełnia przesłanek do jego otrzymania. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.