III OSK 6010/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant: asystent sędziego Olga Malicka po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 800/20 w sprawie ze skargi W. C. na bezczynność Fundacji O. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 20 października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 marca 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 800/20 oddalił skargę W. C. (dalej także jako: skarżący) na bezczynność Fundacji O. z siedzibą w W. (dalej także jako: Fundacja) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 20 października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z dnia 20 października 2020 r. skarżący, powołując się na art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do Fundacji o udostępnienie informacji: 1) jakie działania faktyczne i prawne podjęła Fundacja w sprawie aktu wandalizmu, do jakiego doszło w dniu 22 kwietnia 2020 t. na cmentarzu żydowskim w T.; 2) zestawienia nieruchomości przekazanych Fundacji przez Związek Gmin Wyznaniowych Żydowskich w RP oraz gminy wyznaniowe żydowskie, które uprzednio zostały tym organizacjom przekazane na mocy orzeczeń Komisji Regulacyjnej ds. gmin żydowskich, w szczególności wskazując pełną listę cmentarzy żydowskich pozostających obecnie w posiadaniu Fundacji; skarżący wniósł o wskazanie adresu oraz numeru księgi wieczystej każdej z nieruchomości; 3) wysokości środków finansowych przeznaczonych przez Fundację na cele związane z cmentarzami żydowskimi, miejscami pochówku lub miejscami martyrologii narodu żydowskiego w latach 2000-2020 wraz ze wskazaniem kwot, realizowanego zadania, podmiotu realizującego oraz lokalizacji miejsc objętych taką opieką oraz źródła finansowania ze szczególnym uwzględnieniem środków publicznych w tym przekazanych przez samorządy, instytucje państwowe, organizacje pozarządowe oraz darowizny od osób fizycznych zarówno polskie jak i zagraniczne. Pismem datowanym na dzień 19 listopada 2020 r. W. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Fundacji O. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 20 października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej i zarzucając Fundacji naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wniósł o stwierdzenie, że Fundacja dopuściła się bezczynności i bezczynność ta ma charakter rażący oraz o orzeczenie, że Fundacja jest zobowiązana do udzielenia informacji publicznej w zakresie, w jakim gospodaruje lub zarządza majątkiem pochodzącym ze źródeł publicznych lub administruje przedmiotem użyteczności publicznej, jakim jest m.in. cmentarz, zobowiązanie Fundacji do wykonania wniosku z dnia 20 października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z jego treścią, zasądzenie od Fundacji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw oraz zasądzenie grzywny i sumy pieniężnej. W uzasadnieniu skargi W. C. wskazał, że pismem z dnia 20 października 2020 r., odebranym w dniu 23 października 2020 r., zwrócił się do Fundacji o udzielenie informacji publicznej i do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał żadnej odpowiedzi na wniosek. Skarżący podniósł, że Fundacja jako właściciel, m.in. cmentarza żydowskiego w T. przy ul. [...], który jest wpisany od dnia [...] 1984 r. do rejestru zabytków nieruchomych oraz innych cmentarzy i nieruchomości, jest podmiotem dysponującym majątkiem publicznym, co z kolei wypełnia dyspozycję art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej. Do skargi W. C. dołączył, m.in. kopię wniosku skierowanego do Fundacji wraz z dowodem nadania przesyłki zawierającej przedmiotowy wniosek, z którego wynika, że skarżący wysłał pismo na adres: ul. [...], a także wydruk ze śledzenia przesyłek, z którego wynika, że adresat odebrał nadaną przez skarżącego przesyłkę w dniu 23 października 2020 r. oraz odpis KRS Fundacji. W odpowiedzi na skargę Fundacja wniosła o jej odrzucenie, względnie o jej oddalenie w całości, zasądzenie od skarżącego na rzecz Fundacji kosztów zastępstwa procesowego w osobie adwokata, według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu bez udziału uczestników. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi W. C., Fundacja wskazała, że zgodnie z art. 53 § 2b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę na bezczynność organu, można wnieść po jego wcześniejszym ponagleniu, tj. po wyczerpaniu drogi odwoławczej. Tymczasem w niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony, gdyż skarżący ani nie zwrócił się do Fundacji o udzielenie informacji publicznej, ani też jej nie ponaglił. Fundacja podniosła, że z dołączonego do skargi pisma z dnia 20 października 2020 r. wraz z potwierdzeniem nadania, wynika, że zostało ono skierowane na błędny adres, a w konsekwencji Fundacja nie miała wiedzy o wniosku skarżącego i nie posiada jakichkolwiek akt dotyczących tej sprawy. Fundacja wyjaśniła, że skarżący swoje pisma kierował na adres: ul. [...] w W. Tymczasem już nawet z załączonego przez samego skarżącego do skargi odpisu KRS Fundacji wynika, że jej siedziba znajduje się przy ul. [...] w W. Niezależnie od powyższego Fundacja podniosła, że nie pozostaje w bezczynności, bowiem wnioskowane przez skarżącego informacje nie są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 marca 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 800/20 oddalił skargę W. C. na bezczynność Fundacji O. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 20 października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że z bezczynnością na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot do tego zobowiązany nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialnotechnicznej w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 14 ust. 1 ustawy), ani nie wydaje w powyższym terminie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 ustawy). Jednocześnie WSA w Warszawie podkreślił, że obowiązek załatwienia sprawy w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej powstaje z chwilą wpływu wniosku do podmiotu zobowiązanego, a więc o rozpoczęciu biegu tego terminu decyduje data wpływu pisma do podmiotu zobowiązanego, albo moment wpływu wniosku na elektroniczną skrzynkę odbiorczą tego podmiotu. Tak więc istotne jest skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Sąd I instancji wskazał, że nie jest sporne, że Fundacja jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej objętej przedmiotowym wnioskiem, co wynika z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednak w niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił dowodów potwierdzających skuteczne złożenie wniosku z dnia 20 października 2020 r. do podmiotu zobowiązanego. WSA w Warszawie podkreślił, że samo potwierdzenie nadania przesyłki poleconej oraz wydruk śledzenia przesyłki nie dowodzą, że wniosek skierowany do Fundacji dotarł do tego podmiotu, zwłaszcza w sytuacji, gdy z danych zawartych w odpisie KRS Fundacji wynika, że jej adresem jest ulica [...] w W., a nie ul. [...] w W., gdzie W. C. skierował wniosek z dnia 20 października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. WSA w Warszawie uznał, że skarżący nie wykazał, aby dochował należytej staranności w dostarczeniu wniosku do Fundacji. Sąd I instancji zauważył, że w szczególności W. C. nie skorzystał z drogi pocztowej z zastosowaniem zwrotnego poświadczenia odbioru wniosku z dnia 20 października 2020 r., a za skuteczne złożenie wniosku nie może być uznane jedynie jego wysłanie lub nadanie. WSA w Warszawie uznał, że potwierdzenie nadania przesyłki poleconej oraz wydruk śledzenia przesyłki nie dowodzą bowiem, że wniosek dotarł do podmiotu zobowiązanego, lecz jedynie stanowią dowód jego wysłania. Sąd I instancji wskazał, że to w interesie skarżącego leżało skuteczne doręczenie wniosku do Fundacji, a wybór sposobu doręczenia wniosku należy do wnioskodawcy, który ponosi wszelkie konsekwencje swego wyboru. WSA w Warszawie podkreślił, że skarżący nie przedstawił żadnego przekonującego dowodu, potwierdzającego wpływ wniosku do organu, co świadczy o tym, że przedmiotowy wniosek mógł do Fundacji nie dotrzeć. Sąd I instancji uznał więc, że w niniejszej sprawie należy dać wiarę twierdzeniom Fundacji, że przedmiotowy wniosek nie dotarł do niej, gdyż nie ma żadnych przesłanek podważających jej stanowisko. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł W. C. zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w całości oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na niewłaściwym jego zastosowaniu, tj. art. 26 pkt 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe w związku z § 35 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych, poprzez uznanie, że potwierdzenie nadania przesyłki poleconej wraz z wydrukiem śledzenia przesyłki nie dowodzą, że wniosek dotarł do adresata (podmiotu zobowiązanego). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że wyjaśnienia Fundacji nie zasługują na uwzględnienie, gdyż przesyłkę polecona adresowaną do osoby prawnej mogła podjąć jedynie osoba imiennie upoważniona do odbioru korespondencji kierowanej do Fundacji, a ponadto jak wynika z wielu stron internetowych o tematyce żydowskiej, adres, na który skarżący wysłał wniosek (ul. [...] w W.) jest jednoznacznie kojarzony z Fundacją. Co więcej, nawet na stronie internetowej samej Fundacji adres ten jest podawany jako jej siedziba. Dlatego w ocenie skarżącego trudno uznać za prawdziwe wyjaśnienia Fundacji jakoby nie znała tego adresu. Niezależnie od powyższego, skarżący podniósł, że nie ulega wątpliwości, że przesyłka polecona zawierająca wniosek z dnia 20 października 2020 r. została podjęta w terminie przez osobę uprawnioną do odbioru korespondencji kierowanej do Fundacji, a więc nie ma podstaw do uznania, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie dotarł skutecznie do adresata. Skarżący podkreślił, że zwrotne potwierdzenie odbioru – wbrew stanowisku Sądu I instancji – nie jest jedynym dokumentem potwierdzającym odbiór korespondencji przez podmiot zobowiązany. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Fundacja wniosła o jej oddalenie w całości i wskazała, że jedyny zarzut skarżącego dotyczy naruszenia prawa materialnego, a zatem brak zarzutu dotyczącego postępowania wskazuje, że skarżący akceptuje w całości ustalony w sprawie stan faktyczny. Natomiast WSA w Warszawie ustalił, że skarżący wysłał wniosek o udzielenie informacji publicznej pod błędny adres. Fundacja podkreśliła, że ocena zastosowania w sprawie prawa materialnego i ocena czy nadanie listu rejestrowego jest tożsame z prawidłowym doręczeniem nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, bo skarżący wysłał omawiany wniosek na nieprawidłowy adres. Fundacja dodała, że wydruki internetowe lub osobiste przekonanie skarżącego odnośnie do prawidłowości adresu Fundacji nie mają znaczenia, gdyż kwestie te reguluje art. 45 k.p.a., zgodnie z którym organizacjom społecznym doręcza się w pisma w lokalu ich siedziby. W piśmie z dnia 9 października 2023 r. strona skarżąca kasacyjnie, w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany, wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 800/20 w całości i uwzględnienie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów dojazdu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie oparta została wyłącznie o pierwszą z podstaw kasacyjnych (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. o zarzut naruszenia prawa materialnego. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Należy mieć na uwadze, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak tego rodzaju zarzutów w niniejszej sprawie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd I instancji. Naruszenie prawa materialnego może z kolei przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego strona skarżąca kasacyjnie wskazała na art. 26 pkt 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. nr 130 poz. 1188 ze zm.) w związku z § 35 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. (Dz. U. nr 5, poz. 34 ze zm.) w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych, upatrując niewłaściwego zastosowania powyższych przepisów w uznaniu przez Sąd I instancji, że: "potwierdzenie nadania przesyłki poleconej wraz z wydrukiem śledzenia przesyłki nie dowodzą, że wniosek dotarł do adresata (podmiotu zobowiązanego)". Mając na uwadze sposób skonstruowania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z faktu związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika wykluczenie możliwości domniemywania intencji strony składającej ten środek zaskarżenia, konkretyzowania jego zarzutów, czy też uzupełniania występujących w nim braków dotyczących podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia. Ze względu na wymogi konstrukcyjne skargi kasacyjnej, ich sporządzanie zostało powierzone profesjonalnym podmiotom, których fachowość powinna gwarantować prawidłowe skonstruowanie zarzutów, zgodnie z przepisami p.p.s.a. Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Podkreślić należy, że zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny (...) obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została sporządzona niestarannie, a zwłaszcza podkreślenia wymaga, że strona skarżąca kasacyjnie w zarzucie przywołała przepisy, które utraciły moc obowiązującą: w przypadku ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008 r., poz. 1159) akt ten utracił moc w dniu 1 stycznia 2013 r., tj. wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2023 r., poz. 1640), z kolei rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. (Dz. U. z 2004 r., poz. 34) w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych utraciło moc obowiązującą w dniu 24 maja 2013 r., tj. wraz z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1026). Okoliczność powołania się w skardze kasacyjnej na nieobowiązujące przepisy świadczy o niewypełnieniu koniecznego wymogu profesjonalizmu we wnoszeniu skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika i determinuje wynik kontroli instancyjnej. Niezależnie od powyższego oraz od faktu, że Sąd I instancji orzekając w niniejszej sprawie nie mógł naruszyć przepisów, które w dniu orzekania nie obowiązywały, zarzut ten nie mógł odnieść skutku również dlatego, że WSA w Warszawie nie wyraził przypisywanego mu w skardze kasacyjnej stanowiska, a zatem nie mógł przez przypisywane mu zachowanie naruszyć jakichkolwiek przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził bowiem, że skarżący nie przedstawił dowodów potwierdzających skuteczne złożenie wniosku z dnia 20 października 2020 r. do podmiotu zobowiązanego, gdyż w sytuacji skierowania przez skarżącego pisma na inny adres niż ten wskazany w Krajowym Rejestrze Sądowym Fundacji, samo potwierdzenie nadania przesyłki poleconej oraz wydruk śledzenia przesyłki nie może dowodzić, że wniosek ten dotarł do tego podmiotu. Z wypowiedzi Sądu I instancji nie wynika zatem ogólna zasada, zgodnie z którą potwierdzenie nadania przesyłki poleconej wraz z wydrukiem śledzenia przesyłki nigdy nie dowodzą, że dane pismo dotarło do adresata, ale w realiach niniejszej sprawy, wobec skierowania wniosku przez skarżącego na inny adres niż ten wskazany w Krajowym Rejestrze Sądowym Fundacji, jak i w związku z twierdzeniami samej Fundacji, że przedmiotowy wniosek do niej nie dotarł, przedstawione przez skarżącego dowody nie mogą skutecznie tego podważyć. Skoro więc podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut okazał się nieskuteczny, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.