I SA/Gl 1074/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krywow, Sędziowie WSA Anna Rotter, Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 2 czerwca 2023 r. nr COF.OUR.635.3249.2023 ŁD.SA.ZZ 12225272 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. UZASADNIENIE 1. M.K. (dalej: skarżący) wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z 2 czerwca 2023 r. nr COF.OUR.635.3249.2023 ŁD.SA.ZZ [...] w przedmiocie zarzutów w postepowaniu egzekucyjnym. 2. Stan sprawy. 2.1. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. w postanowieniu z dnia 8 maja 2023 r. zawarł jednoznaczne stanowisko, w którym oddalił zarzuty nieistnienia obowiązku, błędu co do zobowiązanego oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia jeżeli jest wymagane. 2.2. Po rozpoznaniu zażalenia na ww. postanowienie, organ mocą zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia utrzymał w mocy postanowienie z dnia 8 maja 2023 r. W uzasadnieniu wskazał, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz uiszczaniem opłat za ich używanie mają swoje źródło w przepisach ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji używanych odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia (na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych - Dz. U. z 2015 r., poz. 1324). Organ stwierdził istnienie po stronie skarżącego obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, bowiem w dniu 18 października 1988 r. w Urzędzie Pocztowym K. zgłoszona została rejestracja odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego używanych pod adresem: ul. [...], [...] K. na dane osobowe skarżącego. W bazie danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. znajduje się informacja o zgłoszonej ww. rejestracji i wydaniu książeczki radiofonicznej numer [...], stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników i służąca do dokonywania opłat abonamentowych z wykorzystaniem znajdujących się w niej odcinków. Na okoliczność zgłoszonej na dane osobowe skarżącego rejestracji do zaskarżonego postanowienia załączono dowodów w postaci kserokopii "Wniosku o rejestrację odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego" z dnia 18 października 1988 r. poświadczoną za zgodność z oryginałem. Okazano także dowód w postaci duplikatu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] nadanego skarżącemu po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r. poz. 1342) jako użytkownikowi zarejestrowanych uprzednio odbiorników. W świetle obowiązujących przepisów to na abonencie ciąży obowiązek informowania o każdej zmianie mającej wpływ na zgłoszoną rejestrację odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego (w przypadku skarżącego nie używanie odbiorników). W przypadku zaistnienia okoliczności, z powodu których zaprzestano korzystania z odbiorników, należało dopełnić formalności związanych z ich wyrejestrowaniem. Jedynie podjęcie w stosownym czasie przez abonenta właściwych i wymaganych przepisami prawa działań, związanych z wyrejestrowaniem odbiorników i okazanie dokumentu potwierdzonego datownikiem placówki pocztowej miałoby wpływ na stanowisko wierzyciela. Doprecyzowanie przepisów dotyczących zgłaszania przez abonentów zmian formalno-prawnych, w tym wyrejestrowania odbiorników, znajdowało/znajduje się w treści rozporządzeń, które są i były aktami wykonawczymi wydawanymi w celu realizacji ustaw. Ponadto zarówno w książeczkach radiofonicznych, jak i na ustalonych rozporządzeniami formularzach, znajdowało się pouczenie dla abonenta wskazujące jak należy postąpić w zakresie np. aktualizacji danych adresowych, czy wyrejestrowania odbiorników. Zatem każdy użytkownik odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych miał dostęp do obowiązujących przepisów, a tym samym Poczta Polska S.A. spełniła wobec abonentów obowiązek informacyjny. Rejestracja odbiorników dokonana na gruncie nieobowiązujących już regulacji prawnych nie utraciła mocy ex lege, a w związku z tym nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu. W szczególności może to wynikać z wyrejestrowania odbiorników, czego skarżący wczesnej niż w dniu 22 maja 2023 r. nie dokonał, gdyż Poczta Polska S.A. nie posiada dokumentu stwierdzającego nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym 3142E1-55/KR/2023 z dnia 3 lutego 2023 r. Bez znaczenia również dla istnienia egzekwowanego obowiązku jest (ewentualne) faktyczne nieużytkowanie przez skarżącego odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego. Bowiem regulacje nakładają na osobę, która dokonała rejestracji odbiorników, obowiązek powiadomienia wierzyciela o zaprzestaniu ich używania. Dopiero ta czynność znosi obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. Odnosząc się do zarzutu błędu co do zobowiązanego wierzyciel wskazał, iż z sytuacją błędu co do zobowiązanego mamy do czynienia wówczas, gdy egzekucja jest wszczęta i prowadzona przeciwko innej osobie niż zobowiązany. Innymi słowy błąd co do zobowiązanego może nastąpić wtedy, gdy organ egzekucyjny dokona czynności egzekucyjnej względem podmiotu, który nie jest zobowiązanym w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego, a więc podmiotu faktycznie istniejącego w sytuacji, w której istnieje inny podmiot zobowiązany. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie nastąpiła, gdyż tytuł wykonawczy wystawiony został na skarżącego tj. na osobę która zgłosiła rejestrację odbiorników i na dzień sporządzenia tytułu wykonawczego skarżący posiadał status abonenta zobowiązanego do wnoszenia opłat. Na podstawie otrzymanych danych z Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności, ustalano, iż w okresie od 30 marca 1987 r. do 8 stycznia 2007 r. skarżący był zameldowany pod adresem: ul. [...] w K., natomiast w okresie od 27 kwietnia 2017 r. do 7 lipca 2022 r. adresem zameldowania skarżącego był adres wskazany w przedmiotowym tytule wykonawczym, tj. ul. [...] w K. i jest to ostatni adres zameldowania skarżącego. Zatem zauważono, iż tytuł wykonawczy z dnia 3 lutego 2023 r. zawierał poprawne imię, nazwisko, pesel, oraz miasto, ulicę, numer domu i mieszkania znane wierzycielowi w dniu wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego. Dalej organ stwierdził, iż wskazanie kodu pocztowego [...] zamiast [...] nie stanowiło przeszkody dla organu egzekucyjnego w ustaleniu właściwej osoby zobowiązanej. Prawidłowo zatem przyjęto o oddaleniu zarzutu błędu co do zobowiązanego. Wierzyciel w zaskarżonym postanowieniu właściwie zajął stanowisko w zakresie zgłoszonego zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane, W dniu 28 lipca 2022 r. skierowano do skarżącego listem poleconym upomnienie wzywające do uregulowania należności z tytułu opłat abonamentowych, pod adres: ul. [...] w K., tj. adres, który był ostatnim adresem zameldowania znanym wierzycielowi. Jak wynika z załączonych dokumentów w dniu 1 sierpnia 2022 r. dokonana była próba doręczenia przez listonosza przesyłki poleconej. Przesyłki nie udało się doręczyć adresatowi ani pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, tj. osobie, która podjęłaby się oddania przesyłki adresatowi i dlatego też w tym dniu, tj. 1 sierpnia 2022 r. przesyłka była awizowana w FUP K., a awizo pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Dalej z powodu niepodjęcia przesyłki, w dniu 9 sierpnia 2022 r, przesyłka była ponownie awizowana. Na skutek niepodjęcia przesyłki w terminie 14 dni od pierwszego awiza, przesyłka została odesłana do nadawcy w dniu 17 sierpnia 2022 r. Zatem upomnienie właściwie zostało uznano za doręczone w myśl art. 44 § 4 kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775), a w dniu 17 sierpnia 2022 r, dokonano zwrotu przesyłki do nadawcy. Zgodnie z art. 44 § 4 ww. ustawy doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. 3.1. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W uzasadnieniu skargi podano, że w ramach analogicznego postępowania toczącego się 10 lat temu, pismem z 17 grudnia 2013 r. skarżący poinformował o wyprowadzeniu się z miejsca, którego dotyczy egzekucja (ul. [...] w K.) - co jest równoznaczne z oświadczeniem o zaprzestaniu używania odbiorników rtv. Powołana w pkt. D ust. 1 tytułu wykonawczego, ustawa o opłatach abonamentowych w art. 2, pkt 1 mówi, że: "Za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe." Stąd jasny wniosek, że nieużywanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych opłatom nie podlega. I chociaż wierzyciel jest zorientowany, że skarżący nie używa odbiorników rtv, bo tam nie mieszka, to po 10 latach generuje tytuł wykonawczy dotyczący tej samej osoby i tego samego lokalu. Dalej skarżący podtrzymał zarzut o nieuprawnionej fikcji doręczenia. Wierzyciel wiedział, że od kilkunastu lat skarżący nie mieszka pod adresem ul. [...] w K., a pomimo to wysłał na ten adres tytuł wykonawczy z 3 lutego 2023 r. Miało to zatem na celu nie informowania skarżącego, jako zobowiązanego, a jedynie spełnienie formalności pozwalających na egzekucję. Podobnie, jeżeli wymeldował się z ul. [...] w K. w związku z zamiarem wyjazdu na stałe za granicę, a wierzyciel o tym wiedział. Upomnienie z 28 lipca 2022 r. zostało wysłane nie w celu informowania go jako zobowiązanego, a jedynie w celu spełnienia formalności. Ponadto niesprostowana pomyłka w adresie w tytule wykonawczym oznacza, że z mocy prawa tytuł wykonawczy jest nieważny. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Nadto wskazał, że w dniu 10 lipca 2017 r. skarżący skierował do Poczty Polskiej S.A. pismo, w którym informował, że wymeldował się z adresu: ul. [...], [...] K. ponad 10 lat temu i że od tego czasu przebywał poza granicami kraju. Skarżący wskazał również nowy adres zamieszkania, tj. [...], [...] K., w którym nie posiada odbiornika telewizyjnego. W załączeniu skarżący przekazał kserokopię zaświadczenia wymeldowania z pobytu stałego z dnia 17 grudnia 2013 r. Poczta Polska S.A. udzieliła odpowiedzi skarżącemu pismem z dnia 11 sierpnia 2017 r., w którym poinformowała, że to abonent zmieniając miejsce zamieszkania zgłasza niezwłocznie ten fakt w placówce operatora wyznaczonego. Również w przypadku wyjazdu za granice, abonent powinien zgłosić fakt zaprzestania korzystania z odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Korespondencja ta nie została podjęta w terminie i w dniu 4 września 2017 r. została zwrócona do nadawcy. Poczta Poiska S.A. w dniu 14 września 2017 r. podjęła decyzję o wysłaniu ponownie tej korespondencji do zobowiązanego (adnotacja na kopercie zwrotnej). Organ z uwagi na upływ czasu i okres przechowywanie dokumentów nie jest obecnie w stanie potwierdzić, że skarżący otrzymał w/w pismo, niemniej korespondencja była kierowana na wskazany przez niego adres zamieszkania. Nadto wskazano, że tytuł wykonawczy wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego zostały skutecznie doręczony zobowiązanemu (doręczenie 13 lutego 2023 r.), zatem prawa zobowiązanego nie zostały naruszone, czego wyrazem jest złożenie w terminie zarzutów na prowadzenie postępowania egzekucyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1822/20). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. 4. Skarga nie jest zasadna, ponieważ wydane w kontrolowanej sprawie administracyjnej postanowienie wierzyciela nie narusza prawa. 5. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te - zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z § 2 wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Wskazane w powyżej powołanym przepisie art. 33 § 1 u.p.e.a. zarzuty stanowią swoisty środek zaskarżenia służący zobowiązanemu, których rola sprowadza się przede wszystkim do możliwości weryfikacji czynności organów egzekucyjnych, w celu ochrony adresata tych czynności. Przy czym prawo do ich wniesienia może być wykorzystane wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, to jest w terminie 7 dni od daty doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, o czym poucza się zobowiązanego, stosownie do wymogu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. W niniejszej sprawie skarżący zgłosił zarzuty w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1, 3 i 4 u.p.e.a., podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku, błędu co do zobowiązanego oraz braku uprzedniego doręczenia upomnienia. W ocenie Sądu zarzuty te nie są zasadne. Twierdzenie wierzyciela, że zarejestrowanie odbiornika bez późniejszego jego wyrejestrowania przesądza o obowiązku uiszczania opłat abonamentowych jest w ocenie Sądu trafne. Opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane mocą art. 2 (1) pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz.U. z 1960 r., poz. 307 ze zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.). W dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U. z 2004 r., poz. 2531 ze zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika. Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa abonamentowa. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie u.o.a., ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik. Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. W niniejszej sprawie w aktach istnieje dowód rejestracji odbiornika telewizyjnego, którego skarżący używał w lokalu mieszkalnym przy ul. [...], [...] K. W aktach sprawy brak jest z kolei dowodu, że zobowiązany dokonał wyrejestrowania odbiornika, sam skarżący również na taki dowód nie wskazuje. W ocenie Sądu te dane są wystarczające do stwierdzenia, że sporny obowiązek nie przestał istnieć. Zobowiązany chcąc skutecznie podnieść zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), powinien przedstawić dowody potwierdzające wyrejestrowanie odbiornika RTV, czego nie uczynił. Należy zaznaczyć, że skarżący nie kwestionuje faktu dokonania rejestracji odbiornika telewizyjnego lecz twierdzi, że poinformował organ pismem z dnia 17 grudnia 2013 r. o wyprowadzeniu się z adresu: ul. [...] w K., co zdaniem skarżącego jest równoznaczne ze złożeniem oświadczenia o zaprzestaniu używania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Stosownie do art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. za używanie odbiorników RTV pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym powstanie obowiązku uiszczenia opłaty wiąże się z dokonaniem rejestracji odbiornika. Fakt rejestracji odbiornika RTV w tej sprawie został wykazany przez organ. Nadto skarżący dokonał wyrejestrowania odbiornika w dniu 22 maja 2023 r., co również potwierdza jego wcześniejsze zarejestrowanie. Po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) - por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22 (część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia), wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2013 r., I SA/Gl 236/13 - CBOSA. Zatem jeśli w sprawie bezsporne jest dokonanie rejestracji odbiornika RTV, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać z kolei wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. wyroki tutejszego Sądu w sprawach: I SA/Gl 1165/20, I SA/Gl 650/14; I SA/Gl 518/14; I SA/Gl 376/13, jak również WSA w Poznaniu w sprawie I SA/Po 57/14). Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w: § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 r. rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. poz. 1342); oraz § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676). Na ciążący na użytkowniku odbiorników obowiązek niezwłocznego powiadomienia (przez złożenie w placówce A. "Formularza zgłoszenia danych") m.in. o zaprzestaniu używania odbiorników zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny, w powołanym wyroku z dnia 16 marca 2010 r. W konsekwencji w niniejszej sprawie, jeśli skarżący nie przedstawił dowodu wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego, a jednocześnie organ operatora pocztowego twierdzi, że nie posiada takiego dowodu w swoim archiwum, to w tych okolicznościach uprawnione było uznanie, że zarzut nieistnienia zobowiązania z tytułu opłaty abonamentowej nie jest zasadny. Dopóki bowiem posiadacz odbiornika telewizyjnego nie wyrejestruje tego odbiornika, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych, choćby faktycznie skarżący nie użytkował odbiornika (wyrok NSA z 8 marca 2019 r., I GSK 837/18). 6. Powyższego stanowiska nie zmienia kwestia dotycząca nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego na podstawie § 5 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. Zgodnie z tym przepisem dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2). Zgodnie z art. 6 ust. 4 u.o.a., który stanowił podstawę wydania powołanego wyżej rozporządzenia, minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określi w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Nie można przyjąć, wobec takiego brzmienia delegacji, aby Minister Transportu mógł stanowić normy statuujące lub znoszące ustawowo określony obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej. Jednocześnie Sąd podkreśla, że u.o.a. nie wiąże obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej z posiadaniem przez zobowiązanego określonej treści albo formy dowodu rejestracji odbiornika RTV. Warunkiem wystarczającym, a zarazem koniecznym, istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest przecież używanie odbiornika RTV. Data rejestracji odbiornika wyznacza termin płatności abonamentu RTV. Ani z ustawy ani z rozporządzenia nie wynika, aby akty wcześniejszej rejestracji odbiorników RTV zostały anulowane. Sąd podziela w tym względzie stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2016 r. w sprawie sygn. akt II FSK 2116/16). W swoich wywodach NSA stwierdził, że u.o.a. statuuje dwa obowiązki posiadaczy odbiorników RTV: jeden w zakresie uiszczania opłaty abonamentowej (art. 2) oraz drugi dotyczący rejestracji (art. 5). Jakkolwiek w ujęciu funkcjonalnym są one powiązane, to w sensie prawnym są to jednak dwa odrębne obowiązki. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w treści art. 7 ust. 1 u.o.a., który stanowi, że kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Obowiązek posiadania dowodu rejestracji odbiornika RTV należy więc odnosić do obowiązku rejestracji, a nie jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Ten drugi obowiązek istnieje bowiem niezależnie od posiadania dowodu ich rejestracji. Analogiczne wnioski wynikają z wyroku NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., II GSK 913/15. Obowiązek nadania nowego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia użytkownika nie miał zatem wpływu na wynikające skutki z faktu uprzedniego zarejestrowania odbiornika RTV. Poza tym, należy stwierdzić, że użyte w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. wyrażenie "powiadomienie" oznacza, że przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2. Ustawodawca nie określił bowiem żadnej szczególnej formy tego powiadomienia, zastrzegł jedynie, aby odpowiadało ono wzorowi określonemu w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (por. powoływany już wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., II FSK 2116/16). Wierzyciel dołączył do akt blankiet zawiadomienia z datą 27 sierpnia 2007 r., choć nie załączył do akt dowodu wysłania (choćby kopii koperty). Z uwagi na podniesione wyżej argumenty, ta okoliczność nie ma jednak znaczenia dla przyjęcia, czy w sprawie istniał, czy też nie istniał obowiązek skarżącego do uiszczania opłaty. Dla oceny tej okoliczności istotnym jest, że zobowiązany dokonał rejestracji odbiornika RTV, a nie dokonał jego wyrejestrowania. 7. Odnosząc się do zmiany miejsca zamieszkania skarżącego podkreślenia wymaga fakt, iż opłata abonamentowa przypisana jest do abonenta, a nie do adresu i nie jest związana z prawem własności lokalu. W przypadku zmiany miejsca zamieszkania, użytkownik odbiornika zobowiązany jest zgłosić ten fakt i po zaktualizowaniu danych adresowych kontynuować opłaty abonamentowe. Jeżeli w nowym miejscu zamieszkania użytkownik nie posiada odbiornika, bądź opłaty abonamentowe wnoszone są przez osobę pozostającą we wspólnym gospodarstwie domowym, zobowiązany jest dopełnić w placówce pocztowej formalności związane z wyrejestrowaniem odbiornika. W dniu 10 lipca 2017 r. skarżący skierował do Poczty Polskiej S.A. pismo, w którym informował, że wymeldował się z adresu: ul. [...], [...] K. ponad 10 lat temu i że od tego czasu przebywał poza granicami kraju. Skarżący wskazał również nowy adres zamieszkania, tj. [...], [...] K., w którym nie posiada odbiornika telewizyjnego. W załączeniu skarżący przekazał kserokopię zaświadczenia wymeldowania z pobytu stałego z dnia 17 grudnia 2013 r. Poczta Polska S.A. udzieliła odpowiedzi skarżącemu pismem z dnia 11 sierpnia 2017 r., w którym poinformowała, że to abonent zmieniając miejsce zamieszkania zgłasza niezwłocznie ten fakt w placówce operatora wyznaczonego. Również w przypadku wyjazdu za granice, abonent powinien zgłosić fakt zaprzestania korzystania z odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Korespondencja ta nie została podjęta w terminie i w dniu 4 września 2017 r. została zwrócona do nadawcy. Poczta Poiska S.A. w dniu 14 września 2017 r. ponownie wysłał skarżącemu ww. informację. Korespondencja była kierowana na wskazany przez skarżącego adres zamieszkania. Niezależnie od powyższego obowiązujące, przepisy prawne dotyczące sposobu wyrejestrowania odbiorników i dokumentowania tej okoliczności regulują dla wszystkich abonentów i operatora wyznaczonego, zasady rejestracji odbiorników oraz zmian zgłoszonych wcześniej danych na ustalonych rozporządzeniem formularzach, uniemożliwiając skuteczne zastąpienie dowodu wyrejestrowania pisemnym oświadczeniem. Z uwagi na powyższe zasadnie organ wywiódł, że dowodu wyrejestrowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych nie może zastąpić pisemne oświadczenie skarżącego, które złożył z uwagi na zmianę adresu zamieszkania. Konstrukcja przepisów ustawy abonamentowej oraz powiązanych z nią aktów wykonawczych, nakładały na skarżącego obowiązek powiadomienia operatora wyznaczonego o zaprzestaniu używania odbiorników w formie przewidzianej przepisami prawa. 7. Nadto konsekwencją zaprzestania wnoszenia opłat abonamentowych, było przesłanie do skarżącego w dniu 28 lipca 2022 r. listem poleconym upomnienia wzywającego do zapłaty należności. Upomnienie skierowano na adres będący adresem zameldowania skarżącego, tj. [...], [...] K. Upomnienie po dwukrotnej awizacji w dniu 1 sierpnia 2022 r. oraz w dniu 9 sierpnia 2022 r. zwrócono do nadawcy w dniu 17 sierpnia 2022 r. Przedmiotowe upomnienie uznano za doręczone w myśl art. 44 § 4 k.p.a. Dowód w postaci odpisu upomnienia, koperty, w której przesłano przedmiotowe upomnienie oraz dokumentu elektronicznego potwierdzającego podwójną awizację przesyłki poleconej, załączono do zaskarżonego postanowienia. Upomnienie zostało wystawione na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. i odpowiadało wskazanym w ustawie wymaganiom. 8. Przedmiotowy tytuł wykonawczy części A zawiera wymagane dane dotyczące zarówno imienia i nazwiska, numer PESEL, a także adresu zobowiązanego (pozostający w dyspozycji wierzyciela w dniu wystawienia tytułu wykonawczego), natomiast w części E określa szczegółowo wszelkie niezbędne dane dotyczące (dochodzonych) należności pieniężnych tj. akt normatywny, podstawę prawną egzekucji administracyjnej, datę doręczenia upomnienia, kwotę kosztów upomnienia, stawkę odsetek, kwotę należności pieniężnej oraz kwotę odsetek naliczonych na dzień wystawienia przez wierzyciela tytułu wykonawczego. Nadto jak zasadnie twierdzi organ wskazanie kodu pocztowego [...] zamiast [...] nie stanowiło przeszkody dla organu egzekucyjnego w ustaleniu właściwej osoby zobowiązanej. Tytuł wykonawczy wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego zostały skutecznie doręczony zobowiązanemu (doręczenie 13 lutego 2023 r.). 9. Z tych wszystkich powodów, zarzuty skargi okazały się bezzasadne, a skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.) została oddalona.