III SAB/Gl 261/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H Sp. z o.o. z siedzibą w K. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt i pracę cudzoziemca postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 10 sierpnia 2023 r. H. Sp. z o.o. w K. za pośrednictwem fachowego pełnomocnictwa, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt i pracę cudzoziemca. Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 29 września 2023 r. wezwał pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez osobę która udzieliła pełnomocnictwa (odpis z Krajowego Rejestru Sądowego strony skarżącej) a także do wskazania czy wyczerpany został tryb wniesienia skargi – czy przed wniesieniem skargi wystosowano ponaglenie do organu wyższego stopnia. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 26 października 2023 r., zostało odebrane przez niego osobiście, co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki znajdujące się w aktach sprawy. Do chwili obecnej braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Zaś pismem z 2 listopada 2023 r., pełnomocnik skarżącej poinformował, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej : p.p.s.a.), dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji takim środkiem zaskarżenia jest ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775, dalej: k.p.a.). Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.); do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.). Na mocy natomiast art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powołanych wyżej przepisów bezspornie wynika, że wnosząc skargę na bezczynność organu administracji strona skarżąca obowiązana jest wykazać, że skorzystała z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie wykazała, że przed wniesieniem skargi wystąpiła z ponagleniem do organu wyższego stopnia na bezczynność organu, w konsekwencji należy uznać, że nie wyczerpała ona trybu zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 p.p.s.a., co obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Dodatkowo należy wskazać, że skarżąca Spółka nie uzupełniła również braku formalnego skargi. W zakreślonym terminie nie nadesłała bowiem pełnomocnictwa a także dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa adwokat N. M. do złożenia skargi. Jak wynika natomiast z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, który przy pierwszej czynności procesowej obowiązany jest dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis takiego pełnomocnictwa (vide: art. 37 § 1 powołanej wyżej ustawy). Z kolei zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoba prawna może dokonywać czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w jej imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Obowiązku tego nie niweczy fakt działania w sprawie pełnomocnika, gdyż niezbędne jest ustalenie, czy pełnomocnictwo zostało udzielone przez osobę uprawnioną do działania w imieniu Spółki. Dokumentem takim może być natomiast w szczególności aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, gdyż informacje dotyczące sposobu reprezentacji danego podmiotu są obligatoryjnie umieszczone w aktach rejestrowych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Brak zaś dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny skargi, którego nieuzupełnienie skutkuje odrzuceniem skargi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do wniosku o cofnięcie skargi, należy zauważyć, że w myśl przepisu art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnie skargę. Wskazać jednakże należy, iż cofnięcie skargi nie jest możliwe, jeśli z braku innych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia skarga podlega odrzuceniu, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Cofnięcie skargi może bowiem dotyczyć wyłącznie takiej skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W oparciu o powyższe, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.