I FSK 2358/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, Sędzia NSA Mariusz Golecki, Sędzia NSA Sylwester Golec (sprawozdawca), , Protokolant Łukasz Biernacki, po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 435/19 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 15 lutego 2019 r., nr 1201-IOV-1.4103.236.2017.37 w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 2 700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Wyrok sądu pierwszej instancji. 1.1. Wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2019 r. sygn. akt I SA/Kr 435/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. G. (powoływany dalej jako: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 15 lutego 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług (podatek VAT) za styczeń 2013 r. (wyrok z uzasadnieniem dostępny jest w bazie CBOSA na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). 1.2 W uzasadnieniu wyroku sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący zawyżył podatek naliczony o kwotę 1.930 zł, wykazaną na fakturze nr [...] wystawionej w dniu 28 stycznia 2013 r. przez F. z tytułu sprzedaży 1.460 kg folii stretch maszynowej, która nie odzwierciedlała rzeczywistego zdarzenia gospodarczego. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że sporna faktura nie dokumentowała rzeczywistej transakcji. Skarżący świadomie uczestniczył w łańcuchach transakcji polegających na fikcyjnej sprzedaży folii stretch w celu wyłudzenia podatku VAT. Zdaniem sądu pierwszej instancji zasadnie odmówiono skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w spornej fakturze, gdyż nie odzwierciedlała ona rzeczywistej transakcji. 2. Skarga kasacyjna. 2.1. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a. przez oddalenie skargi, pomimo rażącego naruszenia przez organ przepisu art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.) powoływanej dalej jako O.p. przez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, iż P. M. nie dokonała dostawy folii na rzecz skarżącego w kontrolowanym okresie, co wynika z błędnej oceny zeznań świadka T. G., a także z błędnej oceny zeznań złożonych przez skarżącego; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 P.p.s.a. przez oddalenie skargi, pomimo rażącego naruszenia przez organ przepisu art. 191 O.p. przez przyjęcie, że z zabezpieczonych stenogramów rozmów telefonicznych wynika brak rzeczywistego obrotu folią typu stretch przez skarżącego w okresie objętym niniejszą decyzją; 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 P.p.s.a. przez oddalenie skargi, pomimo rażącego naruszenia przez organ przepisu art. 191 O.p. przez nieocenienie przez sąd pierwszej instancji części zgromadzonego materiału dowodowego w postaci umowy inwestycyjnej z dnia 3 stycznia 2011 r. zawartej pomiędzy K. a skarżącym; 4. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 P.p.s.a. przez oddalenie skargi, pomimo rażącego naruszenia przez organ przepisu art. 191 O.p. przez nieocenienie legalności zdobycia części zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołów (stenogramów) z podsłuchów rozmów telefonicznych uzyskanych z Prokuratury Okręgowej w Krakowie zgromadzonych w ramach postępowania karnego o sygnaturze akt [...] i bez weryfikacji spełnienia formalnych wymogów pozyskania tego typu dowodów w postępowaniu karnym oraz przez uniemożliwienie skarżącemu zapoznania się z nagraniem z powyższych rozmów a jedynie z ich zapisem w postaci stenogramu; 5. naruszenie art. 86 ust. 1 i 2, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.) powoływanej dalej jako ustawa o VAT interpretowanych w świetle art. 16 i n. Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm.) powoływanej dalej jako dyrektywa VAT przez przyjęcie, że skarżący w pełni świadomie uczestniczył w łańcuchu transakcji polegających na fikcyjnej sprzedaży folii stretch. W związku z tymi zarzutami, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Skarżący wniósł również o rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. 2.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej na rozprawie, stosownie do art. 183 § 1 i 2 P.p.s.a. w granicach zarzutów w niej podniesionych, oceniając z urzędu wystąpienie w sprawie przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził podstaw do uznania skargi kasacyjnej za zasługującą na uwzględnienie. 3.2. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie miał na uwadze, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Sąd z urzędu bierze pod uwagę wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania, które w tej sprawie nie wystąpiły. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Oznacza to, że kontrola instancyjna orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego sprawowana jest w ramach zakreślonych przez podstawy kasacyjne, określające rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres, wskazane i uzasadnione w skardze kasacyjnej. Zakres kontroli sprawowanej przez sąd drugiej instancji wyznaczają przyczyny wadliwości wyroku sądu pierwszej instancji, które zostaną wskazane w skardze kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej, w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Na podstawie przytoczonego przepisu w postępowaniu przed sądem drugiej instancji nie ma odpowiedniego zastosowania art. 134 § 1 P.p.s.a , który nakazuje przy rozpoznaniu skargi uwzględnić wszystkie naruszenia prawa, mogące stanowić podstawę uwzględnienia skargi, także wtedy gdy nie zostały one podniesione w skardze. Sąd drugiej instancji nie może poprawiać podstaw zaskarżenia i wniosków skargi kasacyjnej, gdyż oznaczałoby to działanie z urzędu, niedopuszczalne w świetle cytowanego przepisu (zob. wyroki NSA: z dnia 21 kwietnia 2004 r. sygn. akt FSK 13/04; z dnia 22 lipca 2004 r., sygn. akt GSK 356/04 i z dnia 22 września 2017 r., II FSK 2065/17; publ. CBOSA). Dlatego też nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie czy uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej bądź poprawianie występujących w niej niedokładności. Wadliwe sformułowanie podstaw kasacyjnych obciąża stronę wnoszącą ułomnie skonstruowany środek zaskarżenia, uniemożliwiając prawidłową ocenę kwestionowanego orzeczenia (zob. wyroki NSA: z 8 maja 2014 r., sygn. akt I GSK 1005/12, LEX nr 1480759; z 2 września 2014 r., sygn. akt II OSK 435/13; z 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1420/14; z 19 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1367/13; z 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2140/13; publ. CBOSA). 3.3. Większość podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów wskazujących na uchybienia występujące w postepowaniu podatkowym opiera się na stwierdzeniu, że organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszył art. 191 O.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten stanowi, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Art. 191 O.p. określa zasadę swobodnej oceny dowodów, która jest jedną z podstawowych zasad ogólnych postępowania podatkowego (zob. Ofiarski Zbigniew, Prawo podatkowe. Warszawa 2006). Swobodna ocena dowodów powinna poprzedzać wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Istotą tej oceny jest dokonywany przez organ przed wydaniem decyzji osąd organu podatkowego o wartości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Osąd ten powinien zmierzać do ustalenia, czy w sprawie zebrano dowody wystarczające dla ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy i rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o ten stan faktyczny. Osąd ten powinien być przeprowadzony swobodnie. Oznacza to, że wypowiedź organu podatkowego odnośnie okoliczności faktycznych sprawy i dowodów, na podstawie których okoliczności te ustalono powinna być zgodna z wewnętrzną wolą osoby podejmującej rozstrzygnięcie (lub też faktycznie przeprowadzającej postępowanie). Nie może być ona niczym skrępowana. Swobodna ocena dowodów nie jest uprawnieniem organu podatkowego. Jest to nakaz skierowany do organu podatkowego (zob. P. Pietrasz w L. Etel (red.), Ordynacja podatkowa. Tom II. Procedury podatkowe. Art. 120-344. Komentarz aktualizowany. Lex 2023). Zasada swobodnej oceny dowodów wytycza reguły postepowania dowodowego, których przestrzeganie przez organ w postepowaniu podatkowym wyklucza niebezpieczeństwo dokonania przez ten organ oceny dowodów w sposób całkowicie dowolny. Swoją ocenę w tej mierze organ obowiązany jest oprzeć na obiektywnie przekonywujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu. Z przepisu art. 191 O.p. wynika, że organ podatkowy prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalania prawdy materialnej i według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania. Kierując się tymi wymogami organ powinien ocenić wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Jednak aby w ramach tej swobodnej oceny dowodów nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów powinien także kierować się zasadami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki oraz traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, a także oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy. Oznacza to konieczność wszechstronności oceny dowodów. Swobodna ocena dowodów musi być także dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów (Z. Ofiarski, tamże) Powołany przepis nie wskazuje wprost reguł, którymi należy się kierować, dokonując swobodnej oceny dowodów. Natomiast w piśmiennictwie wyróżnia się następujące reguły stanowiące o treści zasady swobodnej oceny dowodów (zob. R. Sowiński, Zasada swobodnej oceny dowodów w postępowaniu podatkowym na tle pozostałych dziedzin prawa procesowego, KPPod. 2005/1, s. 47 i n.): 1) organ podatkowy powinien rozważyć wszystkie dowody zebrane w sprawie; 2) w ramach swobodnej oceny dowodów możliwe jest odmówienie wiarygodności jednych dowodów i przyznanie wiarygodności innym dowodom; 3) swobodna ocena dowodów doznaje nielicznych ograniczeń w postaci np. szczególnej mocy dowodowej ksiąg podatkowych, czy dokumentów urzędowych, która nie ma charakteru niepodważalnego; 4) ocena powinna uwzględniać wskazania doświadczenia życiowego; 5) rozumowanie powinno być zgodne z zasadami logiki; 6) rozumowanie powinno być zgodne z zasadami wiedzy; 7) rozstrzygnięcie powinno być bezstronne, a wątpliwości powinny być rozstrzygane na korzyść podatnika; 8) rozstrzygnięcie powinno zostać dokonane na podstawie wewnętrznego przekonania; 9) rozstrzygnięcie powinno być dokonane wyłącznie na podstawie dowodów zebranych w sprawie. 3.4. Wskazane powyżej wymogi wynikające z art. 191 O.p., które powinny zostać zrealizowane przez organ przy ocenie dowodów dotyczących działalności dostawcy skarżącego P. M. w rozpoznanej sprawie zostały spełnione. W rozpoznanej sprawie oceny działalności tego podmiotu dokonano na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie. Z dowodów tych wynikało w sposób jasny, że w sprawie został stworzony łańcuch firm, które zajmowały się wytwarzaniem faktur wykazujących transakcje o charakterze fikcyjnym. Fikcyjny charakter dostaw wykazanych przez P. M. wynikał z tego, że podmiot ten miał sprzedawać skarżącemu towar pochodzący od spółki P. sp. z o.o., która miała towar ten nabywać od słowackiej spółki P. s.r.o. Działalnością spółki P. s.r.o. kierował mąż P. M. V. M. P. M. i jej mąż byli tez udziałowcami tej spółki. Zgodny z zasadami logiki formalnej i doświadczeniem życiowym jest wniosek organu, według którego brak jest uzasadnienia dla dokonywania zakupów foli przez P. M. od spółki P. s.r.o. za pośrednictwem ww. spółki P. sp. z o.o., w sytuacji gdy osoba ta była powiązana ze spółką P. s.r.o. w sposób wskazany powyżej. W tej sytuacji oczywistym jest, że P. M., gdyby prowadziła rzeczywistą działalność gospodarczą nabywałaby folię bezpośrednio od wymienionej spółki słowackiej kierowanej przez jej męża z pominięciem pośredników. O fikcyjnym charakterze działalności wymienionej osoby świadczy też okoliczność, że jako dostawcę foli wskazała ją skarżącemu D. K., która w imieniu spółki F. s.r.o. miała nabywać folię od skarżącego. Skoro D. K. znała firmę P. M. to zakładając, że prowadziła rzeczywistą działalność, powinna była nabywać folię bezpośrednio od tej osoby z pominięciem skarżącego jako pośrednika. Fikcyjny charakter dostaw wykazanych w fakturach wystawionych przez P. M. wynika także z zeznań M. B. kierującego działalnością P. sp. z o.o. Osoba ta zeznała, że nie pamięta P. M. i transakcji z jej udziałem. Jeżeli transakcje takie miały miejsce to były realizowane transportem zorganizowanym przez spółkę słowacką bezpośrednio do P. M. M. B. zeznał, że nie zna szczegółów transakcji, które ww. spółka miała dokonać z udziałem P. M. Z ustaleń dotyczących P. sp. z o.o. wynika, że podmiot ten działał jak typowy bufory w karuzeli podatkowej, nie ponosił ryzyka ekonomicznego transakcji, gdyż najpierw otrzymywał zapłatę za sprzedany towar a dopiero po tym miał dokonywać zapłaty podmiotowi, który miał mu towar ten sprzedać. Nie ponosił kosztów transportu i nie podejmował działań w celu zorganizowania transakcji. W świetle tych okoliczności wynikający z decyzji wniosek, że o fikcyjnym charakterze działalności P. M. świadczy okoliczność, że w transakcjach z jej udziałem dochodziło do niespotykanego w normalnej działalności gospodarczej wydłużenia łańcucha transakcji o pośredników, jest w pełni zasadny i oparty na obiektywnych okolicznościach oraz powszechnie dostępnej wiedzy dotyczącej zasad prowadzenia działalności gospodarczej. 3.5. Sąd pierwszej instancji w pełni zasadnie uznał, że organy podatkowe w sposób zgodny z wymogami wynikającymi z art. 191 O.p. oceniły dowód ze stenogramów podsłuchanych rozmów skarżącego z D. K. i innymi osobami. Zaskarżona decyzja została oparta na informacjach uzyskanych na podstawie stenogramów z podsłuchu rozmów telefonicznych dotyczących podmiotów występujących w niniejszej sprawie, które związane były z transakcjami dotyczącymi folii stretch. Powołane w decyzji stenogramy mają treść, która wskazuje w sposób wyraźny, że osoby przeprowadzające zarejestrowane rozmowy uczestniczyły w nielegalnym procederze związanym z folią. Z rozmów tych wynika, że D. K. organizowała fikcyjny obrót folią, którego świadomym uczestnikiem był skarżący. Zaznaczyć należy, że stenogramy omawianych rozmów nie stanowiły jedynego dowodu, na podstawie którego ustalono okoliczności związane z działaniami D. K. Treść tych stenogramów pozostaje w związku z innymi ustaleniami poczynionymi w niniejszej sprawie na podstawie dokumentów i zeznań świadków, które wskazują wprost na to, że D. K. była organizatorem oszustwa podatkowego. Wynika to także dowodów zebranych w sprawach rozpoznanych przez Naczelny Sąd Administracyjny pod sygnaturami I FSK 2012/19 i 2245/19, które także dotyczą wykazanych przez skarżącego transakcji mających się odbywać z udziałem F. s.r.o. i D. K. 3.6. Podniesiony w skardze kasacyjnej brak oceny przez sąd spełnienia wymogów formalnych pozyskania w postepowaniu karnym zapisów rozmów telefonicznych nie mógł być rozpoznany w ramach zarzutu naruszenia art. 151 P.p.s.a w zw. z art. 191 O.p. Dopuszczalność wykorzystania w postępowaniu podatkowym dowodów pochodzących z innych postepowań regulują przepisy art. 180 § 1 i art. 181 O.p. Dlatego do zakwestionowania zgodności z prawem wykorzystania w sprawie podatkowej dowodów pochodzących z postępowania karnego konieczne jest sformułowanie zarzut odnoszącego się do tej kwestii i opartego na wskazanych przepisach O.p. Skoro w rozpoznanej sprawie w skardze kasacyjnej w związku z wykorzystaniem zapisów rozmów telefonicznych, które zostały pozyskane w postepowaniu karnym, nie został sformułowany zarzut oparty na naruszeniu art. 180 § 1 i art. 181 O.p., to kwestia ta z uwagi na wynikające z art. 183 § 1 P.p.s.a. związanie sądu drugiej instancji zarzutami skargi kasacyjnej, nie mogła zostać rozpoznana na podstawie skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie. Nie mogło być uznane za postawienie zarzutu naruszenia art. art. 180 § 1 i art. 181 O.p. zawarcie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej złożonej w niniejszej sprawie, cytatów z uzasadnienia wyroku NSA z 6 marca 2018 r., sygn. akt 1881/17 odnoszących się do stosowania w postepowaniu podatkowym przepisów art. 180 § 1 i art. 180 O.p. 3.7. Nie jest zasadny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dokonania błędnej oceny umowy zawartej 3 stycznia 2011 r. przez skarżącego z D. K. W rozpoznanej sprawie działalność D. K. została wyjaśniona w sposób szczegółowy niebudzący wątpliwości. Z ustaleń postępowania podatkowego, które zostały oparte na dowodach znajdujących się w aktach sprawy wynika, że osobna ta będąc zatrudniona u producenta folii stretch zorganizowana oszustwo karuzelowe z udziałem tego producenta a także wielu innych podmiotów w tym skarżącego K. G. Ustalenia te wskazują wprost na to, że powołana w skardze umowa miała na celu stworzenie uzasadnienia dla przekazywania pieniędzy pomiędzy skarżącym i D. K., które były wykorzystywane do stworzenia pozorów rzeczywistych rozliczeń finansowych związanych z transakcjami zakwestionowanymi w niniejszej sprawie i uwiarygodnienia tych transakcji. W tym stanie rzeczy twierdzenia, według których sąd niezasadnie oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. w sytuacji, gdy organy dokonały oceny omawianej umowy z naruszeniem art. 191 O.p., ocenić należało jako oczywiście niezasadne. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika w sposób jasny i niebudzący wątpliwości, że sąd pierwszej instancji na podstawie dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie w postepowaniu podatkowym, działalność D. K. uznał za mającą na celu zorganizowanie i zrealizowanie oszustwa podatkowego, do czego w rozpoznanej sprawie doszło. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika wprost, że działalność ta w zakresie w jakim wiązała się z działalnością skarżącego nie miała żadnych cech rzeczywistej działalności gospodarczej. Z tak sformułowanej przez sąd oceny działalności D. K. wynika też wprost, że powołana przez skarżącego umowa także nie miała cech czynności prawnej dokonanej w obrocie gospodarczym, lecz stanowiła czynność wykonawczą podjętą w celu realizacji oszustwa podatkowego. W świetle powyższych wniosków nie jest zasadny zarzut naruszenia przez sąd art. 141 § 4 P.p.s.a. przez brak odniesienia się przez sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do umowy zawartej pomiędzy skarżącym i D. K., która miała świadczyć o tym, że transakcje dokonane ze spółką F. miały rzeczywisty charakter. 3.8. Skoro niezasadne okazały się zarzuty dotyczące prawidłowości ustalenia w postępowaniu podatkowym stanu faktycznego, który przyjęty został jako podstawa faktyczna zaskarżonej decyzji, to należało uznać, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że zakwestionowane u skarżącego faktury dotyczące zakupu foli oraz omówionych powyżej usług odzwierciedlały rzeczywiste czynności podlegające opodatkowaniu. W tej sytuacji nie mógł być uznany za zasadny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów art. 86 ust. 1 i 2, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT i art. 16 i nast. Dyrektywy VAT przez błędne ich zastosowanie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niezasadną i na podstawie art. 184 P.p.s.a. ją oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego, które w niniejszej sprawie obejmują koszty zastępstwa procesowego w kwocie 2700 zł, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a.