II SA/Po 760/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Paweł Daniel (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi E. B. na czynność Burmistrza Miasta z dnia 29 sierpnia 2022r. nr [...] w przedmiocie dowozu dzieci do szkoły 1. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności; 2. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącej kwotę 200,- (dwieście) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE E. B. (dalej również jako: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na czynność Burmistrza Gminy [...] w zakresie odmowy zorganizowania przez Gminę przewozu osoby niepełnosprawnej z miejsca zamieszkania do szkoły podstawowej, zarzucając organowi naruszenie przepisu art. 39 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 127 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1082 ze zm., dalej również jako: "ustawa"). Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności Burmistrza Miasta - pisma z dnia 29 sierpnia 2022 r. i zobowiązanie Burmistrza Gminy W. do zorganizowania dla niepełnosprawnego syna transportu do szkoły podstawowej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że syn skarżącej – P. B. – od 3 roku życia (tj. od 2017 r.) pozostaje pod opieką Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej w G. . W 2018 r. otrzymał opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju i orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego z uwagi na niepełnosprawność intelektualną w stopniu lekkim. Trening czystości ukończył dopiero w wieku 4 lat, miał trudności ze skupieniem oraz koncentracją uwagi. Jego mowa rozwinęła się dosyć późno, pojawiały się częste echolalie. Również rozwój psychoruchowy P. był opóźniony. W zachowaniu często przejawia nadmierną impulsywność i nadpobudliwość. W dniu 7 lipca 2021 r. Poradnia Psychologiczno - Pedagogiczna w G. . wydała kolejne orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, w którym stwierdziła niepełnosprawność intelektualną w stopniu lekkim, a za najkorzystniejszą formę kształcenia dla P. , uznała szkołę specjalną lub oddział specjalny. Co więcej, P. posiada orzeczenie o niepełnosprawności, wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w dniu 01 marca 2022 r., nr [...] Podczas poszukiwań dla syna szkoły, w której mógłby rozpocząć kształcenie w pierwszej klasie w roku szkolnym 2021/2022, skarżąca otrzymała informację od Dyrektor Zespołu Szkół Specjalnych w W., że szkoła ta nie dysponuje wolnymi miejscami. W związku z powyższym, w dniu 13 października 2021 r. syn został skierowany do I klasy Szkoły Podstawowej Specjalnej wchodzącej w skład Zespołu Szkół Specjalnych im. [...] w K.. W kwestii transportu skarżąca otrzymała informację od Gminy W., że Gmina nie jest w stanie zorganizować dowozu syna do Szkoły w K., ale w przypadku zawarcia przez Gminę stosownego porozumienia z Gminą K. 1 syn będzie mógł dojeżdżać do szkoły transportem zorganizowanym przez Gminę K. 1 z przystanku autobusowego w L. , na który z kolei będę zawozić go ja, osobiście, prywatnym samochodem. W celu jak najszybszego rozwiązania problemu transportu i z myślą o tym, aby syn jak najszybciej zaczął uczęszczać do Szkoły, skarżąca zdecydowała się przystać na proponowane warunki i zawrzeć z Gminą W. umowę o zwrot kosztów przejazdu w ramach dowożenia na trasie: dowóz dziecka G. 1, ul. [...] - przystanek autobusowy L. (6 km x 2), oraz odbiór dziecka z przystanku na trasie przystanek autobusowy L. - G. 1, ul. [...] (6 km x 2). Tym samym dowóz syna odbywał się na wyżej wskazanych warunkach przez cały rok szkolny 2021/2022. W dniu 2 sierpnia 2022 r. skarżąca zwróciła się do Burmistrza Gminy W. z prośbą o zorganizowanie dla syna transportu z domu do Szkoły oraz ze Szkoły do domu w roku szkolnym 2022/2023. Aktualna sytuacja finansowa i osobista skarżącej znacznie utrudniają jej codzienne dowożenie i odbieranie syna z przystanku w L.. W dniu 29 sierpnia 2022 r. skarżąca otrzymała z Gminy pismo, z którego wynika, że rozwiązania, o które wnosi znacznie przekraczają możliwości finansowe Gminy, w związku z czym organizacja dowozu miałaby pozostać według zasad ubiegłorocznych. Następnie skarżąca przytoczyła treść art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe, podnosząc, że choć obowiązki gminy w zakresie zapewnienia niepełnosprawnym uczniom bezpłatnego transportu i opieki w czasie tego przewozu z i do najbliższej placówki oświatowej mają charakter zobowiązania przemiennego (co oznacza, że realizacja przez gminę jednego z dwóch alternatywnych sposobów wypełnienia tego obowiązku w istocie skutkuje jego wypełnieniem), to jednak wybór sposobu realizacji tego obowiązku jest pozostawiony rodzicom dziecka. W niniejszej sprawie, uwzględniając powyższe, a ponadto biorąc pod uwagę fakt, że syn P. świetnie zaadoptował się w Szkole w K., zaś szkoła ta bardzo dobrze wywiązuje się z zaleceń określonych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego (zresztą inne szkoły znajdujące się w sąsiedztwie Gminy W. nie dysponują wolnymi miejscami) skarżąca uznaje prośbę o zorganizowanie dowozu i przywozu syna P. z miejsca zamieszkania do wspomnianej Szkoły w K. za w pełni uzasadnioną. Otrzymany zwrot kosztów zaproponowany przez Gminę W. na przystanek w L., na który skarżąca ma dowozić syna samochodem wynosi około [...] zł miesięcznie, a kwota ta nie jest wystarczająca biorąc pod uwagę naszą aktualną sytuację finansową, rosnące ceny paliwa, jak również konieczność używania samochodu przez męża podczas dojazdów do pracy. Skarżąca oświadczyła, że nie jest w stanie przez cały rok szkolny dowozić syna transportem własnym na przystanek w L., ponieważ dysponuje z mężem jednym sprawnym 17 - letnim samochodem marki [...]. Mąż skarżącej jest jedynym żywicielem rodziny, pracuje jako dekarz i zarabia [...] zł miesięcznie. Skarżąca zajmuję się jeszcze jednym młodszym 5 - letnim, wymagającym opieki dzieckiem. Burmistrz Miasta odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie, wywodząc, że Gmina W. mając na uwadze zalecenia wskazane w orzeczeniu Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej w G.. z dnia 07 lipca 2021 r. o potrzebie kształcenia specjalnego wskazuje, że najkorzystniejszą formą kształcenia dla P. jest szkoła specjalna lub oddział specjalny, względnie szkoła ogólnodostępna.. Wybór szkoły lub oddziału specjalnego zapewni opiekę wyspecjalizowanej kadry pedagogicznej, dostosowanie metod i form pracy oraz dodatkową stymulację w skutek zajęć rewalidacyjnych Działania te powinny pozytywnie wpłynąć na jego dalszy rozwój. Uczeń może takie kontynuować naukę w szkole ogólnodostępnej. Następnie organ wskazał, że obowiązkiem gminy jest zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127 ustawy, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej. Już w roku 2021 w okresie od 01 września 2021 r. do 25 października 2021 r. syn E. B. miał zapewniony bezpłatny dowóz i opiekę do Szkoły Podstawowej im. [...] w W. . W dniu 07 września 2021 r. dostarczono orzeczenie o nauczaniu specjalnym ze względu na niepełnosprawność intelektualną w stopniu lekkim, a w dniu 15 września 2021 r. zespół nauczycieli uczących oraz specjalistów, w obecności rodziców, stworzył Indywidualny Program Edukacyjno – Terapeutyczny. Na prośbę matki oraz mając na uwadze dobro dziecka, już w 2021 r. Gmina W. przychyliła się do decyzji matki o przeniesieniu dziecka do Zespołu Szkół Specjalnych im. [...] w K.. Jednocześnie Gmina zapewnia bezpłatny transport i opiekę w trakcie przewozu dla innych dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, do Zespołu Szkół Specjalnych w W., gdyż na terenie Gminy brak tego typu placówki. Skarżąca została o tym fakcie poinformowana już w roku poprzednim, jak również w tym roku. Gmina zatem zrealizowała wszelkie obowiązki jakie zostały na nią w tej sytuacji nałożone. Zdaniem organu odrębną kwestią pozostaje kwestia fakultatywnego wsparcia jaką wyrażała i nadal wyraża Gmina W. w związku ze szczególną sytuacją skarzącej. W ramach istniejących możliwości faktycznych i finansowych Gminy W. wsparła dowóz P. B. do Zespołu Szkół Specjalnych im. [...] w K., zawierając już w roku 2021 a następnie w 2022, porozumienie z Gminą K. 1, która realizuje dowozy do tej właśnie szkoły dla uczniów z terenu tej gminy. By z takich dowozów skorzystać skarżąca została poinformowana o konieczności dowozu i odbioru dziecka z najbliższego przystanku na terenie Gminy K. 1 zlokalizowanego w miejscowości L. (około 6-7 km od miejsca zamieszkania). Niestety zarówno względy finansowe Gminy W., jak i względy organizacyjne dowozów zapewnianych przez Gminę K. 1, uniemożliwiają odbiór dziecka z domu w G. 1. Z uwagi na powyższe okoliczności Gmina W. poinformowała o możliwości udzielenia fakultatywnego wsparcia E. B. na dotychczasowych zasadach. Pismami procesowymi z dnia 10 listopada 2022 r. oraz 07 grudnia 2022 r. skarżąca uzupełniła skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zmianami). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". W związku z tym zarządzeniem z dnia 18 listopada 2022 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest czynność skargę na czynność Burmistrza Gminy W. w zakresie odmowy zorganizowania przez Gminę przewozu osoby niepełnosprawnej z miejsca zamieszkania do szkoły podstawowej. W pierwszej kolejności należy podnieść, że zgodnie ze stanowiskiem wyrażanym w orzecznictwie sądów administracyjnych tego rodzaju czynność jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w rozumieniu powołanego wyżej art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por .m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 717/16, Baza NSA i powołane tam orzecznictwo, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 04 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 409/18, Baza NSA). Równocześnie zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W przedmiotowej spawie zaskarżona czynność została doręczona skarżącej w dniu 29 sierpnia 2022 r., jednakże Sąd uznał, że w sprawie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w powołanym powyżej przepisie i uznał, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącej. Na okoliczność powyższą wpłynął w szczególności fakt, że skarżąca w dniu 01 września 2022 r. wniosła ponaglenie na działanie organu, co wskazuje, że nie miała ona wiedzy o sposobie i terminie wniesienia skargi do Sądu, a organ nie udzielił jej pouczenia w powyższym zakresie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej czynności stanowiły - powołane w sposób ogólny, z odwołaniem się do poprzednich pism kierowanych do skarżącej, przepisy ustawy Prawo oświatowe. W tym miejscu należy przytoczyć treść art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym obowiązkiem gminy jest zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym - także do najbliższej szkoły ponadpodstawowej, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym uczeń kończy 21 rok życia. Z powyższego przepisu, jak i art. 39a ustawy, wynika, że gmina może realizować obowiązek zapewnienia uczniom niepełnosprawnym transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły w formie zorganizowania bezpośrednio przez gminę - we własnym zakresie - bezpłatnego transportu i opieki, albo w formie zwrotu kosztów przejazdu uczniów oraz opiekujących się nimi rodziców, gdy dowóz dziecka do szkoły zapewniają rodzice. Przy interpretowaniu normy art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy należy uwzględnić stan zdrowia dziecka wynikający z orzeczenia o niepełnosprawności, która różnić się może jej rodzajem, jak i zakresem, jak i inne okoliczności, takie jak chociażby dostępność miejsc w szkole. Dlatego "najbliższą" szkołą, przedszkolem, ośrodkiem będzie tylko taka szkoła, przedszkole i ośrodek, która pozwala jak najpełniej realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego (lub w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka), a zatem jest najpełniej dostosowana do zdolności i możliwości psychofizycznych dziecka. Nie musi to być szkoła najbliższa w rozumieniu faktycznej odległości od miejsca zamieszkania dziecka. Szkoła bliższa geograficznie, lecz w mniejszym stopniu pozwalająca urzeczywistnić wspomniane zalecenia, nie będzie zatem szkołą najbliższą w rozumieniu cytowanego przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1961/14, Baza NSA). Sąd zauważa, że organy administracji publicznej zobowiązane są do działania na podstawie i w granicach prawa, co wynika wprost z konstytucyjnych zasad zawartych w art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Obowiązek działania zgodnego z prawem - niezależnie od formy prawnej załatwienia sprawy z zakresu administracji publicznej (decyzja, postanowienie, czynność materialno-techniczna, inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej) - wymaga od organu podjęcia aktywności ukierunkowanej na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, zebrania wszystkich istotnych dowodów koniecznych do jej załatwienia oraz ich wnikliwej oceny. Z kolei prawidłowe ustalenie stanu faktycznego pozwala na zastosowanie właściwych przepisów prawa materialnego. W kontrolowanej sprawie brak sformalizowanych reguł postępowania wiążącego się z zasadami zwrotu kosztów przejazdu ucznia niepełnosprawnego do szkoły nie oznacza, że odmowa dokonania tej czynności może nastąpić bez szczegółowego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz oceny wszystkich istotnych jej okoliczności. Czynności z zakresu administracji publicznej podejmowane w sprawie indywidualnej powinny bowiem odnosić się do okoliczności konkretnego przypadku. Zdaniem Sądu zaskarżona czynność - wyrażona w piśmie organu z 29 sierpnia 2022 r., nie zarazem sformalizowaną - jak decyzja administracyjna, formą załatwienia sprawy z zakresu administracji publicznej, do której miałyby zastosowanie przepisy Kodeks postępowania administracyjnego, w tym art. 107 § 1 pkt 5 i 6, który szczegółowo wylicza elementy, jakie powinna zawierać prawidłowa decyzja, zaliczając do nich m.in. rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Jednakże ocena legalności zaskarżonej czynności winna nastąpić z uwzględnieniem zasad Konstytucji RP, na czele z zasadą demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) i zasadą legalizmu (art. 7 Konstytucji) oraz z wyprowadzanymi z tej pierwszej, zasadami szczegółowymi w tym zwłaszcza zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa. Zasady te w powiązaniu z normami i standardami jakim powinny odpowiadać działania organu administracji publicznej o charakterze władczym pozwalają Sądowi uznać, że każda forma załatwienia sprawy indywidualnej wymaga od organu szczegółowego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowym podkreśla się (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 07 lipca 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 209/20, Baza NSA), że prawo strony do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia jej sprawy w rozsądnym terminie obejmuje w szczególności obowiązek administracji uzasadniania swoich decyzji. Tym samym brak prawidłowego uzasadnienia aktu/czynności z zakresu administracji publicznej, stanowiącego jego integralną część, nie pozwala zarówno adresatowi tej czynności jak i Sądowi na poznanie motywów, jakimi kierował się organ podejmując takie, a nie inne rozstrzygnięcie. Do czynności organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o zwrot kosztów przejazdu ucznia niepełnosprawnego do ośrodka rehabilitacyjno - edukacyjnego w zakresie rozstrzygnięcia i uzasadnienia należy stosować te same zasady (per analogiam), jakie stosuje organ załatwiając sprawę w formach określonych w K.p.a. Skarżąca, jako rodzic dziecka niepełnosprawnego ma prawo oczekiwać szczególnie wnikliwego rozpoznania ich sprawy, w tym również wszechstronnego odniesienia się przez organ do wszystkich okoliczności i dowodów istotnych w sprawie. Nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której organ uzasadnia odmowne załatwienie wniosku w sposób lakoniczny, bez odniesienia się do realiów konkretnego przypadku. W zaskarżonej czynności Burmistrz nie dokonał jakiejkolwiek oceny indywidualnego przypadku niepełnosprawnego dziecka, w tym nie odniósł się w żaden sposób do dokumentacji dotyczącej tej osoby w kontekście przesłanki "najbliższej szkoły" odwołując się do przesłanki braku wystarczających środków finansowych. Powyższa okoliczność nie może stanowić podstawy odmowy zapewnienia dowozu dziecka do szkoły. W powyższym świetle czynność organu wymyka się ustawowym kryteriom oceny możliwości zapewnienia dowozu dziecka do szkoły, gdyż z jej treści nie wynika, aby organ rozważył ustawowe przesłanki umożliwiającemu ewentualną odmowę zapewnienia dowozu dziecka do szkoły. Pewne elementy dotyczące kryterium ustawowego – takie jak chociażby kwestia wyboru szkoły – zostały podniesione i opisane w odpowiedzi na skargę, jednakże powyższe pismo procesowe nie może stanowić próby prawidłowego uzasadnienia stanowiska organu, gdyż takie powinno wynikać wprost streści zaskarżonej czynności. Konsekwentnie pominięcie treści ustawy Prawo oświatowe, a w konsekwencji wadliwe uzasadnienie zaskarżonej czynności przesądza, w ocenie Sądu, o jej bezskuteczności. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I wyroku. Sąd nie uwzględnił wniosku o zobowiązanie Burmistrza do zorganizowania dla niepełnosprawnego syna transportu do szkoły podstawowej (art. 146 § 2 p.p.s.a.), oceniając takie żądanie jako przedwczesne wobec braku wyjaśnienia przez organ przesłanek, jakimi się kierował podejmując zaskarżoną czynność. Przepis art. 146 § 2 p.p.s.a. stanowi wyjątek od kasacyjnego charakteru kompetencji orzeczniczych sądu administracyjnego. Wyrok sądu uznający uprawnienie lub obowiązek wynikający z przepisów prawa zastępuje rozstrzygnięcie organu administracji. Dostrzeżone naruszenie prawa o charakterze procesowym uniemożliwia na tym etapie rozstrzygnięcie o zasadności złożonego wniosku, a to na organie spoczywa obowiązek uprzedniej oceny materiału dowodowego i jej wyrażenia w uzasadnieniu czynności, czego w tym przypadku zabrakło. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na kwotę zasądzonych na rzecz skarżącą kosztów postępowania złożył się uiszczony wpis od skargi w kwocie 200;- zł. Przy ponownym podejmowaniu czynności w przedmiocie zwrotu kosztów przewozu dziecka skarżących za wskazany wyżej okres Burmistrz uwzględni powyższą ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, w szczególności uwzględni przesłanki ustawowe, a następnie uzasadni podjętą czynność w sposób spełniający wyżej wskazane wymagania.