IV SA/Wa 1087/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2012 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją Wójta Gminy C. z dnia [...] lipca 1990r. nr [...] przekazano w zarząd [...] Parkowi Narodowemu działki o nr [...] i nr [...] o łącznej pow. 144,7300 ha, położone w miejscowości W., gm. C. Pismem z dnia 14 lipca 2011 r. P. w W., wystąpiło z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] lipca 1990r. o przekazaniu w zarząd [...] Parkowi Narodowemu działek onr [...] i nr [...] o łącznej pow. 144,7300 ha. Postanowieniem z dnia [...] września 2011r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] lipca 1990r. W uzasadnieniu postanowienia organ wojewódzki wskazał, iż P. nie wykazało, iż przysługuje mu tytuł prawnorzeczowy do przedmiotowej nieruchomości, a więc nie ma przymiotu strony w postępowaniu nadzorczym dotyczącym prawa zarządu nieruchomością przez [...] Park Narodowy. Na powyższe postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. P. w W., wniosło zażalenie do Ministra Infrastruktury, kwestionując stanowisko wyrażone przez organ wojewódzki oraz podnosząc zarzut nieuznania roszczenia o nabycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, stosownie do art. 207 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Po rozpatrzeniu tego zażalenia Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej swoim postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu wojewódzkiego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wykazał swoją właściwość do rozpoznania sprawy. Odnosząc się do meritum organ naczelny wskazał, że zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo administracyjnym legitymacje prawną do wystąpienia w wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji ma nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego kwestionowaną decyzją, lecz także inny podmiot, który wykaże w sprawie posiadanie interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 Kpa. Zarówno interes prawny jak i obowiązek wynikają z przepisów prawa materialnego stanowiącego prawa i obowiązki. Warunkiem koniecznym do występowania podmiotu jako strony postępowania, jest posiadanie interesu prawnego lub obowiązku związanego z prowadzonym postępowaniem albo żądanie przez podmiot czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Ustawodawca definiując w art. 28 Kpa pojęcie strony postępowania administracyjnego wskazał wyraźnie na powiązanie określonego podmiotu z interesem prawnym. Chodzi tu nie o interes czy obowiązek faktyczny, dający się nawet racjonalnie uzasadnić, ale o interes lub obowiązek prawny tj. taki, który wynika z określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Tak więc o tym, czy określonemu podmiotowi będzie służyło prawo strony w konkretnym postępowaniu administracyjnym, decydować będzie nie wola osoby lecz norma prawna, z której dla tego podmiotu będą wynikały wprost określone prawa lub obowiązki. Zdaniem organu naczelnego P. nie posiada interesu prawnego w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] lipca 1990r. o przekazaniu w zarząd [...] Parkowi Narodowemu działki o nr [...] i nr [...] o łącznej pow. 144,7300 ha. Z tego względu organ uznał, że zasadna była odmowa wszczęcia postępowania nadzorczego w odniesieniu do decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] lipca 1990r. o przekazaniu w zarząd [...] Parkowi Narodowemu działki o n r [...] i nr [...] z wniosku P. Na powyższe postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga P. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono, że wydane zostało z naruszeniem art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61 k.p.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. w związku z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami - poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie może zająć stanowiska strony w postępowaniu nadzorczym dotyczącym decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] lipca 1990r. o przekazaniu w zarząd [...] Parkowi Narodowemu działki o nr [...] i nr [...]. Strona skarżąca wskazała, że przekazanie przedmiotowego gruntu w zarząd [...] Parkowi Narodowemu miało wpływ na sytuację prawną skarżącego, który ma na tym terenie [...] oraz pozbawia go możliwości zrealizowania uprawnienia z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Skarżący wskazał również na naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich argumentów podnoszonych przez stronę. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz, 1270 ze zm.), nie jest związany zarzutami i granicami skargi. Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium zgodności z prawem stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Na wstępie trzeba podkreślić, że orzekające w sprawie organy obu instancji prawidłowo zastosowały przepisy prawa w tym art. 28 k.p.a. Pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 k.p.a., może być wyprowadzone tylko z przepisu prawa materialnego, tj. z konkretnej normy prawnej, dla której może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Mieć interes prawny lub obowiązek w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepisy prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Od tak pojmowanego interesu prawnego lub obowiązku trzeba odróżnić interes lub obowiązek faktyczny, tj. stan, w którym podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego poprzeć żadnymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. W takim wypadku wnioskodawcy nie przysługują atrybuty strony postępowania administracyjnego. Stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji może być każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Z przedstawionych Sądowi akt sprawy (wypis księgi wieczystej KW nr [...]) wynika, że nieruchomość położona w W., gm. C., oznaczona jako m. in. działki nr [...] i nr [...], nr [...] i nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa - [...] Parku Narodowego w [...]. Ponadto w dziale lii ww. księgi wieczystej dokonano wykreślenia ostrzeżenia o niezgodności między stanem prawnym nieruchomości, ujawnionym w księdze wieczystej dotyczącej prawa własności działki nr [...] z rzeczywistym stanem prawnym. Strona skarżąca (P.) swój interes prawny do powyższej nieruchomości wywodzi z protokołu z dnia [...] o przekazaniu na rzecz P. obiektów wojskowych [...] oraz uregulowania zawartego w art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z tym przepisem osoby, które były posiadaczami nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy w dniu 5 grudnia 1990r. i pozostawały nimi nadal w dniu 1 stycznia 1998r., mogą żądać oddania nieruchomości w drodze umowy w użytkowanie wieczyste wraz z przeniesieniem własności budynków, jeżeli zabudowały te nieruchomości na podstawie pozwolenia na budowę z lokalizacją stałą. Stwierdzić należy, że P. nie zawarło stosownej umowy o użytkowanie wieczyste przedmiotowego gruntu. W tym stanie trzeba stwierdzić, że P. nie przysługuje tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości stanowiącej działki nr [...] i nr [...] w W. P. nie było także stroną postępowania o ustanowieniu na ww. nieruchomości zarządu [...] Parku Narodowego zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy C. z dnia [...] Iipca1990r. P. w W. nie mogło zatem zostać uznane za stronę postępowania nadzorczego wobec decyzji Wójta Gminy C. przekazującej w zarząd [...] Parkowi Narodowemu przedmiotowe działki gruntu. Skarżące T. nie posiada interesu prawnego w niniejszej sprawie wynikającego z art. 28 Kpa. Reasumując, Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie jest obarczone wadami, które wywołałyby konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.