I SA/Gl 1219/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krywow (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. (S.) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 6 lipca 2023 r. nr 2401-IEW3.4261.1.2023.22 2401-IEW3.4263.1.2023 w przedmiocie ulg płatniczych - odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, podatku dochodowego z tytułu wynagrodzeń oraz podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić kwotę 500,00 (pięćset) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. UZASADNIENIE W piśmie z 7 lutego 2023 r. (data na piśmie najprawdopodobniej stanowi omyłkę pisarską) T. S. (dalej: skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 11 września 2023 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa zawierająca m.in. odpis zarządzenia z dnia 11 września 2023 r. została doręczona (wydana) skarżącemu w dniu 9 października 2023 r., po jej dwukrotnej awizacji przez operatora pocztowego w dniach 22 września i 2 października 2023 r. Wpis sądowy od skargi został uiszczony w dniu 16 października 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) dalej: p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Natomiast zgodnie z art. 230 § 2 p.p.s.a. pismami, o których mowa w § 1 są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Równocześnie, zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Przepis art. 220 § 3 p.p.s.a., do którego odwołuje się § 1 tegoż artykułu przewiduje, iż skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z kolei przepis art. 73 § 1-4 p.p.s.a. stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72 p.p.s.a. pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia nie zmienia skutków procesowych zaistniałego domniemania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt II FZ 942/12, z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt II FZ 40/13, z dnia 27 września 2013 r. sygn. akt II OZ 810/13; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Również wtedy, gdy adresat odbierze przesyłkę już po 14 dniach przepis art. 73 p.p.s.a. w dalszym ciągu będzie miał zastosowanie, a wynikające z tego przepisu domniemanie nie przestanie odnosić skutków prawnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt I FZ 188/10). Innymi słowy późniejsze odebranie na żądanie strony pisma po upływie terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a., na skutek bezprawnego jego przetrzymywania przez operatora pocztowego, nie obala doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a. (por. B. Dauter [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz do art. 73, teza 2). W oparciu o znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie odbioru (k. 31) oraz pismo operatora pocztowego z dnia 6 listopada 2023 r. (k. 58) Sąd ustalił, że przesyłka pocztowa zawierająca m.in. odpis zarządzenia z dnia 11 września 2023 r. była dwukrotnie awizowana, wpierw w dniu 22 września 2023 r., a następnie w dniu 2 października 2023 r., po czym została wydana skarżącemu przez operatora pocztowego w dniu 9 października 2023 r. Ze wskazanych wyżej dokumentów wynika ponadto, że zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki w placówce operatora pocztowego zostało pozostawione przez doręczającego w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W świetle omówionej wyżej regulacji, wyrażonej w art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjąć należało, że skutek doręczenia wzmiankowanej przesyłki nastąpił w dniu 6 października 2023 r., gdyż z tym dniem upłynął czternastodniowy okres liczony od daty pierwszej awizacji (22 września 2023 r.), w którym możliwe było prawidłowe doręczenie skarżącemu przesyłki sądowej, zawierającej odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. W konsekwencji niezbędnym staje się stwierdzenie, że termin, do którego skarżący mógł skutecznie uiścić wpis sądowy upływał z dniem 13 października 2023 r. (piątek). Z treści dowodu księgowego (k. 32) oraz potwierdzenia operacji bankowej, nadesłanego przez skarżącego (k. 35) wynika, że wpis od skargi został uiszczony w dniu 16 października 2023 r. (poniedziałek). Zważywszy na ustalone okoliczności Sąd orzekający stwierdził, że skarżący uiścił wpis od skargi po terminie określonym w art. 220 § 1 p.p.s.a. Jak stanowi z kolei art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Niezależnie jednak od powyższego Sąd wskazuje, że z uwagi na okoliczności sprawy, w terminie siedmiu dni od doręczenia skarżącemu odpisu niniejszego postanowienia może on złożyć wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. W konsekwencji zaistniałych okoliczności stwierdzić przyszło, że skarga obarczona jest brakiem fiskalnym, co uniemożliwiło nadanie jej dalszego prawidłowego biegu. W związku z powyższym na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi (punkt drugi sentencji postanowienia) Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1) p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.