II SA/Kr 1191/23

SENTENCJA Kraków, dnia 24 listopada 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym skargi N. P. na zarządzenie Burmistrza Miasta Bochnia z dnia 30 grudnia 2014 r. nr 452/14 w przedmiocie założenia gminnej ewidencji zabytków Gminy Miasta Bochnia postanawia: 1/ odrzucić skargę; 2/ zwrócić skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi UZASADNIENIE Pismem z dnia 10 sierpnia 2023 r. N. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na zarządzenie Burmistrza Miasta Bochnia z dnia 30 grudnia 2014 r. nr 452/14 w przedmiocie założenia gminnej ewidencji zabytków Gminy Miasta Bochnia. Zarządzeniem z dnia 11 października 2023 r. Przewodnicząca Wydziału II WSA w Krakowie wezwała pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez przedstawienie dowodu, że przed wniesieniem skargi skarżąca wezwała właściwy organ do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Odpis powyższego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 26 października 2023 r. (vide zwrotne potwierdzenie odbioru k-35 akt sądowych). Do chwili obecnej wskazany brak formalny skargi nie został uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., zwanej dalej - "P.p.s.a."), sądowa kontrola działalności publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 4) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w punkcie 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Kontrola ta, jak zostało wskazane, sprawowana jest w oparciu o kryterium legalności, tzn. zgodności kwestionowanego skargą aktu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Należy jednocześnie podkreślić, że sąd administracyjny dokonuje tej kontroli według - stanu prawnego istniejącego w dacie podejmowania przez organ aktu - stanowiącego przedmiot zaskarżenia. Zatem w realiach rozpoznawanej sprawy w dacie podejmowania przez organ zaskarżonego zarządzenia w dniu 30 grudnia 2014 r. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. wskazana kontrola sądowa dokonywana jest w granicach sprawy administracyjnej, zaś sąd administracyjny orzekając w jej granicach, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie ulega wątpliwości, że zarządzenie w sprawie założenia gminnej ewidencji zabytków jako akt administracyjny należy do tych, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. i podlega jako taki kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, obecnie: Dz. U. z 2023 r., poz. 40 (por. postanowienie NSA z 14 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1950/12). Skarga na ten akt mogła być skutecznie (pod względem formalnym) wniesiona po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do treści art. 52, art. 53 P.p.s.a. i ww. art. 101 u.s.g. w brzmieniu sprzed nowelizacji tych przepisów wprowadzonej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), z uwagi na art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, zgodnie z którym przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zaskarżone zarządzenie zostało wydane 30 grudnia 2014 r., czyli przed wejściem w życie ustawy nowelizującej (co nastąpiło 1 czerwca 2017 r.), a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdował m.in. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Dlatego też zasadnym stało się wezwanie pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprze przedstawienie dowodu, że przed wniesieniem skargi skarżąca wezwała właściwy organ do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (vide k-33 akt sądowych). Odpis powyższego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 26 października 2023 r. (vide zwrotne potwierdzenie odbioru k-35 akt sądowych). Do chwili obecnej wskazany brak formalny skargi nie został uzupełniony. Jeszcze raz podkreślić należy, że w związku z tym, iż zaskarżone zarządzenie Burmistrza Miasta Bochnia zostało podjęte w dniu 30 grudnia 2014 r., a więc przed zmianą art. 101 ust. 1 u.s.g. (polegającą na rezygnacji z wymogu wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego) skarżąca była zobowiązana do skierowania do organu tego wezwania. Pełnomocnik skarżącej, pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia oraz upływu zakreślonego przez Sąd terminu nie uzupełnił braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (punkt II sentencji).