IV SA/Po 372/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski Protokolant sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2023 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewody z dnia 3 kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zwrócić skarżącemu S. P. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. UZASADNIENIE Prezydent Miasta P. decyzją z dnia 02.02.2023 r., znak: [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji nr [...] z dnia 29.04.2022 r., znak: [...], o zmianie pozwolenia na budowę nr [...] r. z dnia 09.12.2021 r., znak: [...] dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego "A" z lokalami usługowymi w parterze i garażem podziemnym oraz budynku "B" z pomieszczeniami przynależnymi do mieszkań i lokali usługowych w budynku "A" oraz pomieszczeniami technicznymi wraz z zagospodarowaniem terenu, murami oporowymi i infrastrukturą techniczną przy ul. [...] (działka nr ew. [...], [...], [...] ark. 9 obręb J.) w P. oraz rozbiórkę budynków magazynowych oznaczonych na mapie zasadniczej numerami [...] przy ul. [...] w P. w zakresie: - nazwy inwestycji na: zespół zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z lokalami usługowymi i garażami podziemnymi: budynki "A" i "B" wraz z zagospodarowaniem terenu, murami oporowymi i infrastrukturą techniczną na działkach o nr [...], [...], [...] ark. 9 obręb J. przy ul [...] w P. oraz rozbiórkę budynków magazynowych oznaczonych na mapie zasadniczej numerami [...] przy ul. [...] w P. (działki nr ew. [...], [...], [...], [...] ark. 9 obręb J.), - charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: powierzchni zabudowy, wysokości oraz liczby kondygnacji - wg art. 36a ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz zamierzonego sposobu użytkowania - wg art. 36a ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - budynek "B", - zwiększenia ilości miejsc postojowych powodującego konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (parking w budynku "A" łącznie z parkingiem budynku "B" - łącznie powyżej 0,50 ha) - wg art. 36a ust. 5 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - budynki "A" i "B", ze względu na brak podstaw do jej uchylenia. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. P. (dalej jako skarżący). Wojewoda decyzją z dnia 03.04.2023 r., nr [...], uchylił powyższą decyzję w części dyspozytywnej przywołującej podstawę prawną, a w pozostałej części utrzymał ją w mocy. Skargę na powyższą decyzję wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, jak również o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej jako k.p.a.) w związku z art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; b) art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 81 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w stanie faktycznym, w którym te przepisy znajdowały zastosowanie; c) art. 136 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące nieprzeprowadzeniem przez organ II instancji dodatkowego postępowania lub podjęcia dodatkowych czynności w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie; d) art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. poprzez brak uchylenia decyzji organu I instancji w całości; e) art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4. k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w stanie faktycznym, w którym te przepisy znajdowały zastosowanie oraz niewłaściwe zastosowanie art. 151 § 1 pkt 1, w stanie faktycznym, w którym nie znajduje on zastosowania; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w sprawie. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem z dnia 19.06.2023 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się z wnioskiem o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Pismem z dnia 13.07.2023 r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, zwanej dalej jako "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skarżący jest dysponentem skargi, który inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne, a Sąd jest związany oświadczeniem o cofnięciu skargi, o ile nie stwierdzi wystąpienia przesłanek negatywnych określonych w art. 60 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa i pismem z dnia 13.07.2023 r. cofnął skargę w całości. Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanek czyniących cofnięcie skargi niedopuszczalnym. W ocenie Sądu oświadczenie skarżącego nie zmierza do obejścia prawa, w związku z czym uznać należy cofnięcie skargi za skuteczne. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umorzył postępowanie w sprawie. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.