I SA/Wa 1812/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Monika Sawa (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Lenart, asesor WSA Anna Milicka-Stojek, Protokolant: specjalista Monika Bodzan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia 20 lipca 2023 r. nr SKO/I/I/1302/2023 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z 20 lipca 2023 r. nr SKO/l/l/1302/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ciechanowie (SKO/organ) po rozpatrzeniu odwołania S. K. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z 5 czerwca 2023 r. Nr [...] o odmowie uchylenia decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] znak: [...] z dnia 27 października 2022 r. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wójt Gminy [...] w dniu 05.06.2023 r. wydał decyzję nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] znak: [...] z dnia 27.10.2022r. w sprawie odmowy przyznania dodatku węglowego. Organ I instancji w dniu 12.05.2023r. znak [...] na wniosek S. K. wydał postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] nr [...] znak: [...] z dnia 27.10.2022r. w sprawie odmowy przyznania dodatku węglowego. Skarżący wnosił o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego i analizie zebranego materiału dowodowego Wójt Gminy [...] w dniu 05.06.2023 r. wydał decyzję nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] znak: [...] z dnia 27.10.2022r. w sprawie odmowy przyznania dodatku węglowego. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka uchylenia decyzji, wskazana jako przyczyna wznowienia postępowania bowiem w dniu wydania decyzji nr [...] z dnia 27.10.2022r. nie istniały żadne nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nieznane organowi, który wydał decyzję. Wnioskujący nie powołał bowiem żadnych nowych dowodów lub okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji, które podważałyby jej prawidłowość. Zdaniem organu decyzja została wydana prawidłowo zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o dodatku węglowym, a nowe okoliczności wystąpiły po wydaniu decyzji tj. w dniu 03.11.2022r. Wówczas złożono nową deklarację dotyczącą źródeł ciepła i źródeł spalania paliw uwzględniającą jako źródło ciepła kocioł na paliwo stałe, z rodzajem stosowanego paliwa węgiel i paliwa węglopochodne. Z decyzją powyższą nie zgodził się S. K., w dniu 19.06.2023r. wniósł odwołanie, w którym zarzucił, że przedmiotowa decyzja została wydana sprzecznie z interesem społecznym i słusznym interesem strony. Wskazał, że wniosek o przyznanie dodatku węglowego złożył w dniu 23.08.2022r , a decyzją z dnia 27.10.2022r. Nr [...] organ odmówił przyznania dodatku węglowego w związku z brakiem zaznaczenia w deklaracji dotyczącej źródeł ciepła i źródeł spalania paliw, w trybie przepisów ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz.U.2021.554 ze zm.) na adres zamieszkania [...], [...] pieca c.o. na paliwo węglowe, na co składany był wniosek. Podał, że w deklaracji złożonej przez właściciela budynku - jego syna pod tym adresem wpisano jako jedyne źródło ciepła - kominek/koza/ogrzewacz powietrza na paliwo stałe. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie prawa do świadczenia tj. wypłaty dodatku węglowego. SKO po rozpoznaniu odwołania wskazało, że organ I instancji wydał przedmiotową decyzję po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5. Zgodnie z treścią tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Organ stwierdził że w dniu wydania decyzji nie istniały żadne nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nieznane organowi, który wydał decyzję. Zdaniem SKO rozstrzygnięcie organu I instancji jest trafne, a uzasadnienie i argumentacja odzwierciedla i uzasadnia stan prawny przedmiotowej sprawy. SKO podniosło, że nie stanowią podstawy wznowienia postępowania fakty, które powstały dopiero po wydaniu decyzji, a takim jest fakt zgłoszenia źródła ciepła - kotła na paliwo stałe już po wydaniu decyzji, w sytuacji gdy takie zgłoszenie było warunkiem przyznania dodatku węglowego w dacie wydawania decyzji. SKO wyjaśniło, że zmiana przepisów ustawy o dodatku węglowym wprowadzona została na podstawie przepisu art. 26 ustawy z dnia 27 października 2022 r. o zakupie preferencyjnym paliwa stałego dla gospodarstw domowych (Dz.U.2022.2236). Zmianą do ustawy z dnia 5 sierpnia o dodatku węglowym dodano w art. 2 tej ustawy ust. 15g, zgodnie z którym dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym także, gdy główne źródło ogrzewania gospodarstwa domowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1, nie zostało zgłoszone lub wpisane do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy o termomodernizacji, do dnia 11 sierpnia 2022 r., a w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustalono, że źródłem ogrzewania tego gospodarstwa jest źródło, o którym mowa w art. 2 ust. 1. Zmiany tej jednak obowiązywały od dnia 03.11.2022r. tzn. po wydaniu decyzji, której wznowienia żądał skarżący. W tym stanie faktycznym i prawnym, zdaniem SKO brak było podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. K. zaskarżając ją w całości. Skarżący podniósł w treści skargi, że SKO przyjęło bezkrytycznie argumentację Wójta, tj. brak zgłoszenia do centralnej ewidencji emisyjności budynków (dalej CEEB), kotła c.o. na paliwo węglowe, którym ogrzewa swoje mieszkanie, i był to jedyny powód odmownego załatwienia odwołania. Wskazał, że nie jest właścicielem budynku, a więc nie miał prawa składania deklaracji, co szeroko opisał w uzasadnieniu odwołania. Wskazał, że to na właścicielu ciążył obowiązek zgłoszenia. Wskazał, że w budynku w którym zamieszkuje wraz z żoną źródła te same u niego i syna są zainstalowane od 15 lat w związku z czym nie było potrzeby dokonywania zmian w ewidencji. Wskazał, że pod adresem [...] w Z. właściciel budynku złożył deklaracje ujawniając tylko używane przez niego źródło ciepła i pomijając zupełnie, że w przypadku gdy są pod jednym adresem dwa gospodarstwa to powinien także to drugie ujawnić. Wskazał także, że zamieszkuje z żoną na zasadzie prawa dożywocia i prowadzi oddzielne gospodarstwo. Skarżący przyznał, że deklarację ze zgłoszonym źródłem ciepła złożył 3 listopada 2022 r., a Wójta poinformował, że oddzielny piec posiada. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Zdaniem Sądu skarga nie jest uzasadniona. Przystępując do kontroli zaskarżonej decyzji wyjaśnić należy, że decyzja ta wydana została w ramach postępowania nadzwyczajnego, a mianowicie w następstwie wznowienia postępowania. Przede wszystkich wskazać należy, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną wymienioną w przepisie art. 145 § 1 k.p.a. Jest to zarazem jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, mających na celu kontrolowanie prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym (zob.m.in. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 531-534). Procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ administracji jest przy tym wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., stąd też zastosowanie wznowienia postępowania winno odbywać się ze szczególnym uwzględnieniem wszelkich ustawowych gwarancji procesowych przynależnych stronie. Podstawę wznowienia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W orzecznictwie sądowym zgodnie przyjmuje się, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o której mowa w tym przepisie, jeżeli spełniają łącznie następujące cechy: są nowe, są istotne dla sprawy i nie były znane organowi, który wydał decyzję. Podkreśla się przy tym, że istotne dla sprawy będą tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść rozstrzygnięcia w sprawie, a więc gdyby wydano w sprawie decyzję odmienną od dotychczasowej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r., sygn. II OSK 2124/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 kwietnia 2017 r., sygn. III SA/Kr 1549/16, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W przedmiotowej sprawie organ I instancji wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją o odmowie przyznania skarżącemu dodatku węglowego wskazując, że nowe okoliczności na które powołał się skarżący nie istniały w dniu wydania decyzji. Jak wynika z akt sprawy decyzja Wójta Gminy [...] z 27 października 2022 została wydana na podstawie ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. ustawy o dodatku węglowym. W myśl art. 2 ust. 1 u.d.w. obowiązującego w dacie wydania tej decyzji, dodatek węglowy przysługiwał osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438, 1561, 1576, 1967 i 2456), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy. Z zacytowanego przepisu wynika zatem, że koniecznym do spełniania warunkiem dla otrzymania dodatku węglowego jest ogrzewanie gospodarstwa domowego (główne źródło ciepła) przez wymienione w art. 2 ust. 1 u.d.w. urządzenie grzewcze, tj.: kocioł na paliwo stałe, kominek, kozę, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnię, kuchnię węglową lub piec kaflowy, w których spalane jest paliwo stałe, czyli zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 3 u.d.w. węgiel kamienny, brykiet lub palet zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego zgłoszone w terminie do centralnej ewidencji emisyjności budynków. Jak wynika z akt administracyjnych deklaracja dotycząca źródeł ciepła i źródeł spalania paliw została złożona przez skarżącego już po wydaniu przedmiotowej decyzji tj. w dniu 3 listopada 2002 a zatem po wydaniu decyzji z dnia 27 października 2022, od której dodatkowo skarżący prawidłowo pouczony nie odwołał się. W tej sytuacji organy prawidłowo uznały, że w sprawie skarżący nie przedstawił żądnych nowych okoliczności czy dowodów, które istniałyby w dacie wydania decyzji i nie zostały przez organ uwzględnione i zasadnie odmówiły uchylenia decyzji wójta Gminy [...] z dnia 27 października 2022 r. W sprawie nie zostały ujawnione żadne nowe, "istotne okoliczności", które istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, które byłyby znane organowi, który ją wydał, a w konsekwencji nie zostały spełnione przesłanki art. 145 1 pkt 5 kpa gdyż te powołane przez skarżącego nowe okoliczności powstały dopiero po dacie wydania decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.