II OSK 1800/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant: asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 20/21 w sprawie ze skargi K. D. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 20 października 2020 r., nr K-AP-2.7840.41-3.2020.AN w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 19 maja 2021 r., II SA/Sz 20/21, w sprawie ze skargi K. D. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego (dalej Wojewoda) z dnia 20 października 2020 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Wojewody na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych: Zaskarżoną decyzją Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem wniesionym przez K. D. i M. D. od decyzji Starosty Drawskiego z 14 maja 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę - dla X. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. - bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej operatora X. nr [...] obejmującej: 1/ wieżę o konstrukcji kratowej stalowej i wysokości całkowitej 55,95m n.p.t. wraz z urządzeniami sterującymi zamontowanymi na typowych konstrukcjach wsporczych posadowionych wewnątrz wieży na płytach ażurowych, na wieży zostaną zainstalowane: anteny sektorowe - 3 szt. i anteny radiolinii - 2 szt., 2/ energetyczną wewnętrzną linię zasilającą od projektowanej rozdzielnicy stacji bazowej TB SB posadowionej pod wieżą, do realizacji na terenie działki nr [...] obr. [...] miasta C. K. D. wniósł skargę na powyższą decyzję Wojewody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uwzględnił skargę. Sąd podał, że w rozpoznawanej sprawie organ jako podstawę rozstrzygnięcia przyjął błędnie ustalony stan faktyczny uznając, że ww. działka skarżącego znajduje się w odległości ok. 400 m od stacji bazowej, a budynki na niej zlokalizowane w odległości ok. 700 m, podczas gdy w rzeczywistości, co organ przyznał w odpowiedzi na skargę, odległość ta wynosi odpowiednio ok. 40 m i ok. 70 m, co stanowi aż dziesięciokrotną różnicę. Przez pryzmat tak przyjętego stanu faktycznego organ, po uprzedniej subsumpcji przepisów prawa materialnego, uznał, że skarżący nie posiada przymiotu strony w rozpoznawanej sprawie, albowiem m.in.: – stronami postępowania o pozwolenie na budowę stacji bazowej są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się pod osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych oraz pod obszarem wyznaczonym oddziaływaniem pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej wartość dopuszczalną dla projektowanej częstotliwości; – zabudowana działka nr [...], stanowiąca własność skarżącego, znajduje się w odległości ok. 400 m od stacji bazowej, a budynki na niej zlokalizowane w odległości ok. 700 m; – działka nr [...] znajduje się poza zasięgiem pól elektromagnetycznych o wartościach gęstości mocy większych niż dopuszczalne, zatem znajduje się poza obszarem oddziaływania projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej [...]; nad działką nr [...] nie znajdują się również osie głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, których przebieg badany jest na podstawie przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; każda z trzech projektowanych anten umieszczona jest na innym azymucie; antena oznaczona w projekcie budowlanym symbolem Al - na azymucie 340°, BI - na azymucie 100°, Cl - na azymucie 220°; takie ukierunkowanie anten powoduje, że żadna z osi, na odcinku 70 m od środka elektrycznego anteny, nie przebiega nad działką nr [...]; – z uwagi na znaczną odległość stacji bazowej od działki nr [...] – ok. 400 m – projektowana inwestycja nie ma wpływu na ograniczenie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynkach istniejących lub potencjalnej zabudowy tej nieruchomości, w świetle § 13 i § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t.Dz.U.2019.1065 ze zm.). W ocenie Sądu powyższy błąd organu co do stanu faktycznego sprawy jest błędem rażącym i istotnym, który nie może być potraktowany w kategoriach oczywistej omyłki organu, z uwagi na jego konsekwentne występowanie w całej zaskarżonej decyzji. Błędnie ustalony stan faktyczny odnosił się do położenia działki skarżącego względem spornej stacji bazowej telefonii komórkowej, a więc kwestii mającej istotne znaczenie z punktu widzenia pominięcia skarżącego przy ustalaniu stron postępowania zakończonego decyzją Starosty Drawskiego z 14 maja 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Przyjęta i konsekwentnie wskazywana przez organ znaczna odległość stacji bazowej od działki skarżącego i posadowionych na niej zabudowań (w tym mieszkalnego) była podstawą stwierdzenia przez organ, że działka ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, co skutkowało odmową uznania skarżącego za stronę postępowania i w efekcie umorzenie postępowania odwoławczego. Mając na uwadze powyższe, sąd ocenił, że organ odwoławczy naruszył art. 7, 8 § 1, 11, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu decyzja podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła X. sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego w całości, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię: art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (dalej p.b.), w zw. z art. 28 k.p.a. - poprzez uznanie skargi K. D., podczas gdy analiza wniosku o pozwolenie na budowę i załączników jednoznacznie wskazuje, że jego nieruchomość nie znajduje się w strefie oddziaływania obiektu i nie jest on stroną postępowania i w konsekwencji pomimo pomyłki pisarskiej, nie powinien być uznany za stronę. Na rozprawie Prezes [...] Stowarzyszenia A. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i przedstawił merytoryczną argumentację na poparcie swojego stanowiska. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie NSA granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej WSA nie przesądził, że skarżącemu w I instancji przysługuje przymiot strony, a jedynie zasadnie wskazał, że organ nie rozważył tej kwestii należycie. Podanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odległości dziesięciokrotnie większych od rzeczywistych trudno uznać za oczywistą omyłkę pisarską. Taka "omyłka" niewątpliwie rzutuje na istotną treść przedstawionych przez organ w zaskarżonej decyzji motywów i słusznie Sąd I instancji ocenił, że nie jest to omyłka oczywista. WSA nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, bo tych przepisów nie stosował, gdyż uznał, że organ wadliwie ustalił stan faktyczny. Dopiero po prawidłowo ustaleniu stanu faktycznego jest możliwe prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. w zw. z art. 28 k.p.a. nie ma w tych okolicznościach usprawiedliwionych podstaw. Niezależnie od powyższego zaznaczyć wypada, że w orzecznictwie NSA wielokrotnie podkreślano, że stroną postępowania na gruncie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. są nie tylko osoby, których prawa zostały jednoznacznie naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt budowlany tylko potencjalnie może oddziaływać, nawet jeśli z zatwierdzonego projektu budowlanego może wynikać, że inwestor spełnił wszystkie wymagania wynikające z prawa budowlanego i przepisów odrębnych (np. wyrok NSA z 16 lutego 2023 r., II OSK 81/23, LEX nr 3568923). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.